Thinking out loud

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

3 Μαΐου 1968, Παρίσι

Η Ελπίδα ξύπνησε χαρούμενη. Είχε ένα πολύ καλό προαίσθημα για σήμερα. Ο μόνος τρόπος που μπορούσε να το περιγράψει ήταν ότι η πόλη μύριζε ελευθερία. Μία μυρωδιά σπάνια, αναζωογονητική και δροσερή. Όπως σηκώθηκε από το κρεβάτι της, λούστηκε το φως του ήλιου που έπαιζε κρυφτό με τις βαριές κουρτίνες. Ο κόσμος έξω έμοιαζε σχεδόν ψεύτικος. Η ηλιόλουστη μέρα έλουζε τα ανθισμένα δέντρα, τα σπίτια και τους δρόμους, με ένα φως αλλιώτικο. Ντύθηκε ανυπόμονα και κατέβηκε στην τραπεζαρία που την περίμεναν οι γονείς της και ο αδερφός της. Τους χαιρέτησε και έφυγε, αφήνοντάς τους να αναρωτιούνται που πάει. Είχε κανονίσει με τις φίλες της να συναντηθούν για να πάνε στην πορεία που ετοίμαζε το φοιτητικό σώμα του πανεπιστημίου. Στην άλλη άκρη του Παρισιού, ένας νέος ξεκινούσε κι αυτός να πάει στη διαμαρτυρία. Ο Σεμπαστιάν άφησε τη μητέρα του να καρδιοχτυπά και έφυγε. Δε θα διαμαρτύρονταν μόνο για τα δικά τους δικαιώματα, αλλά και για τα δικαιώματα όλων των Γάλλων, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας και χρώματος. Μήνες προετοίμαζαν σιωπηρά αυτή την ειρηνική διαδήλωση. Όλο το πανεπιστήμιο, ένα παλλόμενο σώμα γεμάτο ενέργεια και αδρεναλίνη. Λίγοι οι καθηγητές που τους καταλάβαιναν, ελάχιστοι αυτοί που τους βοήθησαν. Κι όμως, τα κατάφεραν. Συγκεντρώθηκαν και πίστεψαν ότι θα γράψουν ιστορία. Και έγραψαν. Βέβαια όχι όπως την είχαν ονειρευτεί. Βλέπεις τα όνειρά τους ήταν διαφορετικά από την πειθαρχία και τις άνωθεν εντολές των αστυνομικών. Η μικρή πλατεία όσο περνούσε η ώρα γέμιζε με νέους ανθρώπους έτοιμους να παλέψουν για τα ιδανικά τους, με τα όνειρά τους εντυπωμένα στα μάτια τους. Οι ανάσες τους μπλέκονταν και πάλλονταν και ενώνονταν για την υπεράσπιση της ελευθερίας και των ιδεών. Η Ελπίδα και οι φίλες της το ένιωθαν αυτό. Συντονίζονταν με αυτό και γίνονταν μέρος του. Φώναζαν, φώναζαν μέχρι που έκλεινε η φωνή τους. Ο Σεμπαστιάν τις παρατηρούσε. Τις θαύμαζε κρυφά. Έκαναν εκείνο που εκείνος δεν τολμούσε. Φώναζαν για τα δικαιώματά τους. Τη μεγαλύτερη εντύπωση του έκανε η κοκκινομάλλα με τα πράσινα μάτια. Ήταν σαν ένα αυτόφωρο αστέρι έτσι όπως ο ήλιος φώτιζε τα μαλλιά της. Και τότε ξαφνικά ο ουρανός σκοτείνιασε. Σύννεφα κάλυψαν τον ήλιο και οι ψυχές όλων βάρυναν. Ανεξήγητα και απρόσμενα. Μειώθηκε ανεπαίσθητα η ένταση των διαμαρτυριών. Η Ελπίδα ανατρίχιασε. Το ένστικτό της φώναζε να απομακρυνθεί, αλλά συνέχισε. Ο Σεμπαστιάν το ένιωσε. Ένα κρύο που περόνιασε το εσωτερικό του και να σφίξει καλύτερα το ελαφρύ μπουφάν του γύρω από το σώμα του. Τότε, ξέσπασε. Άρχισε να γράφεται η ιστορία. Με κόπο, γιατί οι αστυνομικοί που είχαν περικυκλώσει το πλήθος δεν άφηναν και πολλά περιθώρια κινήσεων. Ο Σεμπαστιάν αρπάζει ενστικτωδώς την κοκκινομάλλα κοπέλα για να την προστατέψει. Η Ελπίδα ένιωσε να την τραβάει κάποιος και να χώνονται μαζί σε ένα στενό. Τα μάτια του της κάνουν τη μεγαλύτερη εντύπωση. Είναι καστανά σαν πικρή σοκολάτα και το βλέμμα του προσφέρει τόση ζεστασιά και ασφάλεια.

————–

3 Μαΐου 2017, γαλλική εξοχή

Η Ενριέττα κρυφοκοιτάζει έξω από το παράθυρο του δωματίου. Τα πράσινα μάτια της λάμπουν. Όπως και τα κόκκινα μαλλιά της. Όλο της το σώμα λάμπει από προσμονή. Σε λίγο όλοι θα είναι εδώ. Οι παππούδες της, οι γονείς της και οι φίλοι της. Όλοι για να γιορτάσουν το γάμο της. Είναι όλα όπως τα είχε φανταστεί από μικρή. Αυτή με ένα απλό λουλουδένιο στεφάνι στα μαλλιά και ο αγαπημένος της, μπροστά στον ιερέα, στις οικογένειές και τους φίλους τους. Αγωνιά και ανυπομονεί ταυτόχρονα. Όταν βλέπει πως όλοι έχουν συγκεντρωθεί, παίρνει μία βαθιά ανάσα και προχωράει προς την πέργκολα που έχει στηθεί για το μυστήριο. Από εκεί μέχρι τη δεξίωση όλα είναι θολά από τη συγκίνηση. Μέχρι που, παίζει το τραγούδι που χορεύει με τον άντρα της. Καθώς οι πρώτες νότες του Thinking out loud αντηχούν στο χώρο, βλέπει με έκπληξη τη γιαγιά Ελπίδα να χορεύει με τον παππού Σεμπαστιάν βαλς και να σιγομουρμουρίζουν τους στίχους. Απορροφημένοι στις σκέψεις τους, σα να βρίσκονται στο σαλόνι τους. Η Ελπίδα και ο Σεμπαστιάν μεταφέρονται πολλά χρόνια πίσω. Ένα Μάη σε μια πλατεία πάλεψαν. Και βρέθηκαν στη δίνη. Και επέζησαν. Δεν είναι αρκετός λόγος για να χορεύει κανείς;

https://www.youtube.com/watch?v=lp-EO5I60KA

 

Ε.Λ.

 

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook