Στόχοι και όνειρα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Η μεγαλύτερη παγίδα που μπορεί να πέσει ένας γονιός, είναι να πιστέψει πως τα παιδιά του ήρθαν σε αυτόν τον κόσμο να καταφέρουν όσα δεν κατάφερε ο ίδιος. Ανατριχιάζω στην σκέψη όλων όσων θα ακούσω σε λίγες μέρες που θα ανοίξουν τα σχολεία. Ξέρω πως για πολλά από αυτά θα αρχίσει η ανυπόφορη πίεση για να φέρουν βαθμούς που τις περισσότερες φορές οι ίδιοι οι γονείς δεν πήραν ποτέ, αλλά ακόμα κι αν ήταν οι ίδιοι άριστοι, δεν θα έπρεπε να έχουν την απαίτηση τα παιδιά τους να γίνουν το ίδιο αν εκείνα δεν το επιθυμούν.

Δραστηριότητες εξωσχολικές: πόσοι αλήθεια γονείς έχουν επιτρέψει στα παιδιά τους να δοκιμάσουν, τι τους αρέσει, τι τους ταιριάζει, πόσοι έχουν ακούσει την επιθυμία τους να ασχοληθούν με κάτι και όχι απλά να διαλέξουν οι ίδιοι με βάση τα δικά τους απωθημένα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ έναν πατέρα-προπονητή μπάσκετ τον οποίο ήθελα να δείρω αλύπητα κάθε φορά που τον άκουγα να προπονεί την ομάδα του γιου του και ειδικά όταν απευθυνόταν στο παιδί του. Το πιτσιρίκι τον κοίταζε με τρόμο και ειλικρινά κάθε κύτταρο του σώματος του ούρλιαζε πως αν μπορούσε να επιλέξει δεν θα έπαιζε μπάσκετ ποτέ στη ζωή του. Ούτε ο κόσμος των κοριτσιών όμως είναι αγγελικά πλασμένος. Μήνες παρακολουθούσα άθελα μου το σίριαλ στο οποίο μαμά, διευθύντρια σχολής μπαλέτου και δασκάλα, έσπρωχναν, παρακαλούσαν, απειλούσαν, τετράχρονη μικρούλα να μπει στο μάθημα, κι ας έβγαινε έξω ανά πέντε λεπτά.

Η νέα μόδα θέλει παιδιά με 862 το λιγότερο δραστηριότητες από τα τρία τους χρόνια, ακόμα κι από τα δυόμισι και οι ηλικίες που τα παιδιά αρχίζουν, πέφτουν όλο και περισσότερο. Είμαι σίγουρη πλέον πως αν συνεχίσουμε με αυτόν τον ρυθμό στην επόμενη πενταετία θα διαβάζουμε αναρτήσεις τύπου: “το νεογέννητο μου ξεκίνησε aerobic” και στα τρία του χρόνια θα έχει δικό του κανάλι στο you tube, και θα παραδίδει διαδικτυακά μαθήματα σε εμάς, τους άχρηστους ενηλίκους που στα τρία μας, τρώγαμε χώμα στην παιδική χαρά της γειτονιάς. Η κλασική δικαιολογία των Ελλήνων γονέων, είναι πως σκέφτονται το μέλλον των παιδιών τους και πως οι καιροί είναι δύσκολοι και τα παιδιά τους θα χρειαστούν όσο περισσότερα εφόδια γίνεται. Κανένας όμως δεν αναφέρει και το σήμερα αυτών των παιδιών. Η ζωή μας δεν είναι μόνο το μετά αλλά και το τώρα. Μήπως να σκεφτούμε πόσο ευτυχισμένο είναι το επτάχρονο μας σήμερα όταν το πρόγραμμα μιας καθημερινής ξεκινάει με σχολείο, συνεχίζει με ξένη γλώσσα, άθλημα, μουσικό όργανο και φυσικά να είναι και άψογα διαβασμένο; που πήγε ο χρόνος για παιχνίδι; που πήγε ο χρόνος για παραμύθι;

Καθημερινά βλέπω γονείς να διακτινίζονται σχεδόν για να προλάβουν να πάνε τα παιδιά τους από την μια άκρη της περιοχής που μένουν στην άλλη, για να προλάβουν την επόμενη δραστηριότητα και τα έρμα τα πιτσιρίκια να μακραίνουν τα χέρια τους από το τράβηγμα, από το γρήγορα, από το τρέχα για να προλάβουμε. Πόσο πραγματικά σπουδαίο είναι το παιδί σου στα 16 του χρόνια να έχει πτυχίο σε 2 ξένες γλώσσες αλλά να μην μπορεί να σχηματίσει άποψη για τίποτα; πόσο σημαντικό είναι το πως παίζει άψογα πιάνο αλλά δεν μπορεί να κάνει διάλογο; πόσο σημαντικό είναι να βγάλει μέσο όρο 19.8 αλλά να μην μπορεί να σκεφτεί τίποτα μόνο του, να μην μπορεί να δημιουργήσει, να μην γνωρίζει τον εαυτό του;

Για ποιόν αλήθεια γίνονται όλα και ποιόν πραγματικά αφορούν; βάζω στοίχημα πως η πρώτη απάντηση που θα σου βγει αυθόρμητα, είναι: “μα για το παιδί μου φυσικά… ” αλλά εγώ θέλω να το σκεφτείς λίγο παραπάνω και να θυμηθείς εκείνο το αγοράκι που ήθελε να γίνει τρανός μπασκετμπολίστας αλλά δεν τα κατάφερε γιατί τραυματίστηκε, κι εκείνη την πιτσιρίκα που ονειρευόταν να φορέσει τούτου και πουέντ αλλά οι γονείς της, δεν είχαν ποτέ τα χρήματα να την γράψουν σε σχολή μπαλέτου. Θέλω να θυμηθείς εκείνα τα παιδιά που όσο και να προσπάθησαν δεν έγιναν ποτέ σημαιοφόροι, και όλους εκείνους που έσκυβαν το κεφάλι από ντροπή όταν το ενδεικτικό είχε και Β.

Ο άνθρωπος πάντα έχει όνειρα σε κάθε ηλικία και είναι κομμάτι της ομορφιάς του. Ακόμα πιο όμορφο είναι τα όνειρα του καθενός να είναι δικοί του στόχοι, σε όποια ηλικία και να είναι. Αν θέλεις λοιπόν να γίνεις ευτυχισμένος, μάθε εσύ ισπανικά, που πάντα ήθελες, γράψου σε νυχτερινό και πάρε απολυτήριο με τον βαθμό που θα κερδίσεις με την δική σου αξία, μάθε κιθάρα στα πενήντα σου, βρες μια σχολή χορού, για να μάθεις επιτέλους Latin και οργάνωσε μια ομάδα ποδοσφαίρου να παίζεις με τα φιλαράκια σου όποτε γουστάρεις και όταν επιστρέψεις σπίτι σου αγκάλιασε το παιδί σου και πες του πόσο περήφανο σε κάνει που έφτιαξε αυτόν τον παράξενο στραβό πύργο με τα τουβλάκια του. Μόλις του έκανες το μεγαλύτερο δώρο: την ελευθερία να είναι ο εαυτός του και να εξελιχθεί σε αυτό που πραγματικά θα το κάνει ευτυχισμένο.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook