Θόρυβοι

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

«Άντε γαμήσου, άχρηστη».
Πόρτα κλείνει, τρίζουν οι μεντεσέδες, τρίμματα τσιμέντου πέφτουν στο πρόσωπό του.
«Στον αγύριστο, μαλάκα».
Ποτήρι σπάει, θρυμματισμένο γυαλί πετάγεται παντού, δύο κομματάκια στα γυμνά της πόδια.
«Δύο αστεράκια… τρία αστεράκια…»
Φωτάκι τοίχου κλείνει, μικρά χέρια αγκαλιάζουν αρκούδο, ένα δάκρυ κυλάει από γαλάζια μάτια.

«Καλησπέρα. Τι φαΐ έχουμε;»
Τσάντα πέφτει βαριά στον καναπέ, παλτό πεταμένο στην καρέκλα, γραβάτα λύνεται με γρήγορες κινήσεις.
«Δεν μαγείρεψα, φάε σουβλάκια».
Καύτρα τσιγάρου φουσκώνει, νικοτίνη στους πνεύμονές της, καπνός αναδύεται πάνω από το κεφάλι της.
«Μπαμπά, έλα να δεις το κάστρο που έφτιαξα».
Εκνευρισμός κι απογοήτευση, κουμπάκι τηλεόρασης ανάβει, αδιάφορη φωνή τηλεπαρουσιάστριας απλώνεται στον χώρο.

«Βγαίνω βόλτα. Τα λέμε».
Καπάκι από κολόνια ανοίγει, κλειδιά μπαίνουν στην τσέπη, ξεχασμένο τραγούδι σφυρίζεται από παγωμένα χείλη.
«Και μην ξαναγυρίσεις».
Πλήκτρα πατιούνται πάνω στο τηλέφωνο, κλικ από αναπτήρα, πόρτα δωματίου κλείνει.
«Δύο αστεράκια… τρία αστεράκια…»
Φωτάκι τοίχου κλείνει, φωτάκι τοίχου ανάβει, μικρά χέρια αγκαλιάζουν αρκούδο, κορμάκι τρέμει, πολλά δάκρυα κυλάνε από γαλάζια μάτια.

«Μαμά, σήμερα που δεν έχω σχολείο πάμε στο πάρκο;»
Χέρι που πιάνει μέτωπο, ξεφύσημα δυνατό από κουρασμένα πνευμόνια, βαριεστημένες αναπνοές.
«Ξύπνα, γομάρι. Πάρε τη μικρή μία βόλτα».
Γροθιά που χτυπάει στον τοίχο, πόρτα μπάνιου που κλείνει απότομα, νερό από ντους που τρέχει καυτό.
«Μαλακισμένη, όλη μέρα κωλοβαράς, κάνε και τίποτα».
Αφρός που απλώνεται σε χθεσινά γένια, ξυράφι που τρίβει το πρόσωπο, σημάδι από κόκκινα χείλια στον λαιμό που πρέπει να κρυφτεί.

«Μπαμπά, μπαμπά! Κοίτα πώς κάνω κούνια».
Αδιάφορο βλέμμα που γνέφει μπράβο, ομιλητικά χείλη που ακουμπάν ακουστικό τηλεφώνου, τσιγάρο που τελειώνει σε τρεις τζούρες.
«Θα τη στείλω στη μάνα της σήμερα, μπορείς να έρθεις όταν κοιμηθεί η μικρή».
Βήματα που τρέχουν στις τραμπάλες, παιδάκια που παίζουν με τους γονείς τους, κοτσιδάκια που χοροπηδάνε μόνα τους.
«Κοριτσάκι, θες να γίνουμε φίλοι;»
Ξινισμένο μουτράκι που απομακρύνεται, κατσουφιασμένο βλέμμα που κοιτάει τα χαλίκια, δάκρυα που κυλάνε από γαλάζια μάτια.

«Μ’ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΑΡΙΟΛΑ ΜΕ ΑΠΑΤΑΣ ΡΕ ΑΡΧΙΔΙ;»
Πιάτα που σπάνε πάνω σε άλλα σπασμένα πιάτα, κραυγές βοήθειας, πόρτες που χτυπάν με δύναμη.
«ΚΑΙ Μ’ ΑΥΤΗΝ ΚΑΙ ΜΕ ΟΛΕΣ, ΠΑΛΙΟ ΣΚΡΟΦΑ! ΤΟ ΑΞΙΖΕΙΣ!»
Χέρι που πέφτει με δύναμη σε μάγουλο, μαλλιά που σκορπάνε σαν άχυρα στο πάτωμα, κι άλλα χέρια, κι άλλα χτυπήματα, κι άλλα μαλλιά.
«Ένα αστεράκι… δύο αστερ-»

«Σήκω, μικρή μου, φεύγουμε. Πάμε στη γιαγιά».
Μάνα που τραβάει τα σκεπάσματα. Μικρή που μαζεύεται τρομαγμένη.
«Δεν έχεις να πας πουθενά, το παιδί θα μείνει εδώ».
«Εσύ να πας στο τσουλί σου, το παιδί θα έρθει μαζί μου».
Φωνές που τραντάζουν το μυαλό της, ο αρκούδος σφίγγεται περισσότερο στην αγκαλιά της, τα δάκρυα δεν σταματάν με τίποτα.
«Το σπίτι είναι δικό μου, δρόμο! Να πας στην μαλακισμένη τη μάνα σου».
Κι άλλο χέρι που χτυπάει μάγουλο, κι άλλες φωνές, κι άλλες βρισιές. Το παιδί κατεβαίνει από το κρεβάτι, το παιδί τους προσπερνάει, το παιδί θέλει να ανοίξει την πόρτα, να βγει, να δει τον καθαρό ουρανό και να μετρήσει τα αστέρια με ησυχία.
Χωρίς φωνές.
Χωρίς χτυπήματα.
Χωρίς πόρτες να κλείνουν, ποτήρια να σπάνε, μαλλιά να τραβιούνται.
Χωρίς δάκρυα.

«Ένα αστεράκι… δύο αστεράκια.. τρία-»
Λάστιχα που στριγγλίζουν, πόδια που πατάνε μανιωδώς τα φρένα, κραυγή που ακούγεται στην σιωπή της νύχτας.

«…»
Ηλεκτρονικός βόμβος εγκεφαλογραφήματος. Σταγόνες που πέφτουν σε έναν ατελείωτο ορό. Τρίξιμο καρέκλας δίπλα στο κρεβάτι.
«…»
Μουρμουρητό από ένα τραυματισμένο στόμα. Ξερά χείλη που προφέρουν με δυσκολία συλλαβές. Δύο σώματα που σηκώθηκαν απότομα από τις καρέκλες τους.
«Μπαμπά… μαμά…»
Δάκρυα που κυλάνε από δύο ζευγάρια μάτια. Προσευχές που εισακούστηκαν. Δύο μικρά χεράκια που πιάνουν δύο μεγαλύτερα και τα ενώνουν.
«Σαν τα αστεράκια… ενωμένοι».

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook