Σήμερα ταξιδεύουμε στον Καναδά. Όχι τον κοσμοπολίτικο των μεγάλων πόλεων, αλλά τον κατάλευκο, χειμωνιάτικο Καναδά της επαρχείας, των χωριών και των ανθρώπων που τοπικά ζουν την κάθε ημέρα περιμένοντας κάτι. Στον παγωμένο Καναδά, σε μία εξοχή που δε σου θυμίζει τίποτα τις καταπράσινες πεδιάδες και το απαλό αεράκι ενός καταχαρούμενου καιρού.

Ο Τζον Κάρντιναλ δεν είναι ένας απλός ντετέκτιβ. Είναι ένας αινιγματικός ντετέκτιβ ο οποίος εξ’αρχής καταλαβαίνεις ότι κρύβει πολλά. Όχι απαραίτητα γιατί θέλει να είναι ασυνεπής, γιατί είναι παράνομος αλλά ίσως γιατί, προχωρώντας μέσα στην ιστορία που παρακολουθούμε, αισθάνεται μόνος. Και η μοναξιά του αυτή με τον καιρό έχει γίνει η άμυνά του.

Η σειρά αυτή εμπεριέχει ένα πολυ δραματικό μυστήριο εξαφάνισης νεαρών ανθρώπων. Και όλο αυτό κρύβει ερωτηματικά. Γιατί σιγά σιγά ανακαλύπτουμε μία τρομακτική, αποκρουστική αλήθεια. Μία αλήθεια που προκαλεί απόγνωση σε αυτούς που κυρίως έχουν εμπλακεί στη λύση της υπόθεσης, παρά στις οικογένειες που βιώνουν την απώλεια. Ναι. Η ζωή είναι ανεκτίμητη, αλλά ποιος πραγματικά εκτιμά την αξία της απώλειας, της ήττας και της θλίψης; Με ποια αιτιολογία κάποιος βασανίζει και δολοφονεί; Και το πιο σημαντικό ερώτημα από όλα: άραγε υπάρχει δεύτερη ευκαιρία για εξιλέωση;

Στέπες, ένας ουρανός μόνιμα μουντός, τρελλό κρύο και άνθρωποι κρυμμένοι στα χοντρά μπουφάν τους έχοντας την ψευδαίσθηση της θαλπωρής, κατάλευκα ψηλά δέντρα χωρίς καμία βλάστηση, χωρίς μία ένδειξη πρασινάδας επάνω τους κι όμως ζωντανά. Όπως οι άνθρωποι της περιοχής, που ζουν ταπεινά κλειστά και μυστικά μέσα στα σκοτεινά, λόγω καιρού, σπίτια τους. Μέσα σε αυτά τα σπίτια εν αγνοία τους αποκαλύπτονται τρομακτικά γεγονότα. Αυτός που υποφέρει δεν μπορεί να ακουστεί όσο και να φωνάζει. Αυτός που βασανίζει έχει το πλεονέκτημα να ζει μία διπλή ζωή.

Η ιστορία αυτή εξ’αρχής έχει πάρα πολλά θέματα να λύσει. Η βασική της ιστορία είναι σαφώς η διαλεύκανση μίας αστυνομικής υπόθεσης που καλά κρατεί για μήνες. Παράλληλα όμως εξετάζει την προσωπικότητα του βασικού ντετέκτιβ και πρωταγωνιστή. Παρακολουθώντας την προσωπική του ζωή, τα βιώματά του, το πάθος του για την εύρεση της αλήθειας, την αδιαφορία του για τα κρυφά «παιχνίδια» και τις θεωρίες συνομωσίας μέσα στο εργασιακό του περιβαλλον, έχοντας πλήρη επίγνωση του τι συμβαίνει γύρω του και επιλέγοντας να αφοσιωθεί στην υπόθεσή του, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα κουβάρι από αλήθειες το οποίο περιμένει με μεγάλη ανυπομονησία κάποιος να το ρίξει κάτω και να αρχίσει να ξετυλίγεται γοργά και ίσως τελικά λυτρωτικά.

Στη δραματική αστυνομική σειρά βρήκα δυο γνώριμες φυσιογνωμίες σε κεντρικούς ρόλους. O πολύ γνωστός Billy Campbell, τον οποίο δε θα συγχωρήσω ποτέ που βασάνισε έτσι την JLo στο Enough, είναι αρκετά γοητευτικός, ώριμος, δε θα έλεγα ότι είναι στην ελίτ των ηθοποιών που παρακολουθώ όμως με ένα τόσο δραματικό ρόλο που έχει στη σειρά θα έλεγα ότι βουτά και καταφέρνει με μεγάλη επιτυχία να επιπλεύσει. Και μετά κάνω μια σύντομη αναδρομή στην πρόσφατη σειρά Revenge όπου η γλυκιά κόρη του Oliviez Martinez (στη σειρά) Karine Vanasse αλλάζει παραστάσεις και από κοσμοπολίτικη εκδότρια περιοδικών μόδας, γίνεται η σκιά του Τζον Κάρντιναλ, ως αινιγματική συνεργάτης αντιμετωπίζοντας του δικούς της δαίμονες.

Η σειρά βασίζεται στη βραβευμένη νουβέλα “Forty Words of Sorrow” του Καναδού Giles Blunt γνωστού σεναριογράφου και σε τηλεοπτικές σειρές.

Εδώ και ένα τρίμηνο η σειρά, μετά τη μεγάλη θετική αποδοχή από το κοινό, ανακοινώθηκε πως θα ανανεωθεί για άλλους δύο κύκλους. Ακούγεται ότι σεναριακά θα βασιστούν στις νουβέλες που έχει γράψει ο Blunt εν συνεχεία, με βασικό πάντα ρόλο τον John Cardinal.

Η σειρά είναι καταπληκτική. Μόνο το γεγονός ότι ο τίτλος του κάθε επεισοδίου αναφέρεται σε ένα όνομα, μου κίνησε το ενδιαφέρον. Ξέρουμε το δολοφόνο. Τον παρακολουθούμε. Θυμώνουμε και θέλουμε να βρεθούμε στον τόπο του εγκλήματος και να τον πιάσουμε με τα ίδια μας τα χέρια. Θυμώνουμε επίσης με τη μοναξιά του Κάρντιναλ, με τη σιωπή του αλλά θαυμάζουμε τον τρόπο που δουλεύει, την προσήλωση, τα κρυφά του συναισθήματα, τα μοναχικά βράδια ελπίζοντας να γυρίσει το χρόνο στο σημείο που ήταν ευτυχισμένος, καλυμμένος και θέλουμε  να βρεθούμε εκεί να τον αγκαλιάσουμε ανθρώπινα, ίσως δίνοντάς του έναν ώμο να κλάψει, να εκτονωθεί.

Δε θα σας πω άλλα. Η σειρά είναι μαστ. Σκοτεινή, άκρως δραματική και μέσα από τη δυσάρεστη όψη της αρκετά ανθρώπινη. Αργοί ρυθμοί, καθόλου κουραστικοί οι οποίοι σε προκαλούν να δεις «μονοκοπανιά» τα επόμενα επεισόδια. Γιατί πρέπει να μάθεις την αλήθεια. Αυτήν που κανείς δεν τολμά ξεκάθαρα να φωνάξει μέχρι το τέλος. Απλά γιατί είναι παγιδευμένη.