Στα είπα όλα!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Με έχει πιάσει ένα παράπονο και δεν ξέρω αν είμαι αχάριστη ή απλά γκρινιάρα. Είναι Σάββατο βράδυ, τα παιδιά τακτοποιημένα και εκτός σπιτιού κι εγώ αντί να είμαι έξω και να γλεντάω, προτίμησα να κλειστώ στο καβούκι μου. Με τραγούδια όχι τόσο ευχάριστα, ήδη στο τέταρτο ποτό με αμέτρητα τσιγάρα. Κι απλά γράφω και κλαίω. Δεν ξέρω όμως αν κλαίω από χαρά, λύπη, ή απλά γιατί έτσι νιώθω. Ενίοτε είναι καθαρτήριο το κλάμα, καθαρίζουν τα μάτια και απλά αδειάζεις, είχε πει κάποτε κάποιος.

Κανονικά θα έπρεπε να χαίρομαι και να γλεντάω:
-Είμαι νέα (λίγο πριν τα 40)
-Έχω κάνει ήδη τον «κύκλο» μου : σπουδές, εμπειρίες, ταξίδια, γάμο, παιδιά, διαζύγιο, καλή δουλειά – σπίτι – αυτοκίνητο, κόσμος ουσιαστικός δίπλα μου (οικογένεια και φίλοι)
-Με τις εφήμερες σχέσεις μου και ανάλογο σεξ, που εγώ διαλέγω ποιος κι όχι αυτοί.

Κι όμως με έχει πιάσει ένα παράπονο.

Με πονάει που έχω αναγκαστεί να γίνω σκύλα και να κατευνάζω πάντα αυτή την έφηβη μέσα μου, που θέλει να χαμογελάσει με το μήνυμα που της στέλνει ο μεσήλικας νεαρός, με τη «καλημέρα» ή την «καληνύχτα». Που θυμώνει όταν δεν απαντάει γρήγορα στο μήνυμα, που λέει συνέχεια στον εαυτό της, «Ξεκόλλα, για ένα πήδημα τον θέλεις. Άσε το συναίσθημα και τους έρωτες, είσαι μάνα»

Θυμώνω με τον εγωίσταρο που πήγα και παντρεύτηκα, γιατί πίστευα ότι είχα βρει τον πρίγκιπα και απλά στα δύσκολα κοίταξε πάλι την πάρτη του και προτίμησε την πιτσιρίκα και το καθημερινό σεξ, από το να τρώμε μαζί τα αγγούρια και να ξεδίνουμε όταν το επέτρεπαν οι καταστάσεις.

Θυμώνω με όλους γύρω μου, που επειδή πόνεσαν κάπου κάποτε και έχουν γίνει όλοι παρτάκηδες και μνησίκακοι. Και εμποδίζουν την κάθε επικοινωνία με οποιαδήποτε θέλει μια παρέα ή απλά μια πεντάλεπτη συζήτηση εκτός του τυπικού «γεια», ή «τι έχουν τα παιδιά για το αύριο». Που απλά δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι και αυτοί δεν είναι καλά, αλλά έχουν την οικογένεια τους και την εικόνα τους να διατηρήσουν και μια χωρισμένη δεν αρμόζει σε αυτό.

Ζω σε μία πόλη με 10.000 κόσμο. Λόγω δουλειάς συναναστρέφομαι τουλάχιστον με 50 διαφορετικά άτομα ημερησίως. Ξέρεις με πόσους έχω βγει για ένα χαλαρό ποτό έτσι μετά τη δουλεία ή για παρέα; Με δύο μόνο που είμαστε στο γραφείο καθημερινά μαζί.

Θυμώνω με τον καθένα που από το πρώτο ραντεβού θέλει να πηδήξει. θέλω να σε γνωρίσω ρε βλάκα! Να ανταλλάξουμε λίγο ποιοτικό χρόνο. Ένα ξέσπασμα έχω και μόνη μου στο σπίτι στο κάτω κάτω. Από την άλλη πάλι θυμώνω με τον κάθε ένα, που θέλει να βρει ένα δεκανίκι για να αντιμετωπίζει το δικό του Γολγοθά. Βρε έρμαιο, σε μένα βρήκες; Εγώ απλά διαθέτω μια νύχτα και την ημέρα που ξημερώνει. Ζητάω λίγη χαρά, ένα διάλειμμα από το δικό μου Γολγοθά. Μπορώ να σε ακούσω, να σου πω τη γνώμη μου, αλλά στο τέλος θέλω και εγώ να γελάσω. Στο έχω ξεκαθαρίσει. Γιατί δεν πιστεύεις στον εαυτό σου; Δεν είμαι μόνο εγώ δυνατή. Όλοι μας είμαστε. Και όλοι μας αντέχουμε ότι περνάμε. Αλλιώς δεν θα τα περνάγαμε. Έλα να περάσουμε καλά. Και να δεις τι ωραία που αντιμετωπίζεται η εβδομάδα, όταν ξέρεις ότι το Σαββατοκύριακο απλά θα είναι το δικό σου διάλειμμα.

Και έτσι καταλήγω ξανά μετά το πέμπτο ποτό και με το πρόγραμμα στο youtube λίγο πριν το κλείσιμο, ότι ναι φίλε μου, σε αυτή τη ζωή που έχουμε να ζήσουμε, όση και αν είναι, στην ουσία πάντα μόνος σου θα είσαι, εσύ και ο εαυτός σου. Δεν πάει να αγαπήθηκες πολύ και σε ποσότητα και σε χρόνο, δεν πάει να έζησες άπειρες στιγμές χαράς με φίλους, σε ταξίδια, βόλτες, ξενύχτια, στιγμές χαράς με τα παιδιά σου, ή από τα παιδικά σου χρόνια, στιγμές αναπόλησης με τους γονείς και τους παππούδες. Πάντα στην ουσία είσαι μόνος. Μες στο αμάξι για την δουλεία, σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, σε έναν αξονικό τομογράφο.

Τουλάχιστον αγάπησέ τον εαυτό σου, με όλες τις πληγές, με όλες τις στιγμές. Μίλα του, πάρε τον αγκαλιά, πέστε τα. Να δεις τι έχει να σου πει. Δώσε του την ευκαιρία. Μην είσαι αυστηρός κριτής, απλά ένας ακροατής. Μην τον φοβάσαι, εσύ είσαι. Αγάπα τον εαυτό σου!

Ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο για να συνεισφέρουμε και να ξεχωρίσουμε με την ύπαρξη μας. Αγάπησε εσένα και μπορεί να είσαι τυχερός εν τέλει και να έχεις πολλούς άξιους συνοδοιπόρους σε αυτό το ταξίδι.

 

Η Σταχτοπούτα!

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Ιωάννα Puccarina Damaliti
Obon

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook