Στιγμές

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

7:24 το πρωί.
Μισοάανοιξε τα μάτια του και διαπίστωσε πως είχε ξημερώσει πια. Βαθύς ο ύπνος και είναι δύσκολο να συνέλθει.
«Έχω λίγο ακόμα» σκέφτεται και προσπαθώντας να βολευτεί λίγο καλύτερα στο κρεβάτι, νιώθει πως το χέρι του είναι κάτω από το σώμα της. Το βγάζει σιγά σιγά, τραβάει λίγο πάπλωμα προς το μέρος του και σκεπάζεται λίγο καλύτερα.

7:42 πμ και ανοίγει ξανά τα μάτια του.
«Γαμώτο, περνάει η ώρα, πρέπει να σηκωθώ». Σηκώνεται και κατευθύνεται προς την κουζίνα, ανοίγει το ντουλάπι, παίρνει ένα ποτήρι και βγάζει ένα μπουκάλι από το ψυγείο.

«Σήκω, σήκω, πρέπει να ετοιμαστούμε θα αργήσουμε» της λέει, λίγο πριν μικρές σταγόνες νερού τρέξουν στο σαγόνι του από την λαχτάρα του να πιει λίγο παγωμένο νερό.

7:44 π.μ.
Ας το πάμε λίγο από την αρχή…

7:24 το πρωί.
Άνοιξε τα μάτια του και διαπίστωσε πως είχε ξημερώσει πια. Δεν μπορούσε να δει τι καιρό έκανε, αλλά το φως κατάφερνε να διασχίσει όλη την απόσταση από τις γρίλιες του παραθύρου μέχρι το μαξιλάρι του. Οι μνήμες του δεν είναι τόσο δυνατές, ο ύπνος ήταν βαθύς, όσο όμως ο λεπτοδείκτης κινείται στο μπλε ρολόι που έχει στο κομοδίνο του, τόσο τα μάτια του αποκτούν εκείνη την καμπύλη χαράς και ευθυγραμμίζονται με το στόμα του. Κοιτάζει δεξιά του και βλέπει τα πιο όμορφα κλειστά μάτια που είχε αντικρίσει ποτέ.

Κάθε μέρα και πιο όμορφα, κάθε μέρα το ίδιο πορτρέτο αλλά, διαφορετικό. Χαμογελούν και αυτά, δεν είχε ξυπνήσει ακόμα, αλλά μάλλον αυτά που έβλεπε εκείνος στο φως της ημέρας, απολάμβανε και εκείνη στην λάμψη των ονείρων της.
Άπλωσε το χέρι του και έσπρωξε απαλά τα μαλλιά από το πρόσωπό της. Με απαλές κινήσεις πλησίασε και την φίλησε στο μάγουλο, όσο δυνατά χρειαζόταν ώστε να στείλει αυτό το φιλί στο όνειρό της. Σιγουρεύτηκε ότι έφτασε εκεί, βλέποντας το χαμόγελό της να γίνεται μεγαλύτερο για μια στιγμή.

Σηκώθηκε αργά από το κρεβάτι, φόρεσε το λευκό του φανελάκι και ένα μαύρο μποξεράκι.

Την ώρα που το πέρναγε στο σώμα του, το δωμάτιο χάθηκε από μπροστά του και μεταφέρθηκε σε ένα καφέ στο Θησείο, ένα χρόνο πριν. Εκείνος να την κοιτά στα μάτια εκστασιασμένος, και εκείνη να προτάσσει με το χέρι της μια χάρτινη τσάντα από γνωστή φίρμα εσωρούχων.
«Αυτό θα το φορέσεις σήμερα για εμένα» του είπε. «Δεν θα την γλιτώσεις πάλι, σήμερα κλείνουμε 2 μήνες.»

Επιστροφή στην πραγματικότητα.

Σηκώνεται από το κρεβάτι και κατευθύνεται στην κουζίνα. Ψυγείο άδειο, χαρτιά, πιάτα, ποτήρια όλα επάνω στο τραπέζι. Άπλυτα, πλυμένα, όλα μαζί. «Ποιος νοιάζεται» μονολογεί, «έχει μείνει πίτσα από εχθές».
Αρπάζει δύο κομμάτια, και τα βάζει σε ένα πιάτο, φτιάχνει στα γρήγορα δυο φραπέ, έναν γλυκό και ένα μέτριο, όπως τους αρέσει και τα φορτώνει στα χέρια του. Στο ένα χέρι το πιάτο με τις πίτσες, στο άλλο χέρι τα δυο ποτήρια καφέ.
«Γαμώτο, λίγη σοκολάτα για γλυκό» σκέφτεται και ανοίγει το ψυγείο με το δεξί πόδι, δαγκώνει μια σοκολάτα και το ξανακλείνει.

Μπαίνει στο δωμάτιο, ακουμπάει τα πράγματα με προσοχή στο μικρό κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι, σκύβει σιγά σιγά να την ξυπνήσει με άλλο ένα φιλί, την στιγμή που ξαφνικά ένα μαξιλάρι βγαίνει από τα σκεπάσματα και τον χτυπάει με δύναμη.
Πέφτει επάνω της, της κρατάει το χέρι με μια γλυκιά αγριάδα και αρχίζουν μια τρελή πάλη επάνω στα σκεπάσματα.
«Ανακωχή» της φωνάζει και τα μάτια του πέφτουν πάλι στο μπλε ρολόι.

2-3 γουλιές καφέ, από ένα κομμάτι πίτσα και… 7:44 π.μ.
«Σήκω, σήκω, πρέπει να ετοιμαστούμε, μπρος». Του δίνει ένα πεταχτό φιλί και σηκώνεται.

Για σκεφτείτε τώρα.
Ίδιος χρόνος, ίδιο μέρος, ίδιοι άνθρωποι, ίδια έναρξη, ίδιο φινάλε. Αν σας ρώταγα όμως, από ποια ιστορία έχετε να θυμάστε περισσότερα στοιχεία, τι θα απαντάγατε;

Έτσι λοιπόν, είναι και η ζωή μας. Όσο περισσότερες στιγμές, εικόνες, δημιουργούμε μέσα σε αυτή, τόσο πιο μεγάλο το κολάζ της ζωής μας. Γεμίζουμε τα κενά της με διαφορετικά στιγμιότυπα. Τόσο πιο εύκολα γίνονται τα λεπτά, εκείνο το μοναδικό κομματάκι που θα συμπληρώσει άλλη μια κενή θέση στο παζλ του χρόνου μας. Διαφορετικά, το μόνο που καταφέρνουμε, επαναλαμβάνοντας τα ίδια και τα ίδια είναι να χρησιμοποιούμε συνέχεια τις ίδιες και τις ίδιες θέσεις, τα ίδια και τα ίδια κομμάτια.

Τόσο πολύ που από κάποιο σημείο και μετά τα τοποθετούμε το ίδιο κομματάκι, στην ίδια θέση, από συνήθεια, χωρίς να μας ενδιαφέρει καθόλου η τελική φωτογραφία στο καπάκι του κουτιού. Καταλήγουμε να βλέπουμε πιο πολύ «πάτωμα» παρά παζλ, διάσπαρτα κομμάτια απλωμένα εδώ και εκεί με την ελπίδα πως κάποτε, θα συμπληρώσουμε και κάποιο άλλο.

Δημιουργήστε στιγμές, αναζητήστε κομμάτια του παζλ και να είστε σίγουροι πως το «κάδρο» θα γεμίσει από μόνο του φωτογραφίες για να έχετε να θαυμάζετε, να δείχνετε και να χαμογελάτε.

Στιγμές που θα έχετε να θυμάστε στο μέλλον…

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook