Στέλεχος.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Αντικειμενικά η γενιά των σημερινών σαραντάρηδων γαλουχήθηκε με μια συγκεκριμένη εικόνα του τι θα γίνει όταν μεγαλώσει.

ΣΤΕΛΕΧΟΣ.

Δεν είχε καμία απολύτως σημασία το είδος της εργασίας, ή ακόμα και της εταιρείας, αρκεί να ήταν υποχρεωτικό το αυστηρό ντύσιμο. Κουστούμι με γραβάτα και μανικετόκουμπα για τους άντρες, και ταγιέρ με ψηλοτάκουνες γόβες για τις γυναίκες. Και η αλήθεια είναι ότι αρκετοί πρόλαβαν και το έζησαν το όνειρο. Με κουστούμια και ταγιέρ, στριμωγμένοι μέσα στο Μετρό, για να φτάσουν στην δουλειά τους, όπου ένας πανέξυπνος εργοδότης τους είχε βαφτίσει όλους manager, ή ακόμα πιο βαρύγδουπες ακροστιχίδες τύπου CEO, CFO, CMO. Και η μανούλα πίσω στο σπίτι όλο και σιδερώνει πουκάμισα και καμαρώνει για το καμάρι της που είναι ΣΤΕΛΕΧΟΣ.

Κι αφού όλα τα στελέχη έχουν δουλέψει τουλάχιστον δώδεκα ώρες, για να καταφέρουν να πιάσουν τον εβδομαδιαίο στόχο, να κατοχυρώσουν το μπόνους και να χτυπήσουν κι ένα σπιφ, σχολώντας φοράνε τις καπαρντίνες του και πηγαίνουν για ένα ποτό στο τρέχω trendy ποτάδικο στο κεφαλάρι ή στην γλυφάδα, ανάλογα με το που εδρεύει η εταιρία. Βέβαια το ποτό που πίνουν είναι ακριβώς το ίδιο με το μπαράκι της γειτονιάς τους, αλλά εδώ το πληρώνουν διπλάσια, γιατί είπαμε , εδώ είναι trendy.

Και ο καιρός περνά, και το άγχος μεγαλώνει, γιατί αρχίζουν και οι ερωτήσεις από την γειτονιά. Και τι να απαντήσει η κακομοίρα η μάνα, όταν την ρωτάνε πως και το μεγαλοστέλεχος δεν έχει αυτοκίνητο; Ότι ο μισθός δεν φτάνει ούτε για κάρτα απεριόριστων διαδρομών; Ότι όλα τα λεφτά φεύγουν σε κοκτέηλς χαλάρωσης τα βράδια μετά τη δουλειά; Και αύξηση δεν προβλέπεται. Η οικονομία πάει χάλια. Οι στόχοι με δυσκολία πιάνονται, η πίεση είναι αφόρητη, οι ώρες στο γραφείο ατελείωτες, και πια ακούγεται το άγχος στη φωνή, αυτό το ελαφρύ τρέμουλο όταν το παιχνίδι έχει χαθεί.
Και έφτασε λοιπόν η ώρα που η γενιά αυτή συνειδητοποίησε, ότι έπαιξε, έζησε, έφαγε, αλλά το παιχνίδι τελείωσε. Και τα στελέχη μετονομάστηκαν σε υπαλλήλους, πιθανότατα με μια μικρή μείωση στο μισθό, και χωρίς ποσοστά. Αλλά αυτό είναι σχεδόν ανακουφιστικό. Γιατί το ωράριο ξανάγινε οκτάωρο, και τα ποτά μετά τη δουλειά μετατράπηκαν σε μπίρες. Και το κυριότερο, έφυγε το άγχος. Η καρδιά χτυπάει και πάλι σε φυσιολογικούς ρυθμούς και αυτόματα το προσδόκιμο ανέβηκε καμιά δεκαπενταριά χρόνια.

Ώσπου φτάνει κ η λεγόμενη κρίση. Κι εκεί γίνονται κι άλλες συνειδητοποιήσεις. Όπως για παράδειγμα ότι σε καιρό κρίσης δεν υπάρχει πιο άχρηστο ένδυμα από το κουστούμι. Γιατί στον ΟΑΕΔ πηγαίνεις με τη φόρμα, και για καφέ, στην καφετέρια της γειτονιάς σου με τζινάκι και t-shirt. Και ίσως καμιά φορά κάποιο πρώην στέλεχος να αναπολεί τις παλιές καλές εποχές, αλλά μέσα του ξέρει ότι ουσιαστικά ήταν μια φούσκα που έσκασε νωρίς. Και σίγουρα δεν αναπολεί τις στιγμές έντασης που ήταν μια στιγμή πριν το εγκεφαλικό. Οπότε ξανανοίγει την εφημερίδα και συνεχίζει την αναζήτηση εύρεσης εργασίας.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook