Στην Κ.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Βαρύ το πάπλωμα. Στριφογυρνάς ώρες στο κρεβάτι δίχως να μπορείς να αποφασίσεις. Τα πόδια από πάνω ή από κάτω; Ανοίγεις δειλά το ένα σου μάτι. 6 το πρωί. “Φτου γαμώτο, πάλι δεν έκλεισα μάτι” μονολογείς. Το πακέτο με τα τσιγάρα στο γραφείο σου κλείνει το μάτι. ‘’Μάταιος κόπος’’ σκέφτεσαι. “Δεν πρόκειται να κοιμηθώ. Άλλωστε σε μια ώρα θα πρέπει να σηκωθώ για την δουλειά.” Σηκώνεσαι βάζεις λίγο καφέ στην καφετιέρα και ρίχνεις λίγο νερό στο πρόσωπο σου για να ξυπνήσεις. Η μυρωδιά του καφέ έχει πλημμυρίσει το δωμάτιο κάνοντας σου τονωτικές ενέσεις σε κάθε εισπνοή σου. Βάζεις μία κούπα καφέ και ανάβεις το πρώτο τσιγάρο της μέρας χαζεύοντας την ανατολή του ηλίου από το παράθυρο σου υπό τους ήχους απαλής τζαζ μουσικής.

“Τι να έφταιξε;” συλλογίζεσαι. “Τι πήγε λάθος;”
Σύντομα το ένα τσιγάρο φέρνει το άλλο και πριν το καταλάβεις έχεις τελειώσει το μισό πακέτο. Δεν πάει καιρός από τότε που είπες θα το κόψεις. Το είχες καταφέρει πριν λίγο καιρό αλλά οι σκέψεις σου βαριές καθώς απλώνονται μέσα σου σε έκαναν να το ξαναρχίσεις. Βλέπεις, ο καπνός τις κάνει θολές καμιά φορά, ξεγελώντας σε ότι φεύγουν προσφέροντας σου μια εφήμερη ανακούφιση. Όμως κατά βάθος ξέρεις τι φταίει. Είναι η συνείδηση σου που δεν σ αφήνει να χαλαρώσεις. Είναι τα πρέπει ενάντια στα θέλω σου. Η λογική κόντρα στο συναίσθημα σου. Η αιώνια μάχη τους που όσο διαρκεί κάνει τους χτύπους της καρδιάς σου να αυξάνονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, κάνοντας τις φλέβες στο λαιμό σου να θέλουν να σπάσουν, και τα βράδια σου να μοιάζουν ατελείωτα λες και μετακόμισες ξαφνικά σε κάποια σκανδιναβική χώρα όπου ο ήλιος δεν λέει να βγει.

Δειλιάζεις να κοιμηθείς. Ξέρεις ότι οι εφιάλτες σου θα σε περιμένουν εκεί για για να σε κατασπαράξουν. Εκείνοι δεν κοιμούνται ποτέ. Απλά περιμένουν. Κι όσο εσύ δεν αποφασίζεις ποιόν δρόμο θα διαλέξεις τόσο η μάχη μέσα σου από μια απλή σύρραξη γίνεται πόλεμος, και η ζωή σου από ένα απλό ποτάμι που ρέει γίνεται χείμαρρος έτοιμος να σε πνίξει. Βλέπεις αυτή προχωράει, Ανεξάρτητα από το τι θα κάνεις εσύ με τις επιλογές σου.

Ρίχνεις ξανά μια ματιά στο ρολόι. 7.30
‘’Ωρα να πηγαίνω ‘’μονολογείς.
Πίνεις μια τελευταία γουλιά καφέ, βάζεις το λάπτοπ στον ώμο και τρέχεις για να κλείσεις το ράδιο, όταν ακούς ένα γνώριμο παλιό τραγούδι…

‘’όταν κάποιο βράδυ, θα σε ξυπνήσει απότομη η φωνή σου, και τρέξεις στην μαμά σου να το πεις…’’
” Στην Κ.” Παλιό και αγαπημένο. Το ακούγαμε όταν ήμασταν παιδιά. Μάλλον αυτό είναι το πρόβλημα τελικά σκέφτεσαι. Δεν είσαι πια παιδί.

Πόσα πράγματα δεν μας φαινόντουσαν λογικά ενώ στην πραγματικότητα ήταν παράλογα, όσο ήμασταν παιδιά; Πόσα συναισθήματα δεν τα βαφτίσαμε απλά λογική και πέσαμε με τα μούτρα στον τοίχο; Βέβαια τα ίδια θα έκανες θα μου πεις. Τα θυμάσαι τώρα και γελάς. Είναι οι δικές σου εμπειρίες, αυτές που άλλωστε διαμόρφωσαν αυτό που είσαι τώρα. Όμως όπως τα πέρασες εσύ, έτσι πρέπει να τα περάσουν όλα τα υπόλοιπα παιδιά. Για να διαμορφώσουν κι εκείνα την δική τους πραγματικότητα όπως εκείνα την σκέφτονται, όχι όπως την φαντάζεσαι εσύ καλύτερη για αυτά.

Γιατί να προσπαθήσεις να πείσεις ένα παιδί ότι δεν υπάρχει Αγ Βασίλης όταν αυτό του δίνει τόση μεγάλη χαρά; Θα έρθει εκείνη η στιγμή που θα το καταλάβει. Δεν είσαι πια σε εκείνη την φάση όσο κι αν σε τσιγκλάει η ιδέα της παιδικής ανεμελιάς. Πέρασε η ώρα. Οι τελευταίες σκέψεις έκαναν την μάχη μέσα σου να κοπάσει δίνοντας την θέση της σε μια νεκρική σιγή. Σε μία νηνεμία πριν την μπόρα. Τα συναισθήματα αποτραβήχτηκαν προσωρινά ηττημένα, αφήνοντας την λογική θριαμβεύτρια να πανηγυρίζει και να χαίρεται τα λάφυρα της, ως την επόμενη φορά που τα συναισθήματα θα βρουν ξανά την δύναμη τους και κάποιον να τα οδηγήσει και πάλι σε μια νέα μάχη ενάντια στην λογική σου. Γιατί μη γελιέσαι, η μάχη μεταξύ τους είναι η μάχη μεταξύ ζωής και θανάτου. Αιώνια, ατέρμονη, δίχως ποτέ νικητή.

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook