Κάποτε της είχε πει πως θα την αγαπάει όπως εκείνη την ημέρα, μέχρι το τέλος του κόσμου. Το τέλος του κόσμου δεν ήρθε, όμως εκείνη η αγάπη έσβησε.

Οι άνθρωποι αλλάζουν. Πότε ο ένας, πότε ο άλλος, πότε και οι δύο. Κι αυτό που μένει πολλές φορές δεν είναι καν οι αναμνήσεις. Είναι τα αντικείμενα που ανταλλάχθηκαν σε μεγάλες στιγμές. Τα αντικείμενα που άλλοτε σκουριάζουν, άλλοτε χαλάνε, άλλοτε σπάνε κι άλλοτε παραμένουν αναλλοίωτα μόνο και μόνο για να σε πληγώνουν για όσα δε μπόρεσες τελικά ποτέ να ξεχάσεις.

Ο χρόνος περνάει, καινούριοι άνθρωποι λαμβάνουν τη θέση όσων έφυγαν, καινούριες συνήθειες σε δένουν με τα καινούρια πρόσωπα, καινούριες εικόνες αντικαθιστούν τις μνήμες, καινούρια συναισθήματα τα παλιά κι όλα αλλάζουν εκτός από όσα κάποτε αγοράστηκαν.

Ανοίγεις ένα ντουλάπι ψάχνοντας ένα χαρτί και ξαφνικά πέφτει το λάθος αντικείμενο.
Σ’ αγαπούσα πολύ. Κι εσύ μ’ αγαπούσες και το ξέρω.
Σε πλήγωσα πολύ. Κι εσύ με πλήγωσες κι ας μη το ξέρεις.
Δε μου λείπεις πια. Μου έλειπες πολύ, για πολύ καιρό. Μέχρι που μία μέρα κουράστηκα τόσο να μου λείπεις που έπαψα να σε σκέφτομαι.

Και να που τώρα θυμήθηκα πως μου είχες υποσχεθεί να με αγαπάς για πάντα.
Δεν υπάρχει το πάντα αγάπη μου, είδες που σου το έλεγα;
Δεν υπήρξε ούτε καν για εμάς.
Καμιά φορά σκέφτομαι πως είναι καλύτερα που έκανα εγώ πολλά λάθη. Είναι καλύτερα να χρεώνω σε εμένα όσα έγιναν γιατί είναι στο χέρι μου να ξεχάσω. Σκέφτεσαι απλά να άλλαζες όπως άλλαξες χωρίς να έχω φταίξει πουθενά;
Και θα άλλαζες γιατί η αγάπη δεν είναι αρκετή.
Και τότε δεν θα ξεπερνούσα ποτέ την απώλεια σου.

Αν είχα μια ευχή δεν θα ήταν να γυρνούσα το χρόνο πίσω.
Ακόμη κι αν γυρνούσε πίσω ο χρόνος τα ίδια θα συνέβαιναν. Γιατί ήμουν εγώ και ήσουν εσύ. Όποιοι άνθρωποι κι αν είμαστε σήμερα, τότε τα ίδια θα κάναμε.
Η ευχή μου θα ήταν να σε γνώριζα σήμερα. Να σε είχε ταλαιπωρήσει κάποια άλλη όσο εγώ. Μόνο που θα ευχόμουν να ήταν ο χαρακτήρας σου τόσο ισχυρός που δεν θα άλλαζες γιατί κάποια σε πλήγωσε. Και εγώ να γνώριζα τον άνθρωπο που ήσουν όταν σε ερωτεύτηκα.
Καμιά φορά αναρωτιέμαι, αν πουλούσα όσα μου χάρισες θα μάζευα αρκετά χρήματα για να μπορέσω να αγοράσω μερικές στιγμές από τις δικές μας;
Ένα βράδυ σε ένα θερινό σινεμά χέρι χέρι;
Ένα βράδυ στο άδειο πάρκινγκ ενός σουπερ μάρκετ;
Έναν βράδυ σε μια παραλία;
Μια μέρα διακοπών;
Ένα γύρο από το αγαπημένο μας επιτραπέζιο;

Με τρομάζει το ότι μπορώ να ερωτευτώ ξανά αλλά όχι να γελάσω όπως με έκανες εσύ να γελούσα.
Με τρομάζει ότι η καρδιά μου μπορεί να χτυπήσει για έναν άλλο άνθρωπο, αλλά δε νιώθω ευτυχισμένη.
Με τρομάζει ο κόσμος χωρίς εσένα.
Κι όλα αυτά δεν τα θυμάμαι τις μέρες που γελάω με την ψυχή μου γιατί κάποιος θα βγάλει τον καλύτερο εαυτό μου.
Όμως τα θυμάμαι όταν πέσει ένα κομμάτι σίδερου που υποσχόταν πως θα με αγαπάς για πάντα.

 

Κατερίνα Χρηστίδου