Τα γυαλιά

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Όταν ήμουν μικρή είχα, έναν παράλογο, διακαή πόθο. Βασικά, πολλούς κουλούς πόθους είχα ως παιδί, αλλά σήμερα θα μιλήσω μόνο για έναν από αυτούς. Ήθελα, που λέτε, απελπισμένα να φορέσω γυαλιά μυωπίας. Πίστευα με όλη τη δύναμη και αθωότητα της παιδικής ψυχής μου, πως αν φορούσα γυαλιά, θα γινόμουν πιο σοφή. Έκανα έτσι ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό, για να φορέσω γυαλιά, κάνοντας ταυτόχρονα και τα νεύρα της μαμάς μου κρόσσια.

“Μην κάθεσαι παιδί μου τόσο κοντά στην τηλεόραση, θα χαλάσεις τα μάτια σου!” μου φώναζε και όσο εκείνη το έλεγε, τόσο εγώ το έκανα.
“Μην διαβάζεις στο σκοτάδι! Άναψε επιτέλους κανένα φως. Φιρί φιρί το πώς να βάλεις γυαλιά!” με απειλούσε και εγώ έτριβα χαρούμενη τα χέρια μου, που δεν θ’ αργούσε η πολυπόθητη ώρα. Παρένθεση, αυτό ακόμα το κάνω. Μπορώ να διαβάσω/πλέξω/γράψω στο σχεδόν απόλυτο σκοτάδι.
“Βγάλε τα παλιά γυαλιά της αδελφής σου! Με έχεις σκάσει!!! Απορώ, δεν σε πιάνει πονοκέφαλος;” με μάλωνε κάθε φορά που με έβρισκε να τα φοράω. Η αλήθεια είναι πως με τα γυαλιά της αδελφής μου όχι απλά πονοκέφαλος με έπιανε, αλλά τα έβλεπα και όλα θολά! Εγώ τον χαβά μου όμως. Αφενός ζήλευα και αφετέρου μια συμμαθήτρια μου, μου είχε πει άκρως εμπιστευτικά πως αν φορούσα τα γυαλιά κάποιου άλλου, δεν θα αργούσα να φορέσω και δικά μου.

Παρά το πείσμα μου όμως και τις απανωτές χαζομάρες που έκανα, μυωπία δεν έπαθα ποτέ. Λες και τα σχιστά μάτια μου δεν θέλανε με τίποτα να μπουν πίσω από βιτρίνα. Μεταξύ μας, δεν είχαν και άδικο. Μια σταλιά μάτια πίσω από μυωπικούς φακούς, θα έμοιαζαν ακόμα πιο ανύπαρκτα. Μην κοιτάτε που για μένα μπρος στη σοφία, η ομορφιά ήταν δευτερευούσης σημασίας.

Μεγάλωσα έτσι, υποτίθεται πως ωρίμασα, κι όσο κι αν αντιλαμβάνομαι πλέον το παράλογο αυτής της παιδικής επιθυμίας μου, δεν σας κρύβω πως μέχρι και σήμερα δεν έχω καταφέρει να τη σβήσω εντελώς από μέσα μου. Σαν μικρό απωθημένο υποβόσκει σιωπηλά, περιμένοντας το κατάλληλο ερέθισμα για να ξυπνήσει.

Σε λίγες μέρες θα κλείσω το 38ο έτος της ζωής μου. Οδεύω ολοταχώς προς τα σαράντα και όσο υπεράνω και αν θέλω να το παίξω, μια κρισούλα με κοντοζυγώνει. Πάνω λοιπόν σε μια συζήτηση σχετική με αυτά που έπονται στο άμεσο μέλλον μου, μια λίγο μεγαλύτερη συνάδελφος έκανε το μοιραίο λάθος να πυροδοτήσει την παλιά μου καούρα εκ νέου.
“Μετά τα σαράντα μπαίνεις πλέον και στην ηλικία που η πρεσβυωπία παραφυλάει”, είπε με παράπονο ανάμεσα σε πολλά άλλα κι έκτοτε, όπως φαντάζεστε, εγώ ονειρεύομαι πολύχρωμους κοκάλινους σκελετούς και πάλι. Διότι φρόντισα να βεβαιώσω πως δεν έχουν επιλογή τα μικροσκοπικά, μεσήλικα πλέον, ματάκια μου να κάνουν και πάλι το δικό τους. Τα στατιστικά αυτή τη φορά είναι με το μέρος μου!

Όσο όμως το δαιδαλώδες μυαλό μου επεξεργαζόταν την ανέλπιστα καλή αυτή νέα πληροφορία, για ακόμα μια φορά λοξοδρόμησε, για να καταλήξει στη θλιβερή διαπίστωση πως μια ζωή η ανόητη φοράω “γυαλιά”. Γυαλιά που δεν κοσμούν με χάρη και σοφία το πρόσωπο μου, αλλά που διαστρεβλώνουν το είδωλο μου, κάθε φορά που το κοιτάζω στο καθρέφτη. Ένα αόρατο ζευγάρι γυαλιά, φτιαγμένο από όλες μου τις ανασφάλειες και όλα μου τα κόμπλεξ. Ένα σκληρό ζευγάρι γυαλιά, που θαμπώνει και ραγίζει λιγάκι όταν ένα άλλο ανθρώπινο ον προσπαθεί με αγάπη και ειλικρίνεια να μου δανείσει τα δικά του μάτια, για να δω πως με βλέπει εκείνο. Είναι όμως φτιαγμένα αυτά τα γυαλιά σχεδόν από κρυπτονίτη και ακόμα και ο Σούπερμαν ο ίδιος δεν θα μπορούσε να τα σπάσει…

Μια ζωή αποζητούσα να φορέσω γυαλιά για να δω τον κόσμο πιο σοφά και ποτέ μου δεν σκέφτηκα πως ίσως η αληθινή σοφία κρύβεται στο να καταφέρω να πετάξω τα “γυαλιά” που τόσα χρόνια φοράω και που μόνο κακό μου κάνουν. Βλέπετε, η θεωρία από την πράξη νομίζουμε πως απέχουν χιλιάδες μίλια και πως η διαδρομή είναι τρομακτικά δύσβατη. Αυτό το αναθεματισμένο “αγάπα τον εαυτό σου”, που σαν καραμέλα πιπιλάμε όλοι μας ως πανάκεια για όλα τα στραβά της ζωής μας, σπάνια μπορούμε να το κάνουμε πράξη. Το ξέρουμε, το λέμε, το συμβουλεύουμε, αλλά σχεδόν ποτέ δεν μπορούμε να το εφαρμόσουμε. Αυτούς τους ανυπόφορους φακούς, που άλλοι τους φορέσαμε οικειοθελώς και άλλοι υποχρεωτικά, δεν έχει σημασία, ελάχιστοι καταφέρνουν να τους βγάλουν από τα μάτια τους. Ο Σούπερμαν δεν μπορεί να τους σπάσει, οι άνθρωποι που μας αγαπάνε μόνο τους θαμπώνουν για λίγο και εμείς είμαστε τόσο κουρασμένοι και ίσως βολεμένοι πίσω τους, που δεν κάνουμε μια απλή κίνηση να τους βγάλουμε από τα μάτια μας. Μια κίνηση που διαρκεί, αν το σκεφτείς λιγάκι, όσο ένα πετάρισμα των βλεφάρων.

Σας είπα πως σε λίγες μέρες κλείνω τα 38;
Σας είπα πως με κοντοζυγώνει η κρίση μέσης ηλικίας;
Σας είπα πως σε λίγο καιρό θα βάλω αισίως γυαλιά πρεσβυωπίας με πολύχρωμο κοκάλινο σκελετό;
Ε, νομίζω πως επιτέλους έχει έρθει η ώρα να πετάξω το παλιό μου ζευγάρι “γυαλιά”, για να δω πως αληθινά μοιάζω.
Κι όλα αυτά έγιναν σ’ ένα μικρό πετάρισμα των βλεφάρων μου. Τόσο χρειάστηκε για να κάνω όλες αυτές τις σχεδόν ασυνάρτητες, αλυσιδωτές σκέψεις.

Εσύ αλήθεια, φοράς “γυαλιά”;

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook