Στον ΑΙΩΝΙΟ ΕΦΗΒΟ!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Πριν 2 μέρες, είχε γενέθλια η ομάδα της καρδιάς μας! 10 Μαρτίου του 1925 γεννήθηκε ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος. Ιδρύθηκε ο ένας και μοναδικός ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ.

Ούσα γυναίκα, κόρη, αδελφή, ξαδέλφη, ανιψιά, κουμπάρα μέχρι και συμπεθέρα Ολυμπιακών, δεν μπορώ παρά να ομολογήσω πως οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού είναι και γαμ* τα παιδιά. Δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ πως το πάθος τους για την ομάδα αυτή αγγίζει τα όρια της λατρείας, πως η αγάπη τους είναι σαν γόρδιος δεσμός που δεν λύνεται, δεν κόβεται αλλά αντίθετα όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται πιο σφιχτός, πιο δυνατός. Μεγάλη αγάπη ο Ολυμπιακός. Μια αγάπη που άλλοτε ζηλεύω λιγουλάκι, κι άλλοτε καμαρώνω.

– Μπαμπά γιατί είσαι Ολυμπιακός; Γιατί Ολυμπιακός και όχι κάποια άλλη ομάδα; τον ρώτησε ο μικρός το μεσημέρι, κι εγώ άδραξα την ευκαιρία να ακούσω για πολλοστή φορά.
– Γιατί Ολυμπιακός, παλικάρι μου, γεννιέσαι. Δεν γίνεσαι. Γιατί πρώτα είπα «Ολυμπιακός» και μετά μαμά. Γιατί ο Ολυμπιακός είναι ιδέα, και όχι απλά μια κοινή ομάδα. Γιατί είναι μια θρησκεία, που ενώνει κόκκινες καρδιές και λευκές ψυχές.

Είναι κομμάτι μας. Είναι τα παιδικά μας χρόνια στις αλάνες, τα εφηβικά μας χρόνια στα γήπεδα με τα κασκόλ ανά χείρας. Στα πούλμαν που ξεκινούσαν από τον Πειραιά (ως γνωστόν παντού είναι Πειραιάς) με προορισμό τη Θεσσαλονίκη για να αντικρύσουμε την ερυθρόλευκη φανέλα μέσα στον γήπεδο της Τούμπας, με προορισμό την Πάτρα, τη Λάρισα και όπου αλλού αγωνιζόταν ψυχή τε και σώματι για να είμαστε όλοι εκεί μαζί του, μια παρέα, μια οικογένεια. Για να βροντοφωνάξουμε με όση δύναμη μας είχε δώσει ο Θεός «Ο-ΛΥ-ΜΠΙ-Α-ΚΟΣ». Πόσες χαρές, πόσα καρδιοχτύπια, πόσες συγκινήσεις.

Φώναζε η μάνα, έκλεινε το μάτι και κρυφά χαμογελούσε ο πατέρας, γέννημα θρέμμα Πειραιώτης, βαμμένος Ολυμπιακός και γεννημένος ανήμερα των γενεθλίων της μίας και μοναδικής ομάδας. Αχ αυτός με καταλάβαινε. Καταλάβαινε πιο πολύ από τον καθένα αυτό το ανεξήγητο αίσθημα υπεροχής και περηφάνιας που ρέει μέσα μας σαν ακούμε τον ύμνο μας. Τον ύμνο μιας ομάδας από τον Πειραιά που έχει αγαπηθεί από το μισό και πλέον πληθυσμό της χώρας.

Και δεν είναι οι τίτλοι, οι διακρίσεις, και το προσωνύμιο Θρύλος που αποδέχονται μέχρι και οι εχθροί μας που μας κάνει περήφανους. Είναι το όνομά του, το εμπνευσμένο από το ολυμπιακό ιδεώδες. Είναι το έμβλημά του, ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος. Είναι τα χρώματά του. Το κόκκινο του πάθους, του αγώνα, της εργατιάς. Το λευκό της αγνότητας, του ήθους. Είναι η ιστορία του η ίδια που μας κάνει περήφανους, γιατί δεν δέχτηκε να σκύψει το κεφάλι στους Γερμανούς κατακτητές όταν πολλοί παίχτες του άφησαν τα γήπεδα για να πάνε στα βουνά να πολεμήσουν, ενώ κάποιοι άλλοι συμμετείχαν σε τουρνουά με τους ναζί. Είναι το γεγονός πως είχε τη χούντα απέναντί του. Ως γνωστόν την εποχή της χούντας ο μεγάλος Μπούκοβι που είχε σαρώσει κάθε τίτλο απελάθηκε, ενώ σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής ο Παττακός διέκοψε αγώνα-ντέρμπι για να κάνει συστάσεις στον μεγάλο παίχτη του Ολυμπιακού Σιδέρη να παίζει πιο ήρεμα. Με λίγα λόγια ο Ολυμπιακός είναι ιστορία. Είναι ιδεολογία. Μια ιδεολογία που μπορεί να ασπαστούν άντρες και γυναίκες με ψυχή, ήθος. Άντρες και γυναίκες με τιμή, που το λέει η καρδιά τους. Που μπορεί να είμαστε λαϊκοί τύποι, αλλά είμαστε αληθινοί, γνήσιοι, που ξέρουμε να ΤΟΝ αγαπάμε και να ΤΟΝ ακολουθούμε με πάθος. Γιατί είναι κάτι ΜΑΓΙΚΟ στο μυαλό, στην ψυχή και στην καρδιά!!!

Να είσαι στο τσιμεντένιο ναό, στο παλιό γήπεδο του Καραϊσκάκη, να σείεται η κερκίδα από το ρυθμό που έδινε στους χτύπους της καρδιάς και των χεριών ο Αττίλιο με τη σάλπιγγά του, κι εσύ εκεί να του κρατάς σφιχτά του μαζί με τον αδελφικό σου φίλο για να μην χάσει την ισορροπία του και πέσει από το πεζούλι. Να ακούς τον γιο σου να τραγουδά τον ύμνο του Ολυμπιακού και να φουσκώνεις από περηφάνια. Να περνάς έξω από το ναό και να χτυπά πιο δυνατά η καρδιά σου. Να αγοράζεις εισιτήριο διαρκείας και να νιώθεις σαν παιδί που ανακάλυψε το κρυμμένο βάζο με γλυκό του κουταλιού. Να πηγαίνεις γήπεδο με τον κολλητό και να είναι σαν την πρώτη φορά που πήγατε μαζί. Να σε αποκαλούν «γαύρο» κι εσύ απλά να τους κοιτάς αδιάφορα, γιατί γαύρος στα αρχαία ελληνικά σημαίνει αγέρωχος, ανδρείος. Και ναι είμαστε ο αγέρωχος δαφνοστεφανωμένος έφηβος, έτοιμοι για ΟΛΑ!!! ΓΑΤΑΚΙΑ!!!!

Θρύλε των γηπέδων Ολυμπιακέ
δαφνοστεφανωμένε μεγάλε και τρανέ
έχεις δύναμή σου Ολυμπιακέ,
τον πύρινό σου κόσμο που δε λυγά ποτέ.
Ολυμπί-Ολυμπί-Ολυμπιακέ
ομάδα ομαδάρα μου,
μεγάλη μου αγάπη,
Ολυμπιακάρα μου.

Δόξα στα παιδιά σου Ολυμπιακέ
χιλιοτραγουδισμένε, στον κόσμο ξακουστέ.
Τρέμουν στ’ άκουσμά σου Ολυμπιακέ
κι ακόμα σε θυμούνται η Σάντος κι ο Πελέ.
Ολυμπί-Ολυμπί-Ολυμπιακέ
ομάδα ομαδάρα μου,
μεγάλη μου αγάπη,
Ολυμπιακάρα μου.

LEON 7

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *