TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » To άρωμα της νύχτας

To άρωμα της νύχτας

Η νύχτα, λένε, είναι πιο δύσκολη. Πιο δύσκολη για τους μοναχικούς, πιο δύσκολη για τους λυπημένους, πιο δύσκολη για τους αρρώστους.
Η νύχτα, λένε, περνάει πιο αργά. Σαν να κυλούν πιο βαριά οι λεπτοδείκτες, νυσταγμένοι, χτυπώντας ρυθμικά την αγωνία αυτών που ξαγρυπνούν.

Κι αν είναι νύχτα του Σεπτέμβρη, απ’ αυτές που σε πνίγουν στο γιασεμί και το νυχτολούλουδο, που τα φώτα μένουν αναμμένα στην Ακρόπολη, απ’ αυτές που μουσικές δραπετεύουν απ’τα μάρμαρα και τους βράχους, και το φεγγάρι χορεύει στις βεράντες και η βραδινή δροσιά τρυπώνει στα δωμάτια απ’τις ανοιχτές κουρτίνες;

Σεπτέμβρης 2010

Κάθε αίσθηση προσανατολισμού χάνεται εδώ μέσα. Μια στροφή δεξιά, ξανά ευθεία και μετά πάλι δεξιά. Ή μήπως αριστερά; Όχι, δεξιά ήταν, δεξιά έγειρε η μάσκα οξυγόνου. Φανάρι. Ποτέ ξανά δεν έχει σκεφτεί πόση ώρα κρατάει ένα φανάρι. Και ξανά ευθεία. Γρήγορα! Κι ο χρόνος… Πόση ώρα έχει περάσει; Πόση ώρα έχουμε ακόμα; Το χέρι κρατάει σφιχτά το άλλο χέρι τόσο απελπισμένα, σαν να βρίσκεται μέσα σ’ αυτές τις δύο ενωμένες χούφτες η ίδια η ζωή, και κινδυνεύει να γλιστρήσει και να χαθεί.

Οι πόρτες σύρονται βιαστικά, ο μεταλλικός θόρυβος από τα πτυσσόμενα πόδια του φορείου δίνει το σύνθημα και τα πόδια πηδάνε βιαστικά στο προαύλιο. Ο αέρας εδώ έρχεται πιο ψυχρός να τυλίξει τις σκυφτές πλάτες και να σηκώσει ψηλά τους καπνούς των τσιγάρων που καίγονται βιαστικά.Το φως είναι άσπρο και ψυχρό. Μυρίζει αντισηπτικό και σίδηρο και αμμωνία. Και ο πόνος κι η αγωνία τρίζουν με κάθε προσπάθεια.

Φωνές και γρήγορα βήματα, αριθμοί και γράμματα δυσανάγνωστα, λέξεις τρομακτικές, σκέψεις φρικτές, μάτια σκοτεινά. Άσπρα και πράσινα ρούχα γεμάτα λεκέδες, φιάλες διαφανείς ή κοκκινωπές που στάζουν ζωή στις φλέβες και ανάσες, βαριές, εκβιασμένες από κάποιο μηχάνημα, ανάσες δύσοσμες, ανάσες πολύτιμες.

Δειλά χαμόγελα, ένα χτύπημα στον ώμο, ”κουράγιο, λίγο ακόμη”. Τα μάτια χαμηλώνουν νυσταγμένα για να κρατήσουν έξω τις φρικτές εικόνες για δευτερόλεπτα, και μετά αντικρίζουν ξανά την πραγματικότητα. Τα πρόσωπα αλλάζουν, η αγωνία παίζει κρυφτό με την ανακούφιση και τα λεπτά χτυπούν πάνω στα σώματα και απορροφούνται από τα σεντόνια, μπερδεμένα στη μυρωδιά της αρρώστιας.

Ξεχωρίζει ανάμεσα στους άλλους. Τα μαλλιά της πιασμένα αρχοντικά ψηλά, τα ρούχα της διακριτικά ακριβά, η φωνή της απαλή, παρηγορεί τον ηλικιωμένο στο ράντζο μπροστά της. Τα κομψά της χέρια, που κάποτε γλιστρούσαν πάνω σε ασπρόμαυρα πλήκτρα, χαϊδεύουν το λευκό κεφάλι πριν ψαχουλέψουν βιαστικά στην τσάντα. Βγάζει ντροπαλά το μπουκαλάκι και, ικετεύοντας τη συναίνεση, εκλιπαρώντας τη συγκατάθεση, τυλίγει σε ένα σύννεφο τριαντάφυλλου και γιασεμιών την αίθουσα αναμονής. Και το αντισηπτικό, ο σίδηρος και η αμμωνία υποχωρούν, παίρνοντας μαζί την απόγνωση και τον πόνο, για μερικά δευτερόλεπτα.

Κι η νύχτα θα μυρίζει για πάντα Burberry .

(Θεία μου, σ’ ευχαριστώ για όλα! Κι αν δεν ”σβήνουν” απ’ τη μνήμη οι δύσκολες νύχτες, τις ζαλίζω με δύο σταγόνες London.
Καληνύχτα!)

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Χαρά Λιακατά

Γράφω για τον ίδιο λογο που διαβαζω : για να ανοίξω το παράθυρο . Ναδω καλύτερα έξω και μέσα . Να δω βαθιά. Να δω μακριά- πίσω , στα παλιά, μπροστά, σε ότι έρχεται
Χαρά Λιακατά

Latest posts by Χαρά Λιακατά (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *