Παρατηρώ το στήθος μου στον καθρέφτη απέναντι μου. Σημαία θηλυκότητας μίας γυναίκας, στέκεται περήφανα πάνω στον κορμό. Μεστό στήθος, απαλό δέρμα και η μόνη παραφωνία στη εικόνα που αντικατοπτρίζεται είναι ένα μεγάλο κόκκινο μισοφέγγαρο γύρω από τη μία θηλή. Ένα σημάδι ότι κάτι δεν πάει καλά με το εσωτερικό μου, κάτι νοσεί.

Όσο το παρακολουθώ αποστασιοποιημένα, διαπιστώνω ότι έφτασα εδώ καθώς όλα τα βήματα έγιναν λάθος από την αρχή. Λάθος διάγνωση του ακτινοδιαγνώστη, καθυστερημένη συνάντηση με μεγαλογιατρό, λανθασμένη θεραπεία, χειροτέρευση της φλεγμονής, επιδείνωση της κατάστασης, αναζήτηση του γιατρού για περαιτέρω οδηγίες χωρίς αποτέλεσμα, ο γιατρός ποτέ δεν απάντησε στις δεκάδες κλήσεις που του έγιναν για βοήθεια…

Μία σειρά από καθυστερημένες ενέργειες με έφεραν μπροστά σ’ αυτόν τον καθρέφτη να κοιτάω το είδωλο μου και να αναρωτιέμαι πως έφτασα εδώ. Να πονάω, να φοβάμαι, να θυμώνω. Δύο εκατοστά φλεγμαίνουσας σάρκας στο σώμα μου άλλαξαν την καθημερινότητα μου και έβγαλαν στην επιφάνεια όλα αυτά που νόμιζα ότι είχα καταχωνιάσει βαθιά μέσα μου. Πιο συγκεκριμένα, αυτά που νόμιζα ότι είχα αποδιώξει από τη ζωή μου.

Ξεκίνησε ένα πρωί. Μία μικρή ενόχληση. Ξέρεις, από αυτές που δεν δίνεις ιδιαίτερη σημασία γιατί τις ζεις κάθε μέρα σε διαφορετικό σημείο του σώματος σου και απλά τις αγνοείς. Λες έτσι είναι, κομμάτι μου είναι, σιγά μωρέ. Και προσπερνάς. Και την επόμενη μέρα αυτή η ενόχληση επιμένει. Διαπιστώνεις ότι έχει γίνει λίγο πιο επίμονη. Ξέρεις ότι κατά βάθος κάτι δεν πάει καλά αλλά δεν το ψάχνεις και πολύ. Λες από μέσα σου δεν είναι τίποτα, θα περάσει από μόνο του, ο,τι κι αν είναι αυτό. Κάπου όμως βαθιά μέσα σου χτυπάει ένα καμπανάκι κινδύνου. Φωνάζει ενεργοποιήσου, το σώμα σου θέλει να σου πει κάτι, ανάλαβε δράση και ψάξε να βρεις τι είναι αυτό που συμβαίνει. Το αγνοείς.

Και περνούν οι μέρες και η ενόχληση γίνεται εντονότερη. Πλέον μετατρέπεται σε πόνο. Το σώμα νιώθει πως το μέσα του κινδυνεύει και αγωνίζεται να σου δείξει πως πρέπει να κάνεις κάτι γι αυτό αφού εσύ δεν αντιδράς από τα πρώτα συμπτώματα. Κι αν εσύ αρνηθείς να δεις την πραγματικότητα, το σώμα θα ξεσπάσει. Αυτό το σώμα, το οποίο είναι ένας απόλυτα αυτόνομος μηχανισμός, αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται σε κίνδυνο και κινεί από μόνο του όλες τις διαδικασίες εκκαθάρισης.

Κι εσύ στέκεσαι αμέτοχη μπροστά στο πρόβλημα. Το αφήνεις με έναν μαγικό τρόπο να λυθεί από μόνο του. Έχεις πλάσει ιδανικά στο κεφάλι σου το σενάριο πως αν αγνοήσεις το θέμα, αυτό θα εξαφανιστεί. Έτσι κάνεις από μικρή. Αυτό που σε φόβιζε, σε πονούσε, σε θύμωνε, απλά δεν υπήρχε. Έκρυβες το κεφάλι σου μέσα στην καυτή άμμο σαν στρουθοκάμηλος και αναπαυόσουν εκεί μέχρι να περάσει η μπόρα. Και περνούσε. Πάντα περνούσε. Το καλό με τη ζωή είναι πως έχει μία συνεχή ροή. Το κακό είναι πως αφήνει τα σημάδια της πάνω σου αλλά εσύ δεν τα αντιλαμβάνεσαι αφού βρίσκεσαι με το κεφάλι χωμένο μέσα στο σκοτάδι. Οπότε αυτό που ουσιαστικά κάνεις είναι να αρνείσαι να βρεθείς αντιμέτωπη με την κατάσταση. Δεν βγαίνεις έξω από τη ζώνη ασφαλείας σου για να δοκιμάσεις κάτι που θα σε καθαρίσει. Μένεις στάσιμη στο ίδιο σημείο ξανά. Και ξανά. Και ξανά.Μέχρι που μία μέρα το μέσα σου δεν αντέχει πλέον. Και αρχίζει να ξερνάει όλα αυτά που έχεις καταπιεί. Όλα αυτά που έχεις αγνοήσει για χάρη της πλασματικής ηρεμίας σου. Όλα αυτά που έχουν προσκολληθεί στο φυσικό σώμα σου αφού το πνευματικό σου νοσεί κι εσύ αρνείσαι να το συνειδητοποιήσεις.

Συνήθως είσαι τυχερή και ξυπνάς νωρίς. Ακούς τελικά το καμπανάκι κινδύνου που βαράει αλύπητα μέσα σου και αποφασίζεις να δράσεις. Αναγκάζεσαι να δράσεις γιατί ξέρεις πως αν δεν το κάνεις, κινδυνεύει η ύπαρξη σου. Ο φόβος σε κινητοποιεί. Κάθεσαι κάτω, κάνεις μία απόλυτα ειλικρινή συζήτηση με τον εαυτό σου και προχωράς στην θεραπεία σου.

Μερικές φορές όμως δεν είσαι τόσο τυχερή. Έχεις αποστρέψει τόσες πολλές φορές το βλέμμα από το πρόβλημα οπότε το σύμπαν δρα αυτό για σένα. Και βρίσκεσαι αντιμέτωπη με τις συνέπειες της αδιαφορίας σου. Και τότε χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο και βρίζεις θεούς και δαίμονες γι’ αυτό που έπαθες και κλαις την άδικη τη μοίρα σου και αποδέχεσαι στωικά την κατάληξη.μΞέρεις όμως βαθιά μέσα σου ότι έχεις την ευθύνη γι αυτό που σου συμβαίνει. Κι ας μην το παραδέχεσαι ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό. Δεν τολμάς, θα είναι σαν να παραδέχεσαι την ήττα σου και αυτό ίσως πονάει περισσότερο κι από το πρόβλημα.

Στεκόμενη μπροστά στον καθρέφτη που αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, θα σου δώσω μία συμβουλή. Όχι γιατί είμαι πιο έξυπνη από σένα που με διαβάζεις. Θα το κάνω μόνο και μόνο γιατί το έζησα και θέλω να το μοιραστώ μαζί σου για να σε προστατεύσω.

Όταν η ψυχή νοσεί, το σώμα ακολουθεί. Πάντα. Μην αφήνεις λοιπόν το χρόνο να περνάει χωρίς να αντιμετωπίζεις τα προβλήματα μέσα σου. Όσο λειτουργείς έτσι, να ξέρεις πως με μαθηματική ακρίβεια θα σκάσει το πρόβλημα εξωτερικά. Και αν είναι κάτι που αντιμετωπίζεται, έχει καλώς. Σε κάθε άλλη περίπτωση, θα σε σημαδέψει για όλη σου τη ζωή.

Κανείς δεν είναι άτρωτος.

 

Φωτογραφία:

Γλυπτό του George Segul ‘hands on breast’