The wind of change!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Ώρα 2:08. Για ένα ακόμα συνεχόμενο βράδυ σηκώνομαι με κρίση. Βήχας, ξερός λαιμός, πνίξιμο, κομμένη ανάσα! Η κίνηση συνήθης πία. Τεντώνω το χέρι και βουτάω το Aerolynne. Τσαφ. Περιμένεις. Τσαφ. Περιμένεις. Και ναι, αρχίζεις να ανασαίνεις λίγο πιο ήρεμα, λίγο καλύτερα. Όχι δεν πάω σε γιατρό, γιατί να πάω; Θα μου δώσει ένα κάρο εισπνεόμενα, θα μου πει να κόψω το τσιγάρο, να μην αγχώνομαι, να χάσω τα 10 κιλά που έχω στουπώσει, να μην … να μην… Α, θα πάρει και την παχουλή επίσκεψη!

Ήδη νιώθω καλύτερα και ο κορεσμός έχει ανέβει στο 92! Εντάξει το βγάλαμε και αυτό το βράδυ, ή καλύτερα επιζήσαμε και αυτό το βράδυ! Αλλά ο ύπνος χάθηκε μαζί και οι ελπίδες για ξεκούραση. Έτσι ανοίγω το κινητό, μπαίνω στο ίντερνετ και για πολλοστή φορά κοιτάω τα συμπτώματα μου τι μπορεί να είναι. Άπειρες φορές το έχω κάνει, αλλά καμία δεν πάω στο γιατρό! Είμαι μόνη μου γιατρός! Έτσι καταλήγω σε αυτό που μ αρέσει πάντα. Κινεζική Ιατρική, πόσο αλήθεια λένε!

«Το άσθμα …,είναι η ασθένεια αυτού που δεν γνωρίζει πώς να γεύεται τα όμορφα πράγματα της ζωής, γιατί επιθυμεί να νιώσει δυνατός, πιο δυνατός απ’ όσο μπορεί να είναι. Κατά τρόπο ενστικτώδη και συχνά βίαιο, ξεχνά να σκεφτεί τις δυσκολίες μιας πράξης ή μιας επιθυμίας. Πρόκειται για μια έλλειψη διακρίσεως του ηθικού που περνά από την μελαγχολία στη δράση, από το άγχος στην εμπιστοσύνη στον εαυτό, δίχως όμως έλεγχο, γιατί αρνείται να δει τα όρια του.»

Επίσης μ αρέσει και η απόδοση των «ψυχοσωματικών» εκδοχών : «Βήχας – Κάτω από τον βήχα κρύβονται λόγια, γνώμες, διαμαρτυρίες, βρισιές ή δηλώσεις που δεν τολμήσαμε να ξεστομίσουμε και προτιμήσαμε να τις καταπιούμε. Επίσης τα φλέματα, υποδηλώνουν την καταπιεσμένη ανάγκη μας να “φτύσουμε” ορισμένες καταστάσεις ή πρόσωπα. Συχνά ο βήχας είναι εκδήλωση αγανάκτησης ή άγχους όταν το άτομο νιώθει ότι έχει καταπιεί πολλά για πολύ καιρό και έχει πια φτάσει σε ένα σημείο που πνίγεται.»

Πραγματικά αυτό με ξεπερνάει. Γελάω και σκέφτομαι ένα ένα τα πρόσωπα που θέλω να φτύσω. Μια αγαλλίαση μέσα μου με κυριαρχεί. Ήδη ο Κορεσμός είναι στο 98. Μετά σκέφτομαι πόσα κατάπια… Από μικρό παιδί ακούω ένα «Μη Μιλάς!» «Σιώπα» και γκλούπ η κάθε βλακεία του καθενός να εισέρχεται στο μέσα μου, βρίσκοντας μια μικρή φωλίτσα να κρυφτεί και αυτή. Έτσι σιγά – σιγά 35 χρόνια πια, σε ένα σώμα 1,68 και σε ανάλογο λίπος για τα 75 κιλά μου μπορώ και αναγνωρίζω κάθε «σώπα! Μη μιλάς!» και το «Δε βαριέσαι» το δικό μου για να τα καταπιώ και αυτό!

Ξέρεις κάτι όμως. ΒΑΡΕΘΗΚΑ! Βαρέθηκα να σκύβω το κεφάλι ή να γελάω σαν να μην καταλαβαίνω το νόημα του συνομιλητή μου απέναντι που με προσβάλει. Που αντί να του πετάξω μια μπούφλα γιατί όχι μόνο εμένα προσβάλλει αλλά δείχνει και πόσο λίγος και ρηχός είναι, εγώ του γελάω και του λέω «Εσύ ξέρεις» και φεύγω . Βαρέθηκα να έχω έναν άνθρωπο που υποτίθεται ότι λατρεύω και είμαι η γυναίκα του, να με μειώνει από το πρωί μέχρι το βράδυ γιατί αυτός είναι ο κομπλεξικός και ο λίγος. Βαρέθηκα να τρέχω για όλους και για όλα! Βαρέθηκα να έρχονται όλοι εδώ και να μου λένε το μακρύ και το κοντό τους! Β Α Ρ Ε Θ Η Κ Α ! η μάλλον κουράστηκα!

Αλλα ξέρεις τι όμως: Δεν κουράστηκα για όλα αυτά. Κουράστηκα με τη πάρτη μου για το πόσο ακόμα με αντέχω. Για πόσο καιρό ακόμα απλά θα καταπίνω και θα σιωπώ; Πόσο πιο χαμηλά μπορώ να φέρω τον εαυτό μου; Και γιατί να το αξίζει αυτό; Απεναντίας είμαι ένα ευγενικό, μορφωμένο, εργατικό άτομο, που δεν μ αρέσει να προσβάλλω τον άλλον, σέβομαι τον άλλον, δίνω απλόχερα την βοήθεια μου όπου μπορώ και χωρίς να μου ζητηθεί (κοινώς και το βρακί μου). Κι όμως νιώθω τόσο ίδια με το χαλί στο πάτωμα, νιώθω τόσο μικρή σαν το μυρμήγκι, και νιώθω τόσο άδεια.

Νομίζω η παράνοια μου χτυπά την πόρτα…

Αυτό το κείμενο το βρήκα στο PC μου ψάχνοντας για κάτι άλλο.  Ήταν γραμμένο 28/5/2015. Πως αλλάζουν τα πράγματα, Θεέ μου.   Σήμερα, 11-2017, δεν έχω κόψει το τσιγάρο, έχω πάει στο γιατρό με ασθματική διάγνωση , με 1 εισπνεόμενο μόνο, έχω πάει και σε ψυχολόγο ( που το γούσταρα τρελά αυτό το παρεάκι), με τον έρωτα της ζωής μου να είναι σε δικό του σπίτι και να ζει τον έρωτα της δικής του ζωής με τη πιτσιρίκα ενώ εγώ κράτησα τα παιδιά μας και τη ζωή μου.

Που επιτέλους ναι, είναι πολύ καλύτερη. Έχω δουλειά, έχω παιδιά, έχω φίλους και γνωστούς (και γκομενάκι περιστασιακό) , έχω σπίτι και λίγα λεφτά (αν θυμηθεί να δώσει), αλλά έχω και ένα χαμόγελο στο πρόσωπο που δεν βγαίνει για κανέναν. Έμαθα και είδα ότι ναι μεν έχω ανθρώπους να στηριχτώ όταν το ζητήσω τελικά, αλλά μπορώ και εγώ να κάνω κάτι για μένα. Μπορώ και πατάω όχι μόνο στα πόδια μου, αλλά μπορώ και τρέχω. Βρήκα αυτό το χαμένο παιδί που απλά σώπαινε, και του έδειξα πως μπορεί να αρχίσει να αντιμιλάει σε αυτά που την προσβάλλουν ή τη μειώνουν. Όχι με άσχημο τρόπο, αλλά φτύνοντας ένα – ένα αυτά που το πονάνε στα μούτρα αυτού που το λέει. Εγώ το λέω αλήθεια, αυτός προσβολή / αυθάδεια. Αλλά να σου πω κάτι; Δεν τον θέλω δίπλα μου και δεν με νοιάζει τι πιστεύει. Ότι με ενοχλεί το λέω. Δεν με νοιάζει τι θα πει ο άλλος. Δεν θα σώσουμε εμείς τον κόσμο! Απλά θα τον ομορφύνουμε! Ότι μ αρέσει το δείχνω. Όπως σου μιλάω θα μου μιλάς, αν σε προσβάλω θα με προσβάλεις, αν είμαι ευγενική και εσύ απλά κακός θα δεχτείς τα πυρά αγάπη, δεν φταίω εγώ. Έκαστος δέχεται τις συνέπειες των πράξεων του. Τελικά όλα είναι τόσο απλά, και εμείς απλά τα δυσκολεύουμε. Άλλαξε τρόπο προσέγγισης και οπτικής γωνίας και θα δεις όλα θα είναι ροζ, ή μπλε ή ότι θες! Όχι όμως μαύρα!

Κοίτα τα παιδιά πόσο ανέμελα είναι! Μάθε από αυτά!

Σταχτοπούτα

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook