Τα σχοινιά σου

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Μου μίλησες λοιπόν και μία και δύο και τρεις φορές, αλλά εγώ φοβόμουν να εμπιστευτώ ξανά τον οποιονδήποτε. Το συνέχισες κι έτσι με έναν ιδιαίτερο και ανεξήγητο τρόπο με έκανες να έρθω κοντά σου, πριν καν σε συναντήσω. Ώσπου μία μέρα τα βλέμματα μας ενώθηκαν και ένιωσα σαν να σε ήξερα από πάντα. Πόσο όμορφο συναίσθημα.
Ο καιρός περνούσε και μου είπες «σ’ αγαπώ». Και αρχίσαμε να κάνουμε όνειρα μαζί εκεί στα σκαλάκια μας και το παγκάκι που έχουν μείνει χαραγμένα τα αρχικά μας. Τίποτα δεν θα τα σβήσει. Εκεί στη θάλασσα που θα μας ένωνε. Ήρθε λοιπόν ο καιρός να φύγεις για το πλοίο. Δεν σε χόρτασα, νιώθω ότι ποτέ δεν θα σε χορτάσω. Πάντα θα θέλω λίγο ακόμα. Μα θα ισορροπήσουμε στα κύματα. Θα με περιμένεις; Ναι αγάπη μου θα σε περιμένω. Έμεινα όλο το βράδυ να χαϊδεύω το κορμί σου ακόμα και με το βλέμμα. Να αποτυπώσω στη μνήμη μου κάθε στιγμή μαζί σου, πριν μου λείψεις πολύ. Μετά ήρθε η απόσταση καλώς ή κακώς, αλλά όσα προβλήματα και αν έρθουν πάντα έρχεται η λύση. Έχω ξεχάσει το παρελθόν, δεν υπάρχει τίποτα. Μαζί ματάκια μου. Μερικές φορές βλέπω στο βλέμμα σου την αμφιβολία και το φόβο, γι’ αυτούς που σε έχουν ήδη προδώσει. Μα μη φοβάσαι, μένω και είμαι εδώ. Μείνε κι εσύ να κάνουμε όνειρα μαζί. Μη σε φοβίζει. Μείνε όλη νύχτα.
Σου ζήτησα να μου αφήσεις ένα ρούχο σου πριν φύγεις, να το φοράω όταν θα λείπεις. Πόση δύναμη μπορεί να έχει τελικά ένα απλό ρούχο; Πόσα δάκρυα κύλησαν πάνω σε αυτό. Το φοράω και σε αισθάνομαι σαν κάτι μαγικό. Το μυρίζω, κλείνω τα μάτια και νιώθω ότι είσαι εδώ. Σαν να είσαι στη μεριά σου στο κρεβάτι εκεί που ξαπλώνεις. Μου λείπεις πολύ. Mου λείπεις γαμώτο! Παράπονο, πόνος, δάκρυα, κενό. Ένα τεράστιο κενό μέσα μου, ένας κόμπος στο στομάχι. Η ψυχή μου φοράει το ρούχο σου μέχρι να σε ξαναδώ. Μα για φαντάσου, όλα τα ρούχα μου να λείπουν απ’ τα σχοινιά σου. Όχι αγάπη μου όχι. Η ψυχή μου ντύθηκε για σένα με τα πιο όμορφα ρούχα γεμάτη χαρά. Δεν θα τα αφήσω να λείψουν απ’ τα σχοινιά σου. Απ’ τα σχοινιά που μας ενώνουν μέχρι τα βλέμματα μας και τα σώματα μας να συναντηθούν ξανά.
Και περνάει ο καιρός αγάπη μου, κοιτάζω τη θάλασσα και νιώθω πως μας ενώνει. Κάπου εκεί ταξιδεύεις και μαζί με σένα κάθε μέρα ταξιδεύει η σκέψη μου και η ψυχή μου. Αξίζει αυτό το ταξίδι, να το ζήσουμε όπως θέλουμε εμείς. Περιμένω τη στιγμή που θα ξανανιώσω τη ζεστασιά σου. Μα για φαντάσου, τόσο τρελαμένη. Κάθε φορά στη σκέψη αυτή νομίζω πως θα λιποθυμήσω. Φωτίζεται το πρόσωπο μου με ένα τεράστιο χαμόγελο, που προκαλείς εσύ.

Χειμώνιασε πια, βροχή, αέρας, Η θάλασσα αγρίεψε μα μη φοβάσαι ψυχή μου. Η δική μας θάλασσα είναι αλλού. Είναι σε αυτό που έχουμε μόνο δικό μας. Ξέρεις πόσα βράδια προσπάθησα να ισορροπήσω τη ζωή μου μέσα σε όνειρα, μέσα σε πρέπει και επιθυμίες; Σε λογική και συναισθήματα; Δεν θέλω να θυμάμαι νύχτες κακές. Ονειρεύομαι μαζί σου. Είναι όμορφα τα όνειρα. Έχουν κάτι μαγικό και κάτι άπιαστο. Είναι όμορφα να κλείνεις τα μάτια και να μπορείς να φτάσεις όπου θέλεις και ξέρεις που θέλω να φτάσω. Στην αγκαλίτσα σου να νιώσω αυτή τη ζεστασιά της αγάπης σου, την ασφάλεια, τους χτύπους της καρδιάς σου. Να δω το χαμόγελο σου, τα μάτια σου. Αχ αυτά τα μάτια σου. Υπομονή και μόνο για όσο καιρό λείπεις. Φτάνει να ξέρω πως μ’ αγαπάς και τότε, ακόμα και χίλιες θάλασσες δεν θα μας χωρίσουν. Ταξιδιάρικο μου μωράκι.
Αφιερωμένο στον Πέρι μου.
Σ’ αγαπώ.
2/5/17

 

Maria Peri

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook