Tα δικά μου Χριστούγεννα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Από μικρό παιδί θυμάμαι πάντα να περιμένω του Αγίου Νικολάου να έρθει για να στολίσουμε το δένδρο. Στολίδια, λαμπάκια εις παράταξη και μυρωδιές από μελομακάρονα! Ναι η αντίστροφη μέτρηση ξεκινούσε! Η μεγαλύτερη γιορτή για μας τα παιδιά ήταν ήδη στη πόρτα. Ονειρευόμουν την βόλτα στο Μινιόν, τη στιγμή που θα καθόμουν στην αγκαλιά του Αη Βασίλη και θα του ζήταγα το δώρο που περίμενα, τη στιγμή που θα κράταγα τη τετράγωνη αυτή φωτογραφία από τη Polaroid και έτσι θα απέδειχνα σε όλους τους φίλους στο χωριό ότι υπάρχει αυτός ο παχουλός κύριος!

Καθόμουνα ώρες ατελείωτες κρυφά το βράδυ και κοίταζα τα λαμπιόνια να αναβοσβήνουν και φανταζόμουνα ότι αυτές τις γιορτές επιτέλους θα ήταν μοναδικές: περισσότερος χρόνος με τους γονείς, να ξυπνάω το πρωί να ανοίγω τα δώρα και να παίζω με τη μαμά! Αλλά δυστυχώς κάθε φορά τα ίδια. Ξύπνα τα Χριστούγεννα, να πάμε στην εκκλησία, να γυρίσουμε στη γιαγιά να φάμε τη σούπα κεφαλάκι, να στοιβαχτούμε στο μικρό datsun και να πάρουμε το δρόμο για το χωριό, στους γονείς του μπαμπά! Να γυρίσουμε το απόγευμα, να ξεκουραστούν οι γονείς και εμείς να παίξουμε ήσυχα με τα παιχνίδια της εκάστοτε ηλικίας, να ντυθούμε με τα καλά μας και να πάρουμε σβάρνα τα σόγια για Χρόνια πολλά! Κάτι παρόμοιο και τη Πρωτοχρονιά … αλλά εκεί να κάνουμε πόδι και να πάμε μετά στις γιορτές!

Και κάπως έτσι πέρασαν τα χρόνια. Μόνο που τώρα στολίζουμε από τα μέσα Νοεμβρίου και με πιο μεγαλοπρεπή τρόπο (εποχή του υπερκαταναλωτισμού βλέπεις!) για να χαρούν τα παιδιά, και το ξεχασμένο παιδί μέσα μου. Ακόμα και τώρα κάθομαι μόνη στο σαλόνι και βλέπω τα λαμπιόνια να αναβοσβήνουν. Τι ωραία που είναι! Λες και έχει έρθει η Τίνκερμπελ με τις φίλες της και έχουν γεμίσει νεραϊδόσκονη όλο το δωμάτιο. Ακόμα και τώρα φαντάζομαι μόνη πως θα ήθελα να περάσω τις γιορτές. Θέλω όλο το παραμύθι και τη μαγεία… χιόνι, τζάκι, ζεστασιά, φίλους και χαμόγελα!

Μόνο και που φέτος πάλι μια από τα ίδια θα είναι. Νιώθω σαν τη Σταχτοπούτα που βλέπει το ρολόι να χτυπάει 12 και φεύγει από το χορό. Ξαφνικά επανέρχομαι στη πραγματικότητα. Αυτές οι γιορτές είναι για αυτούς που έχουν να πάνε κάπου μακριά, ή που είναι μακριά από την «οικογένεια». Εμείς που είμαστε όλοι μαζί τριγύρω και συναντιόμαστε κάθε μέρα… τι διαφορετικό κάνουμε εκείνες τις ημέρες; Και δεν είναι το γεγονός ότι δεν έχω γκόμενο. Ναι καλά θα ήταν αλλά οκ δεν έχω, και δεν σκοπεύω να χαριστώ σε κανέναν απλά για να πάρω μια αγκαλιά ή ένα κρεβάτι. Γιατί να πρέπει να φορέσω το χαμόγελο μου λαμπερό και προσποιητό όταν το μέσα μου ουρλιάζει να φύγω; Όταν μέσα μου νιώθω τόσο κενή και άδεια αν και μέσα σε κόσμο; Ναι, με κουράζουν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά. Με κουράζει που πρέπει να φάω στη μάπα τη θεία Μαρίτσα, Μαρίνα , Βαγγελιώ απλά και μόνο για να είμαι κοινωνική και να μάθω στα παιδιά μου τον όρο «συγγενείς» και γιορτές. Με κουράζει να ακούω για άλλη μια χρονιά «Άντε εσύ τι κάνεις; Κανόνισε του χρόνου να σε δούμε με κάποιον. Περνάνε τα χρόνια. Πόσο ακόμα θα είσαι νέα και θα γυρνάς στα κλαμπ και στα μπουζούκια. Φτιάξε τη ζωή σου. Τα παιδιά θα μεγαλώσουν και δεν παλεύεται η μοναξιά!» Εκεί πόσο θέλω να τους πετάξω αυτό το θρυλικό moto που πλανιέται κατά καιρούς στο ιντερνέτ « Στην επόμενη κηδεία πήγαινε πες στη θεία που σε πρήζει σε κάθε γάμο, Άντε και στα δικά σου!!!» Δεν τη φοβάμαι τη μοναξιά βρε! Την έχω παρέα μου κάθε βράδυ, από την ώρα που κοιμούνται τα μικρά μέχρι κ την στιγμή που παραδίνομαι στον Μορφέα. Την έχω κάνει φίλη από όταν ήμουν με τον άχρηστο και ξάπλωνα δίπλα του.

Αλλά ναι μου αρέσουν τα λαμπιόνια, μου αρέσουν τα στολίδια στο δένδρο, μου αρέσει να φτιάχνω κατασκευές με τα παιδιά μου, μου αρέσει να βγαίνω στα μαγαζιά και να τα βλέπω όλα όμορφα στολισμένα. Μου αρέσει να έρχονται τα πιτσιρίκια να μου πουν τα κάλαντα. Παίρνω τα παιδιά μου και τα γυρνάω σε όλους τους γνωστούς και σόγια και τραγουδάω πιο δυνατά εγώ παρά αυτά με τα τρίγωνα! Αλλά ανήμερα Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά δεν θέλω να βλέπω άνθρωπο. Εκείνες τις μέρες νιώθω σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα που απλά παρακολουθούσε τους πάντες σαν να ήταν ταινία. Αν και μέσα σε σπίτι και οικείους, ανθρώπους που πραγματικά νοιάζονται, εγώ θέλω να κλειστώ στο καβούκι μου και απλά να αδειάσω τη ψυχή μου. Να την αδειάσω, να την κάνω να ουρλιάξει για οτιδήποτε την έχει πονέσει, να κλάψει από χαρά για οτιδήποτε έχει κερδίσει και κατακτήσει.

Συνήθως δεν είμαι μοιρολάτρης, ούτε μ αρέσει να κατσουφιάζω και να μουρμουράω. Απεναντίας μ αρέσει σε όλα να βλέπω τα θετικά και να προχωράω όταν όλα μου πάνε είτε καλά είτε στραβά. Είμαι από αυτούς που λένε «Δόξα το Θεό» και «ευχαριστώ το Θεό» αντί για το «γιατί Θεέ μου;». Αλλά πραγματικά τις Άγιες αυτές μέρες έχω την ανάγκη να μείνω μόνη μου, να ξεγυμνώσω όλο το ροζ σύννεφο μου. Και από εκεί απλά να ξαναγεννηθώ από τις στάχτες μου και να ξαναπροχωρήσω!

Καλές γιορτές λοιπόν !

Σταχτοπούτα

 

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook