Τα Αποκαλυπτήρια

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Καθόταν και χάζευε το δημιούργημά του. Δεν το χάζευε, απλά. Το θαύμαζε. Ήταν ό,τι καλύτερο είχε εμπνευστεί. Είχε δοθεί σε αυτό ψυχή τε και σώματι. Είχε αφιερώσει κάθε κύτταρο της ύπαρξής του. Και όφειλε να είναι άψογο. Γιατί το δημιούργημα αυτό ήταν αφιερωμένο στην αιώνια αγάπη. Στην αγάπη την οποία του στέρησαν τόσο απότομα πριν έναν χρόνο. Τόσο ξαφνικά ένα πρωινό του Φλεβάρη. Παράπλευρη απώλεια, είπαν. Μία συγνώμη και έμεινε μόνος να θρηνεί την «παράπλευρη» απώλειά του. Να στέκεται απόμακρος χωρίς να μπορεί να την αγγίξει. Και εκείνη εκεί, απέναντί του. Ακίνητη, παγωμένη.

Την ίδια στιγμή ο αστυνόμος Έρλεντ Μούιρ κατευθυνόταν στο κεντρικό πάρκο της πόλης. Ο «Συλλέκτης» είχε χτυπήσει ξανά. Τι θα έλειπε αυτή τη φορά; Τρεις φόνοι, τρία πτώματα ακρωτηριασμένα. Από κάθε ένα να λείπει και ένα μέλος του σώματός του. Και εκεί βρισκόταν η λύση του μυστηρίου, το ένιωθε. «Γιατί; Γιατί αυτούς τους τρεις; Γιατί στο πάρκο; Γιατί και οι τρεις στο ίδιο σημείο; Τι τους συνδέει; Γιατί ακρωτηρίασε τα χέρια, τα πόδια και τον κορμό; Τι μου ξεφεύγει;», σκεφτόταν συνέχεια. Αυτή τη φορά ήρθε αντιμέτωπος με ένα αποκεφαλισμένο πτώμα. « Το παζλ ολοκληρώθηκε» σκέφτηκε και σαν αστραπή έλαμψε στο μυαλό του η λύση του αινίγματος. Ο «Συλλέκτης» δεν έπαιρνε απλά διάφορα μέλη από τα πτώματα. Δεν έπαιρνε απλά λάφυρα των επιτευγμάτων του. Έφτιαχνε ένα παζλ. Ένα ανθρώπινο παζλ.

Βυθισμένος στις σκέψεις του και βιαστικός να φτάσει στο τμήμα, δεν παρατήρησε τη γυναίκα που καθόταν στο διπλανό παγκάκι. Πρέπει να είναι πολύ αγχωμένοι, σκέφτηκε. Ούτε καν τους πέρασε από το μυαλό να με ρωτήσουν αν είδα κάτι. Και θυμήθηκε τη μέρα όπου η ίδια είχε χάσει τον άντρα της. Βέβαια, στη δική της περίπτωση δε χρειάστηκε ενδελεχής έρευνα, αφού ο δολοφόνος είχε συλληφθεί επί τόπου. Εξάλλου, η σύλληψή του σε δημόσιο χώρο και με ανταλλαγή πυρών είχε προκαλέσει το θάνατο του άντρα της, ο οποίος έτυχε να περνάει από το πάρκο κατά τη διάρκεια της σύλληψης.

Στο αστυνομικό τμήμα, εντωμεταξύ, ο Έλρεντ κάλεσε τον Κρίστερ, την Γκρέτελ και τον αρχηγό της αστυνομίας, τον Βίνταρ Σλέιντμπερ, και αμέσως τους ανέφερε τις υποψίες του, ενώ παράλληλα ανέθεσε στον Κρίστερ και την Γκρέτελ να βρουν σε ποιες επιχειρήσεις της αστυνομίας είχαν πάρει μέρος και οι τέσσερις αστυνομικοί. Μετά από ενδελεχή έρευνα ο Κρίστερ βρήκε το κοινό τους σημείο. Οι αστυνομικοί αυτοί ήταν που είχαν στήσει ενέδρα και κατάφεραν να συλλάβουν τον «Ληστή του πάρκου» πέρυσι τέτοια εποχή. Και καθώς ο Κρίστερ άνοιγε την πόρτα να ενημερώσει τον Έρλεντ, την ίδια ώρα η Γκρέτελ εμφανίστηκε φουριόζα και τους ανακοίνωσε ότι ο «Ληστής του πάρκου» είχε δραπετεύσει. Επιτέλους, τον βρήκαμε, σκέφτηκε Έλρεντ. Και ένα ανθρωποκυνηγητό ξεκίνησε, με όλες τις μονάδες περιπολίας να ψάχνουν τον «Ληστή του πάρκου».

Ακούγοντας τις σειρήνες των περιπολικών και τα νέα στο ραδιόφωνο ο «Συλλέκτης», στο υπόγειο του σπιτιού του, τελειοποιούσε το δημιούργημά του. Μια τελευταία βελονιά και το άγαλμα ήταν έτοιμο. Αύριο στα αποκαλυπτήρια τους περίμενε όλους μια συγκλονιστική έκπληξη. Και ένα σατανικό χαμόγελο πρόβαλε στο πρόσωπό του. Είχε καταφέρει μέσα σε έναν μήνα να φτιάξει το τέλειο άγαλμα της αγάπης του. Και αύριο θα το θαύμαζαν όλοι. Έτσι, με αυτές τις σκέψεις, τον πήρε ο ύπνος.

Και ξημέρωσε η επόμενη μέρα. Όλη η πόλη είχε συγκεντρωθεί στο πάρκο για να αποδώσουν φόρο τιμής στον Άγκνες Γκόττχαρντ, τον πολίτη που είχε χάσει τη ζωή του κατά τη διάρκεια της σύλληψης του «Ληστή του πάρκου» από τους πυροβολισμούς. Πάνω στην εξέδρα βρισκόταν ο δήμαρχος, η σύζυγος του θύματος και το άγαλμα προς τιμήν του θύματος. Μετά από έναν σύντομο λόγο του δημάρχου, η σύζυγος του Άγκνες, αφού ευχαρίστησε τους πάντες για την τιμή που έκαναν στον άνδρα της, τράβηξε το σχοινί και έγιναν τα αποκαλυπτήρια.

Ένα επιφώνημα έκπληξης ακούστηκε από το πλήθος. Όλοι είχαν παγώσει. Μπροστά τους στεκόταν ένα άγαλμα με ανθρώπινα μέλη. Ένα παζλ. Ο Έλρεντ εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησε τι συμβαίνει και στεκόταν παγωμένος απέναντι σε αυτό το θέαμα. Η Χέλγκα Γκόττχαρντ, η γυναίκα του αδικοχαμένου Άγκνες, στεκόταν άφωνη και κοίταζε το «άγαλμα». Μα, ποιος γλύπτης θα μπορούσε να φτιάξει κάτι τόσο αποτρόπαιο; Αυτό δεν έμοιαζε στο ελάχιστο στον όμορφο και καλοσυνάτο Άγκνες. Ο Έλρεντ και ο Κρίστερ ανέβηκαν στην εξέδρα να τη συλλάβουν. Όμως, μόλις την πλησίασαν μία απόκοσμη φωνή βγήκε από την Χέλγκα. «Μην την πλησιάζετε. Μην τολμήσετε και την ακουμπήσετε. Εγώ τα έκανα όλα. Εγώ. Ο Άγκνες». Το πρόσωπο της Χέλγκα είχε γίνει παγερό και ψυχρό. Το βλέμμα της ήταν απόκοσμο και τα μάτια της γυάλιζαν. Είχε γίνει η «εναλλαγή». Το σοκ της δολοφονίας του συζύγου της την οδήγησε στην κατάρρευση. Η μη αποδοχή του γεγονότος είχε ως αποτέλεσμα την διαταραχή της προσωπικότητάς της και την εμφάνιση μίας νέας προσωπικότητας, του Άγκνες. Μία προσωπικότητα που έσπασε τις αλυσίδες του πόνου της και την οδήγησε στην παραφροσύνη και την ελευθερία.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα στη ψυχή της Χέλγκα επικρατούσε ο Άγκνες. Και αυτόν είχαν τώρα μπροστά τους. Σε κλάσματα δευτερολέπτου η Χέλγκα κρεμάστηκε, τραβώντας την πετονιά που είχε δέσει ο «Άγκνες» στον λαιμό της. Λίγο πριν ξεψυχήσει της φώναξε «Αγάπη μου επιτέλους θα είσαι κοντά μου. Μαζί μου για πάντα». Τα αποκαλυπτήρια είχαν ολοκληρωθεί. Τα δύο ανθρώπινα αγάλματα στεκόντουσαν μπροστά στους κατοίκους της Φιελμπάκα δεμένοι χέρι, χέρι. Η αιώνια αγάπη είχε νικήσει.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook