TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Στολίζουμε σας λέω!

Στολίζουμε σας λέω!

 

Όταν ήμουν μικρή κάθε φορά που με ρωτούσαν τι ήθελα να γίνω αν μεγαλώσω έλεγα πως θέλω να γίνω δασκάλα, κι αμέσως οι γονείς μου φούσκωναν από περηφάνια γιατί ήμουν σε καλό δρόμο προφανώς. Η αλήθεια όμως είναι πως άλλο ήθελα να γίνω, αλλά δεν τολμούσα να το πω. Σε εσάς όμως θα το αποκαλύψω, ελπίζοντας να μην με πάρετε με τις ντομάτες ή μάλλον με τις κόκκινες γυαλιστερές μπάλες. Ξωτικό των Χριστουγέννων ήθελα να γίνω. Ναι ναι, αυτό με το πράσινο κολάν, τις μυτερές μπότες και τον κατακόκκινο σκούφο.

Ξωτικό, όπως αντιλαμβάνεστε δεν έγινα, αλλά η μαγεία των Χριστουγέννων είναι μέσα μου φωλιασμένη 365 μέρες το χρόνο. Λατρεύω τα Χριστούγεννα και ανυπομονώ κάθε χρόνο πότε θα σκάσει μύτη ο Νοέμβρης για να ανεβάσουμε από την αποθήκη, ο husband δηλαδή, το χριστουγεννιάτικο δέντρο που σχεδόν 10 μήνες περιμένει καρτερικά και να στολίσουμε οικογενειακώς. Γιατί για εμάς ο στολισμός του δέντρου είναι γιορτή. Ναι, αγαπημένοι μου, το ομολογώ! Ι am in love with Christmas!!!

Αρχές Νοεμβρίου κι έχω ήδη αγοράσει τα πρώτα χριστουγεννιάτικα στολίδια, τα οποία με «εκλιπαρούν» να τα βάλω στη θέση που τους αρμόζει, κι εγώ χατίρια ως γνωστόν δεν χαλάω. Γι’ αυτό και το Σάββατο guess: Στολίζουμε!!! Ναι, ναι. Είμαι αυτή που στολίζει νωρίς το σπίτι, που χορεύει και τραγουδά όταν ακούει το Last Christmas, που έχει δει άπειρες φορές το It’ s A Wonderful Life, το Home Alone, και τώρα τελευταία και τα Χριστούγεννα του Mickey. Είμαι αυτή που κουλουριάζεται στον καναπέ τυλιγμένη με μια κουβέρτα δίπλα στο δέντρο, ούσα κατάκοπη από τις δουλειές και το τρέξιμο της ημέρας, για να εισπνεύσει λίγη χρυσόσκονη (και τεχνητό χιόνι μαζί μη σας πω), για να χαζέψει τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν και που παίρνουν κάθε άσχημη σκέψη μακριά και φέρνουν τον ύπνο πιο κοντά. Μαγικό;…

Και στολίζω, που λέτε, όχι μόνο το δέντρο, αλλά όλο το σπίτι, μέσα έξω. Κεριά και κηροπήγια, διακοσμητικοί τάρανδοι και χιονανθρωπάκια, χιονόμπαλες, υφασμάτινες κάλτσες κρεμασμένες στα ντουλάπια και στα καλοριφέρ, βελούδινα κόκκινα μαξιλάρια, καμπανάκια, μπισκοτιέρες, κουκουνάρια, κλαδιά πεύκου και γκι, στεφάνια στους τοίχους, χαρτοπετσέτες με τον Άγιο Βασίλη, κόκκινες μπαλίτσες στο πάτωμα αντί για playmobil, μέχρι και θήκη για το κρεμοσάπουνο και χαρτί υγείας με αστεράκια και ταρανδάκια έχω πάρει. Φέτος δε έχω σκοπό να πάρω και κάλυμμα για το καπάκι της λεκάνης με χριστουγεννιάτικο μοτίβο. Αμέ! Κοινώς το σπίτι μου μετατρέπεται σε χωριό του Άη Βασίλη, κι αν μπορούσα και στην ντουζιέρα θα έβαζα φωτάκια, αλλά φοβάμαι όχι μόνο την ηλεκτροπληξία, αλλά μη και το αποτέλεσμα αγγίξει τα όρια του κιτς. Κι αυτό δεν το θέλω.
Κι όσο εγώ ανυπομονώ για τη στιγμή αυτή που το δέντρο θα στολίσει το σπίτι μας, κάποιοι αρνούνται πεισματικά να συμμεριστούν τη χαρά μου και να κατανοήσουν το πώς και το γιατί από Νοέμβρη μήνα στολίζω. Κι αρχίζουν τη γκρίνια. Είναι νωρίς, είναι υπερβολή, έχεις πέσεις θύμα του καταναλωτισμού, των social media, την κρίση γύρω σου δεν τη βλέπεις; Κι άλλα τέτοια ωραία χαριτωμένα. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι άλλοι, οι γνωστοί Εμπενίζερ Σκρουτζ, που έχουν αποκηρύξει για τα καλά τα Χριστούγεννα και καταδικάζουν κάθε γιρλάντα, που κλείνουν τα αυτιά τους στο άκουσμα του Santa Claus is coming to town και αρνούνται πεισματικά να γευτούν ένα μελομακάρονο, ένα κουραμπιέ, ένα gingerbread βρε αδελφέ. Κι όσο κι αν προσπαθώ, αλήθεια σας λέω, δεν τους καταλαβαίνω. Το να νιώθεις αδιαφορία ως και αποστροφή για τα Χριστούγεννα είναι σαν να απεχθάνεσαι τη σοκολάτα κι εκείνο το άλλο που αρχίζει από s και τελειώνει σε x. Εκτός βέβαια αν είσαι emo, και μια μαυρίλα την κουβαλάς όπου κι αν πας. Γιατί ό,τι κι αν λένε, σαν τα Χριστούγεννα δεν έχει βρε παιδιά.

Και μπορεί πλέον να μην πιστεύω στον Άγιο Βασίλη και στα ξωτικά του (προσεχώς θα τοποθετηθώ επ’ αυτού), αλλά δεν γίνεται να αντισταθώ στην ομορφιά ενός καταπράσινου τίγκα στα λαμπιόνια χριστουγεννιάτικου δέντρου, το οποίο δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να το είχα στολισμένο όλο το χρόνο. Πώς έχει ο Τάκης του Ε.Τριβιζά ένα ελατάκι όλο το χρόνο; Κάπως έτσι… Θέλω να βλέπω λαμπάκια, μπάλες, στολίδια ξύλινα, γυάλινα, υφασμάτινα, μεταλλικά. Κι ας ανάβουν τα λαμπάκια της γειτόνισσας από κάτω που βάζω φωτάκια και στα δέντρα του κήπου. Αλλά να ξέρεις «αγαπημένη» γειτόνισσα, πως αν δεν ήταν η ΔΕΗ στη μέση, όλο το χρόνο εκεί θα ήταν, να σκορπούν χρώμα και φως στη μίζερη ζωή σου. Την έχω πολύ άχτι, η αλήθεια είναι, από τότε που την άκουσα να αρνείται στα παιδάκια της γειτονιάς να της πούνε τα κάλαντα γιατί της προκαλούνε πονοκέφαλο. Έλεος δηλαδή!

Κι επειδή σαν και μένα είμαστε πολλοί οι fun της πιο όμορφης γιορτής του χρόνου, σας παρακαλώ μην μας κράζετε και μην μας απειλείτε με block και delete που στολίζουμε νωρίς, πριν καλά καλά μπει ο Δεκέμβρης. Για το παιδί που κρύβω μέσα μου στολίζω κύριε Πρόεδρε! Για να ζήσω το παραμύθι λίγο παραπάνω. Γιατί τα Χριστούγεννα δεν είναι μονάχα δώρα και πιατέλες με γλυκά. Τα Χριστούγεννα είναι μαγεία. Αρκεί να το πιστέψεις. Κάθε βράδυ που τα φώτα σβήνουν, και τα λαμπάκια στα δέντρα αναβοσβήνουν ρυθμικά, η μαγεία απλώνεται παντού. Γι’ αυτό κι εγώ στολίζω και δεν ψάχνω καμιά δικαιολογία για αυτό!!! Δεν φταίει η μαμά μου που στόλιζε γύρω στις 20 Δεκεμβρίου, ενώ η θεία μου στόλιζε παραμονή του Αγίου Νικολάου κι εμείς με τον αδελφό μου σκάγαμε από ζήλια, ούτε στολίζω και καλά για χάρη των παιδιών μου. Στολίζω γιατί ΕΓΩ το θέλω.

Κι αν θες να με ακούσεις, στόλισε κι εσύ νωρίς φέτος το χριστουγεννιάτικο δέντρο σου και θα δεις πως θα αλλάξει η διάθεσή σου. Και ξέρεις γιατί; Γιατί το φως από το λαμπερά φωτάκια διαλύει το σκοτάδι, ζεσταίνει τις καρδιές, γλυκαίνει το κρύο, ζωντανεύει το παραμύθι και σε ταξιδεύει πίσω στα παιδικά σου χρόνια. Τότε που όλα ήταν πασπαλισμένα με τη χρυσόσκονη της αθωότητας και της ανεμελιάς. Γιατί βρε παιδιά η ζωή δεν βγαίνει αλλιώς. Κι είτε στολίσετε είτε όχι, οι λογαριασμοί και τα προβλήματα δεν τελειώνουν. Θα είναι εκεί να σας περιμένουν. Η ζωή όμως δεν περιμένει. Κι όσο κι αν γκρινιάζετε για κάτι που έγινε το τρένο της ζωής δεν θα γυρίσει πίσω. Ή όπως μου λέει ενίοτε μια φίλη «Πάντως όσο κι αν γκρινιάζεις το λεωφορείο δεν θα περάσει να σε πάρει νωρίτερα». Ανοίξτε τις καρδιές σας, λοιπόν, και αφήστε τη μαγεία των Χριστουγέννων να τρυπώσει στις καρδιές σας! Γίνετε πάλι παιδιά! Και σιγά σιγά και το ποτήρι θα αρχίσει να φαίνεται μισογεμάτο!

Οπότε καταλάβατε πώς θα περάσω το Σαββατοκύριακό μου. Ανοίγοντας κούτες και ξετυλίγοντας με θρησκευτική ευλάβεια τα τυλιγμένα μου στολίδια, υπό τους ήχους χριστουγεννιάτικων παιδικών τραγουδιών. Και είμαι πολύ χαρούμενη γι’ αυτό. Μη γκρινιάζετε λοιπόν που στολίζω από τώρα και μη το χαλάτε. Άλλωστε ποιος είναι αυτός που θα μας ορίσει πότε πρέπει να στολίσουμε; Τα τύμπανα των Jumbo Τυμπανιστών ήχησαν, άρα έγινε και η επίσημη έναρξη της εορταστικής περιόδου, το κρύο άρχισε να είναι τσουχτερό και εγώ πλέον δεν κρατιέμαι!!!
Στολίζουμε αδελφές μου! Στολίζουμε σας λέω!!!

 

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

ΈΞΙΣ .

Έξις.
Γιατί όλα στη ζωή είναι συνήθεια… κι είθε η συνήθεια να μην γίνει εξάρτηση…
ΈΞΙΣ .

Latest posts by ΈΞΙΣ . (see all)

1 σκέψη για το “Στολίζουμε σας λέω!”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *