Θες κι εσύ ρε παιδί μου να είσαι ένας «άνδρας της εποχής σου». Ανοιχτόμυαλος, συζητήσιμος, απαλλαγμένος από τα βαρίδια της Νεάντερνταλ μεταπολεμικής Ελλαδάρας, απαλλαγμένος στην τελική από τα κλασικά νέο(και παλιό)ελληνικά στερεότυπα. Να βοηθάς τη σύζυγο στις δουλειές του σπιτιού. Να μη την μαντρώνεις στην κουζίνα. Να κάνεις τα ψώνια. Να πληρώνεις λογαριασμούς, κοινόχρηστα, τράπεζες, εφορίες (ουφφ..) κλπ.κλπ. Να αλλάζεις και καμιά πάνα στο παιδί – μη συγκαεί το έρμο – κι όταν πάει σχολείο να το διαβάζεις κιόλας. Να μιλάς με σεβασμό στη μάνα σου – κι όχι αυτά τα «μάνααα, καφέεε». Με σεβασμό στον πατέρα σου. Να αποδεικνύεις πρώτα την αξία σου στη δουλειά και μετά να ζητάς λεφτά, αμάξια, bonus κλπ.- ότι δηλαδή το αφεντικό υπάρχει ποτέ περίπτωση να αναγνωρίσει πραγματικά την αξία σου και δεν θα εφεύρει τα απίστευτα ευφυολογήματα για να μη στα δώσει, αλλά αυτό είναι μια χρονίζουσα και πονεμένη ιστορία, θα την αναπτύξουμε αλλού…

Κι αρχίζουμε το μεγάλο πατιρντί. Γυρνάς καλές 6 (στην καλύτερη!) το απόγευμα σπίτι από δουλειά. Έχεις κάνει 10.000 τόνους υπομονή με τον μ@λ@κα τον προϊστάμενο που κάνει την τρίχα τριχιά για να σε κρατήσει «σε εγρήγορση» (μη χ@σω). Έχεις – επί ματαίω φυσικά – ματώσει να συντονίσεις τη μισή εταιρεία (τι σκ@τ@ project manager είσαι ντε!) μπας και εξυπηρετηθούν οι μονίμως εν εξάλλω καταστάσει πελάτες σου – λογικό, κι εσύ αν ήσουν πελάτης σου έτσι θα γαμωσταύριζες! Και βλέπεις την κιουρία απλωμένη σαν τραχανά στην καναπεδούμπα – χαλάλι το 5χίλιαρο που έσκασες πριν 10 χρόνια, ούτε λακούβα ούτε τίποτα! «Αγάπη μου ψόφησα πάλι σήμερα, δεν έχω μαγειρέψει κι η μαμά μου είναι εκδρομή με το ΚΑΠΗ στις αρχαίες Κουκουβάουνες»,
“ΟΚ καλή μου” λες, “δεν πειράζει ας κάνουμε μια σβέλτη μακαρονάδα” – απ’αυτές που της έφτιαχνες όταν ήσασταν φοιτητές για να τη ρίξεις, πού να ’ξερες κακομοίρη μου τη συνέχεια. Τη φτιάχνεις, τρώτε στο dt κι οι 3 σας – προς μεγάλη τέρψη της θυγατέρας που ανάθεμα αν 6 χρόνια τώρα έχει φάει και τίποτα άλλο! Πας να αλλάξεις να βάλεις τα αθλητικά και να αράξεις σαν άνθρωπος, ντάνα τα ασιδέρωτα πάνω στο κρεβάτι. Πας να κάνεις ένα μπάνιο να ξεμπιχλιάσεις, ξέχειλα τα άπλυτα από το καλάθι-δράκος! «Αγάπη μου σου είπα είμαι πάαααρα πολύ κουρασμένη». Το καταπίνεις γιατί δεν θες να κάνεις σκηνή μπροστά την μικρή ούτε να θίξεις την επαγγελματική της καριέρα (not) και το επαγγελματικό της ένστικτο που τα’χει κάνει μαντάρα με τις επιλογές της και δουλεύει Part-time για 400€ (η κούραση, κούραση βέβαια, εγώ με την πολυεθνική να μη μιλάω) γιατί δεν καταδέχτηκε να πάει να δουλέψει σε μεγάλη εταιρεία που ο διευθυντής προσωπικού ήταν φίλος σου απ΄ το στρατό και την ζήταγε γιατί «δε θέλω να με πατρονάρεις, θέλω να ορίσω μόνη μου τα της καριέρας μου» ε φάε σκατά τώρα.

Κάνεις το μπάνιο σου – εννοείται και πάλι στο dt – βάζεις το πλυντήριο (χρωματιστά στους 30ο C, το ξέρουμε, ναι ναι) και πας σφαίρα σούπερ μάρκετ να μαζέψεις την προίκα των κυριών. Έχεις γίνει O EXPERT σε απορρυπαντικά, χαρτικά, καλλυντικά και λοιπά «κάστρα» των κυριών – καθότι είπαμε να είμαστε απελευθερωμένοι και μοντέρνοι τρομάρα μας! Παίρνεις ΤΟ ΣΩΣΤΟ καθαριστικό ρούχων, ΤΟ ΣΩΣΤΟ απορρυπαντικό πιάτων, ΤΗ ΣΩΣΤΗ σερβιέτα με ΤΟΝ ΣΩΣΤΟ αριθμό σταγόνων – γιατί ναι, ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΘΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ! Κάνεις στρόγγυλα 20 λεπτάκια αντί για το κλασικό μιαμισάωρο που κάνετε όταν πάτε όλες μαζί – και όχι, τα ψώνια ΔΕΝ είναι χόμπυ, είναι ΔΟΥΛΕΙΑ! – πληρώνεις, κάνεις το χαμάλη από και προς το αμάξι, ανεβάζεις στο 2ο τα ψώνια από τις σκάλες καθότι το ασανσέρ χάλασε, αλλά δεν κάναμε τον κόπο να πάρουμε τηλέφωνο τον συντηρητή γιατί «αυτά είναι αντρικές δουλειές» (ώπα, να το το στερεότυπο!). Τα βάζεις στο ψυγείο/ντουλάπι/ντουλάπι μπάνιου/φρουτιέρα/παπουτσοθήκη/κι όπου σκ@τ@ έχει χρειαστεί να ψωνίσεις κατά καιρούς γιατί «τα χρειαζόμαστε» (a.k.a «τα χρειάζομαι»).

Πας καπάκι να ρίξεις ένα κατούρημα μες στο ρομαντικό ημίφως καθότι in the meantime έχει καεί μια λάμπα στο μπάνιο αλλά η κιουρία δε θέλει να διακόψει το γαμω-Survivor καθότι έχουμε ντέρμπυ Μαχητών-Διασήμων στο λασπόλουτρο και άλλωστε «αυτά είναι αντρικές δουλειές» (ώπααα, να το και το άλλο στερεότυποοο) κι ας έχεις στοκάρει εσύ 5-6 λάμπες στο αποθηκάκι με το 3σκαλο απίκο για να μην είναι εμπόδιο το κλασικό ελληνικό 1.65μ. Την αλλάζεις λοιπόν με μία εξοικονόμησης ενέργειας – η οικολογία μας μάρανε, τέσπα – και εκεί που λες θα προλάβω έστω το 2ο ημίχρονο Μπάρτσα-Ρεάλ να σου κι η μικρή να χτενίσετε τη Ραπουνζέλ. «Αγάπη μου ο μπαμπάς δεν είχε ποτέ πολλά μαλλιά” – κι αυτά που είχε τα έχασε με αυτά που ακούει εδώ μέσα, αλλά μη το κάνουμε θέμα και δημιουργήσουμε ψυχολογικά στην πριγκίπισσα – “δεν έχω πολλή εμπειρία στις πλεξούδες, μήπως να σε βοηθήσει η μαμά, εεε;»
«Μα αγάπη μου σου είπα είμαι πάααααααααααρα πολύ κουρασμένηηηη», άντε κομμάτια να γίνει, χτενίζουμε και τη Ραπουνζέλ, τη βάζουμε για ύπνο με το μικρό μου Πόνυ και το Γουίνι το Αρκουδάκι, «μπαμπά θα με κάνεις εσύ μπάνιο;» άντε να υιοθετήσουμε ΚΑΙ αυτή τη μοντέρνα προσέγγιση, άμα το θέλει το παιδί να κάνει ο μπαμπάς το μπάνιο, οπότε πλένεις ποοοολύ καλά και το πιπί να μην έρθει η κακιά κυρία Ουρωλοίμωξη, εξηγείς γιατί δεν έχουμε μεγάλα μεμέ όπως η μαμά, τη λούζεις με δεξιοτεχνία Vidal Sassoon (wash αλλά δεν go, σιγά μη στη χαρίσει, θέλει να κάνει μπάνιο και το παπάκι, πάει και το el classico, δε γ@μιέται, θα δω τα highlights στο Youtube) και να κάνεις ΚΑΙ πιστολάκι με τη φυσούνα για να κάνουμε μπούκλες (αμέεεε!).

Με τα πολλά κοιμίζεις και τη μικρή κι εκεί που λες άντε μπας και παίξει κανά πιστολίδι στο on demand να χαλαρώσουμε, αφού το el classicο πάπαλα – τα παστέλωσε 3 τεμάχια ο Messi, κλάψε Κλαψάνο! – σου πετάει και το κορυφαίο «μωρό μουυυυ, να δούμε αυτή την υπέροχη χαζοταινία, ξέρω θες πιστολίδια, αλλά είναι σημαντικό για μένα να περνάμε χρόνο σαν αντρόγυνο» – γνωστή ιστορία, τα σημαντικά της «σημαντικά μας», τα δικά μου σημαντικά κλάφτα Χαράλαμπε – βλέπεις και το girly movie και σέρνεσαι οριακά στο κρεβάτι – δίνοντας μια γενναία κλωτσιά στα ασιδέρωτα να κάνεις χώρο – αισίως 12 μεσάνυχτα…

«Αγάπη μουυυ, το πλυντήριο το άπλωσεεες;»
@#$%^&*{}¨»<>? !!!
Καληνύχτα σας.