Τα ΜΙΚΡΑ και τα μεγάλα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Πόσα πολλά ΜΙΚΡΑ, κάνουν ένα ΜΕΓΑΛΟ;

Πόσα μικρά, τοσοδούλια “αχ” , σχηματίζουν ένα γιγάντιο, που σε καταπίνει και χάνεσαι και δεν υπάρχεις πια; Πόσοι μικροί αναστεναγμοί γεννάνε έναν λυγμό;

Μικροί μικροί κόμποι στο λαιμό, μικρά μικρά σφιξίματα στο στομάχι… Ένα, δύο, εκατό.

Σε ρωτάνε “τι έχεις;” και απαντάς “τίποτα” και δεν είναι το “τίποτα” το ναζιάρικο, το μουτρωμένο, το γυναικουλίστικο. Είναι το “τίποτα” του “δεν έχω κάποιο μεγάλο σοβαρό πρόβλημα, μα έχω συσσωρευμένες λύπες και στεναχώριες και άγχη και φόβους. Και πολλές έγνοιες και κουράστηκα και βαρέθηκα. Μα δε θέλω να στα πω αυτά, γιατί και συ τα ίδια περνάς και συ τα ίδια ζόρια έχεις, τι να σου φορτώσω και τα δικά μου”. Αυτό το “τίποτα” εννοείς.

Και τα κουβαλάς νυχθημερόν τα “τίποτα” σου και τις πιο πολλές φορές είναι αθόρυβα, κάθονται φρόνιμα μέσα στο μυαλό σου. Μα η αλήθεια είναι πως σιγοβράζουν και σε καίνε χωρίς να το καταλάβεις. Σε κάνουν νευρικό, τσατισμένο άνθρωπο – δε σου αρέσεις έτσι, μα και τι να κάνεις.

Καμιά φορά, βλέπεις κάποιον άνθρωπο που παλεύει με τα ΜΕΓΑΛΑ του προβλήματα. Και ντρέπεσαι για τα δικά σου και τα παραχώνεις ακόμα πιο βαθιά μέσα στο μυαλό σου. Ή, άλλες φορές, έρχεται και σε βρίσκει εσένα κάτι αναπάντεχο ΜΕΓΑΛΟ και τότε δεν έχεις χρόνο για εκείνα τα παλιά, μικρά που σου έκλεβαν το χαμόγελο και την καλή διάθεση.

Τις περισσότερες φορές όμως, όπως όλοι, έτσι και συ απλά συμβιώνεις με τα μικρά σου ‘αχ’. Μόνο που έχουν την τάση με τον χρόνο ή με τις συνθήκες καμιά φορά να μεγαλώνουν. Και αποκτούν θράσος και δεν τα τρομάζει πλέον ένα ποτηράκι κρασί, μια κουβέντα μ’ έναν φίλο, ένα χάδι από έναν αγαπημένο. Ξαπλώνεις και την ώρα που σε παίρνει ο ύπνος, σου κόβουν τον αέρα από τα πνευμόνια και πετάγεσαι αγωνιώντας να αναπνεύσεις. Ή σε βουλιάζουν σε ανεξέλεγκτες ποσότητες φαγητού, που φέρνουν δυσφορία στο στομάχι σου, σε αηδιάζουν, μα κοιμίζουν για λίγο τα θηρία.

Πολλά μικρά “τίποτα”. Ένα μεγάλο “κάτι”. Ένα διαυγές μυαλό θα εξουδετέρωνε όλα αυτά τα δαιμονάκια, μα η διαύγεια προαπαιτεί και αποδέσμευση από συναισθηματισμούς και, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν το’χεις!

Σου μένει το χαρτί και οι λέξεις. Η οθόνη και οι λέξεις. Κάτι είναι κι αυτό. Ξερνάς λοιπόν τα “τίποτα” σου σε μια λευκή σελίδα και αποκτούν έτσι μετρήσιμη μορφή. Και παίρνεις μια μεζούρα και μετράς. 5 εκατοστά εσύ, 10 εσύ, 15 ο άλλος. Σιγά σιγά, βλέπεις πως γίνονται μέτρα, χιλιόμετρα όλα τα προβλήματα σου, δεν είναι τόσο “τίποτα” όσο νόμιζες λοιπόν.

Όμως ξέρεις κάτι; όταν κάνεις τις στεναχώριες σου έγγραφο στο word, ουσιαστικά τις καταγράφεις! Δεν λύνεις κανένα σου θέμα έτσι, αυτό που κάνεις όμως, είναι πως μπορείς να αρχειοθετήσεις, να κοινοποιήσεις, να κρύψεις σε κρυφό έγγραφο, να μετατρέψεις, να υπογραμμίσεις, να χρωματίσεις, να κάνεις bold, να κάνεις italics, μπορείς να ΕΛΕΓΞΕΙΣ ότι σε κατατρώει!

Μπορείς να ΕΛΕΓΞΕΙΣ…

Οτιδήποτε μπορείς να ελέγξεις, του στερείς τη δύναμη να σε ελέγξει εκείνο. Οτιδήποτε διαχειρίζεσαι ΕΣΥ, του στερείς την δύναμη σε να διαχειρίζεται εκείνο.

Και κάπως έτσι, κάνεις εσύ κουμάντο σε όλα τα ΜΙΚΡΑ σου (που μεταξύ μας, δεν είναι και τόσο μικρά). Κάπως έτσι, εμποδίζεις τα κομμάτια τους να ενωθούν σε κάτι μεγάλο.

Να γράφεις, λοιπόν. Για ένα εκατομμύριο λόγους. Αυτό το κείμενο ήταν ένας από αυτούς.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook