Στο “αγκίστρι” μου

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Μια σελίδα λευκή περιμένει υπομονετικά μέρες τώρα να την γεμίσω. Γράφω, σβήνω ασταμάτητα. Είσαι το μοναδικό πράγμα μπροστά στο οποίο οι λέξεις μου οι αγαπημένες, σκύβουν το κεφάλι ανήμπορες. Βλέπεις παιδί μου, εσένα εγώ σου έλαχα για μάνα. Εγώ που μονίμως ακροβατώ μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Και είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που το θεωρεί αυτό απόλυτα φυσιολογικό. “Η μαμά μου φτιάχνει ιστορίες” λες στους άλλους και χαμογελάς. Τι κι αν σε κοιτάζουν περίεργα. Δεν μασάμε εμείς στα περίεργα βλέμματα, ε γιε μου; Εμείς γνωρίζουμε καλά πως το διαφορετικό δεν είναι κακό.
Το ξέρω πως θα μπορούσα να είμαι καλύτερη μητέρα. Το ξέρω πως συνεχώς βάζω μόνη τρικλοποδιές στον εαυτό μου, όσο προσπαθώ να είμαι επαρκής. Μαθαίνω όμως. Εσύ με μαθαίνεις καθημερινά, από την πρώτη στιγμή που σε αντίκρισα, πώς να με κολλάω στον τοίχο και να με αλλάζω. Δεν μεγαλώνεις μόνο εσύ, δεν ωριμάζεις μόνο εσύ. Δίπλα σου κάνω κι εγώ το ίδιο. Και σε ένα μόνο παραμένω σταθερή και συνεπής από την αρχή, στο να ακούω αδιαμαρτύρητα το ένστικτό μου. Με αυτό σε μεγαλώνω και μακάρι να κάνω το σωστό.
Είναι όμως ανάποδο το ένστικτό μου και αντί να μου λέει τι να κάνω, συνήθως μου λέει τι να μην κάνω. Χωρίς περιτύλιγμα λοιπόν σου χαρίζω για τα σημερινά γενέθλιά σου όλα τα “δεν θέλω” που μου φωνάζει.
Δεν θέλω να είσαι το νόημα της ζωής μου. Δεν σου αξίζει αυτό το βάρος. Δεν μου αξίζει αυτή η ματαιότητα.
Δεν θέλω να με ολοκληρώσεις σαν άνθρωπο. Δεν τη θέλω την πληρότητα, με θλίβει. Λειψή θέλω να φύγω, όπως λειψή ήρθα. Αυτό το διαρκές κενό μου, είναι εκείνο που με κάνει να ελπίζω.
Δεν θέλω να ζωγραφίζεις με τις ξυλομπογιές σου τα δικά μου όνειρα. Με τις ξυλομπογιές σου χάραξε και χρωμάτισε δικούς σου απάτητους ορίζοντες και μονοπάτια.

Δεν θέλω να προβάλλω πάνω σου τα δικά μου ανικανοποίητα θέλω. Αυτό με δυσκολεύει περισσότερο απ’ όλα. Και πρέπει συνεχώς να μου θυμίζω πως είμαστε δύο ανεξάρτητες μονάδες και ας υπήρξαμε μια για λίγο καιρό.
Δεν θέλω να με βλέπεις τέλεια. Δεν είμαι. Δεν προσπαθώ καν να είμαι. Κάνω λάθη συνέχεια και παλεύω να μάθω απ’ αυτά. Σου υπόσχομαι μόνο πως τα λάθη θα είναι ολόδικά μου, να μπορείς να μου τα τρίψεις στη μούρη στο μέλλον και να μην πονάνε τόσο. Μάνα δεν σημαίνει τελειότητα, σημαίνει συνεχής προσπάθεια.
Δεν θέλω να αποδείξεις σε εμένα τίποτα. Στον εαυτό σου λογοδοτείς και μόνο! Σκόνταψε παιδί μου, γρατζούνισε τα γόνατά σου, μάτωσε τη ψυχή σου. Θα ήμουν ανόητη αν πίστευα πως θα μπορούσα να σε προστατέψω από όλα αυτά. Και πολλά μπορεί να είμαι, αλλά ανόητη όχι. Θα σκίζεται και η δική μου ψυχή κάθε φορά που θα τραυματίζεις τη δική σου. Δεν κόβεται ο λώρος, όσα ψαλίδια κι αν τον κόψουν. Σαν νοητή κλωστή μας δένει. Έτσι όμως θα γίνεις ένας πιο άρτιος άνθρωπος. Κι αν πονάνε οι πληγές πολύ, γείρε στην αγκαλιά μου που τόσο αγαπάς. Πάντα εκεί θα είναι να σε καλωσορίζει όποτε την αναζητάς. Δε θα στην επιβάλλω όμως ποτέ. Ποτέ! Δεν θα κάνω την αγκαλιά μου γάζα. Οι πληγές θέλουν αέρα για να κλείσουν!
Δεν θέλω να περάσουν τα χρόνια και να αναρωτιέσαι πράγματα για μένα. Γι’ αυτό γράφω. Για να σου θυμίζουν οι λέξεις μου ποια ήταν η γυναίκα που σε έφερε στον κόσμο. Και όσο κι αν φοβάμαι συνέχεια, μην σου κάνω κακό με όλα όσα γράφω χρόνια τώρα, πάντα καταλήγω πως η αλήθεια, μόνο καλό μπορεί να κάνει στο τέλος. Σου αφήνω έτσι την αλήθεια μου σιγά-σιγά, τεκμήριο, να την έχεις όταν χαθώ και σου λείπω. Γιατί θα χαθώ μωρό μου. Θα χαθώ πριν από σένα. Και αυτό να ξέρεις θα είναι η μεγαλύτερη ευτυχία μου.
Δεν θέλω να έχεις παρωπίδες και στεγανά . Το μυαλό σου να είναι πάντα ορθάνοιχτο. Άκου, σκέψου, επέλεξε. Τίποτα δεν θα με κάνει περισσότερο περήφανη, από το να ξέρω πως μεγάλωσα έναν άνθρωπο με όλες τις αισθήσεις του ανοιχτές σαν γυμνά καλώδια. Αφουγκράσου…
Δεν θέλω να σου φορέσω τους φόβους μου και ας σου φοράω ζακέτα τα κρύα βράδια να μην κρυώσεις. Γιατί τρέμω για σένα από την πρώτη στιγμή που σε αντίκρισα. Τον πολεμάω όμως γιε μου το φόβο. Προσπαθώ με νύχια και με δόντια να μην του επιτρέψω να σου πετσοκόψει τα φτερά.
Δεν θέλω να με ψάχνεις στις γυναίκες της ζωής σου που θα έρθουν. Αν πάρεις τώρα όσα πρέπει από μένα, δεν θα τα αναζητάς μια ζωή σε λάθος σημεία. Με τα μικρά λοιπόν χεράκια σου άρπαξε αχόρταγα ότι χρειάζεσαι τώρα και ύστερα άσε με πίσω. Άσε με να σε χαζεύω να πετάς. Το μόνο που δεν με φοβίζει είναι αυτό, να το θυμάσαι…
Τέλος δεν θέλω, όταν γίνεις γονιός και εσύ, να αφήσεις κανέναν να σε πείσει πως υπάρχουν οδηγίες στον τρόπο που θα μεγαλώσεις τα παιδιά σου. Δεν υπάρχει μαγική συνταγή κι ας προσπαθούν κάποιοι να την “πουλήσουν”.
Χρόνια σου πολλά λοιπόν αυτόνομο κομματάκι της ψυχής και του σώματός μου. Χρόνια σου πολλά και σε ευχαριστώ που οχτώ χρόνια τώρα, χωρίς να το καταλαβαίνεις, σαν μικρό αγκίστρι, καταφέρνεις να ψαρεύεις από μέσα μου πράγματα που ούτε και εγώ γνώριζα πως υπάρχουν, βγάζοντας τα στο φως.
Με αγάπη η μαμά σου.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook