Ταφή ή Καύση;

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Όπως πολύ σωστά κατάλαβες φίλη και μοναδική μου αναγνώστρια, σήμερα θα μιλήσουμε για ένα θέμα που έχει διχάσει την ελληνική κοινωνία κι αυτό είναι το δικαίωμα επιλογής θανάτου. Καύση ή ταφή λοιπόν; Νταξ, είναι λίγο μακάβριο το θέμα αλλά έχει συζητηθεί τόσο πολύ αυτό το διάστημα που δεν θα μπορούσα ως γνήσια Ζυγός με Σκορπιό που με γαργαλάει συνεχώς η γλωσσίτσα μου, να μην σου γράψω την γνώμη μου.

Όλα ξεκινούν με την γέννηση μας. Κανείς, είτε λέγεται Θεός είτε Βούδας είτε απλά οι γονείς μας, δεν σου δίνει το δικαίωμα επιλογής. Κανείς δεν σου εξηγεί τον σκοπό της ύπαρξης σου σε τούτο τον κόσμο. Κανείς δεν σε ενημερώνει ότι όσο ωραία είναι η ζωή τόσο πουτάνα γίνεται! Θα μου πεις κάπου εδώ ότι ίσως είμαι αχάριστη. Ότι μου δόθηκε ένα θείο δώρο και απλά δεν το εκτιμώ. Ίσως θεωρήσεις ότι είμαι άθεη ή άθρησκη. Όχι δεν είμαι τίποτα απ’ όλα αυτά. Εκτιμώ την ζωή που μου δόθηκε όπως μου δόθηκε και ορισμένες καταστάσεις τις δέχτηκα και τις δέχομαι αδιαμαρτύρητα με οδηγό την πίστη μου. Δυσκολεύτηκα τόσο πολύ να καταλάβω πως δουλεύει όλο αυτό. Έχω χτυπηθεί στα πατώματα, έχω ουρλιάξει ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ στον ουρανό, έχω βρίσει και έχω αμφισβητήσει την Ύπαρξη Του, μέχρι που κατάλαβα γιατί γίνονται όλα αυτά. Δεν ξέρω πώς, απλά το κατάλαβα. Όχι λοιπόν, ο Θεός δεν με τιμωρεί, δεν με μισεί, δεν θέλει να βασανίζομαι. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε; Αυτός που δίδαξε και μοίρασε απλόχερα την αγάπη Του, που τους δέχτηκε όλους με τις αμαρτίες τους, να θέλει κάτι τέτοιο για τα παιδιά Του; Όποτε το λάθος είναι καθαρά δικό μας. Κάτι δεν καταλάβαμε σωστά, κάτι παρερμηνεύσαμε. Έχουμε το συνήθειο να ζητάμε και να δίνουμε. Σου ανάβω κερί, μου δίνεις την υγεία μου. Έτσι λειτουργεί η πίστη; Η πίστη δεν είναι δούναι και λαβείν. Ο Θεός, δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα σε μας. Σταυρώθηκε για ‘μας. Πόσο αχάριστοι είμαστε λοιπόν; Έτσι ήμουν και ‘γω. Πλέον όχι. Μετά απ’ τις σφαλιάρες που μου χαρίζει η ζωή τόσο απλόχερα, ξέρεις απ’ αυτές που είναι τόσο δυνατές που σου σπάνε μέχρι και το τύμπανο, έχω βγει δυνατή. Πολύ δυνατή. Όπως το σίδερο. Όχι, δεν είμαι ατσάλι. Είμαι σίδερο, που λυγίζει και επανέρχεται λόγω ελαστικότητας. Κι αυτά είναι μαθήματα που σου δίνονται για κάποιο λόγο. Όλα. Και γι’ αυτούς τους λόγους η πίστη μου δυνάμωσε. Κάποτε κοιτούσα τον καθρέφτη μου και έβλεπα ένα αδύναμο πλάσμα. Τώρα, είμαι μια δυνατή γυναίκα. Τον ευχαριστώ για όλα αυτά, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι μια ακόμα θεοσεβούμενη που έπαψα να σκέφτομαι, να αναρωτιέμαι, να ζητάω και να διεκδικώ τα δικαιώματά μου. Σκοπός μου δεν είναι να διατυμπανίσω την πίστη μου και το πόσο καλή χριστιανή είμαι. Σκοπός μου είναι να σου πω ότι παρόλο που αμφισβήτησα τα πάντα, είμαι εδώ και υποστηρίζω την επιλογή. Και ναι, είναι γεγονός και αυτό δεν αλλάζει, ότι δεν ερωτηθήκαμε για την γέννηση μας, δεν πρέπει τουλάχιστον να έχουμε την επιλογή του θανάτου μας;
Όπως πολύ σωστά θα παρατήρησες, σε όλο το κείμενο δεν ανέφερα πουθενά την λέξη εκκλησία. Είναι κάτι μακρινό από μένα. Δεν με απασχολεί και έχω σαφώς διαχωρίσει την πίστη από την εκκλησία. Η εκκλησία κατά το μεγαλύτερο ποσοστό σπείρει τον προσηλυτισμό και τις ενοχές. Γι’ αυτό και την βλέπετε γεμάτη κάθε Κυριακή με ανθρώπους που ακόμα και κατά την Θεία Λειτουργία δεν χάνουν ευκαιρία για κουτσομπολιό και μπλα μπλα και φυσικά στο ενδιάμεσο ρίχνουν και ένα σταυροκόπιασμα. Δεν τους ενδιαφέρει τίποτα άλλο, παρά μόνο να δίνουν το παρόν. Σαν σημείο συνάντησης ας πούμε.
Όλοι αυτοί, μαζί με το μεγαλύτερο ποσοστό των εκπροσώπων της εκκλησίας είναι που αντιτίθενται στην επιλογή λοιπόν. Εκπρόσωποι που σου λένε να μην βλέπουν τα παιδιά σου στρουμφάκια γιατί προάγουν την black magic. Έλα μου; Ω ναι! Αυτοί!
Και στην τελική εγώ δεν γουστάρω να ταφώ, να είμαι τροφή για τα σκουλήκια. ΔΕΝ ΘΕΛΩ. Απλά. Δεν θέλω να κρατάω αιώνια δεσμευμένους τους αγαπημένους μου ανθρώπους να πηγαινοέρχονται σε ένα νεκροταφείο να μου ανάβουν τα καντήλια και να πλένουν το μνήμα μου. Δεν είναι και λίγο εγωιστικό εδώ που τα λέμε; Εγώ έφυγα, δεν γυρίζω πίσω, γιατί να μην τους αφήσω να προχωρήσουν στην ζωή; Αυτό που θέλω είναι να πετάξουν τις στάχτες μου στον αέρα, να χαθώ απλά. Έτσι κι αλλιώς, εκεί που πάμε είναι καλύτερα. Έτσι δεν λένε; Οπότε τι θα αλλάξει αν επιλέξω εγώ τον τρόπο;
Εγώ σέβομαι το δικαίωμά σου να ταφείς φίλη. Δέχομαι όταν μου λες ότι <<έτσι κι αλλιώς δεν θα καταλαβαίνω>>. Εσύ όμως όχι. Τελικά το πρόβλημα το έχεις εσύ. Εγώ ξέρω πολύ καλά τι θέλω και είναι μια συνειδητοποιημένη επιλογή, εσύ όμως το θέλεις πραγματικά; Αν στην μέση δεν υπήρχε ο παπά-Λάμπρος θα επέλεγες πάλι την ταφή;
Και τέλος πάντων, εμένα με νοιάζει σ’ αυτόν τον κόσμο να δίνω αγάπη. Να είμαι κάλος άνθρωπος. Να καταλαβαίνω το σφάλμα μου και να ζητώ συγχώρεση, να ταπεινώνω τον εγωισμό μου αλλά και να συγχωρώ κατανοώντας τις αδυναμίες των ανθρώπων. Τις αδυναμίες όλων μας. Κι αν εσύ εδώ με κρίνεις για την επιλογή μου, δεν με νοιάζει. Ας με κρίνει ο Ύψιστος όταν έρθει η ώρα μου φίλη ως τότε σταμάτα να μου μιλάς για σεβασμό. Το δείχνουν τα λόγια και οι πράξεις σου.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook