Το καλοκαιΛάκι

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

«Ηλθε και φέτος το καλοκαιλάκι, φολτωμένο αλώματα και χαλές, ΠΟΛΛΕΣ ΧΑΛΕΣ!!!!» ουρλιάζει πανευτυχές το τρίχρονο πιτσιρικάκι με τα κοτσιδάκια πάνω στη σκηνή κι εγώ από κάτω κλαίω από τα γέλια και τη συγκίνηση. «Δικό σας είναι;» με ρωτάει η κυρία δίπλα. «Όχι κυρία μου, εγώ δεν έχω παιδιά αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟ;;; ΚΙ ΑΛΛΟ! ΚΙ ΑΛΛΟ!!!» φωνάζω από κάτω χτυπώντας παλαμάκια και το δάκρυ να πέφτει κορόμηλο στο μάγουλο.

Όχι, δεν είμαι καμία ανώμαλη που τριγυρίζει στις παιδικές γιορτές και χειροκροτεί ανθρωπάκια κάτω του μέτρου. Απλώς έχω μία παιδική φίλη που έχει παιδικό σταθμό και κάθε χρόνο με καλεί στη γιορτή του σχολείου. Κι εγώ βεβαίως πρώτη και καλύτερη. Γιατί, βλέποντας αυτά τα ανθρωπάκια να ζουν με πάθος τη στιγμή, μου θυμίζουν ό,τι ξέχασα. Τη χαμένη μου αθωότητα.

Ποια είναι η στιγμή που παύουμε να γελάμε ξέγνοιαστα και αυθόρμητα και γινόμαστε οι μουρτζούφληδες που είμαστε; Τι πάει στραβά και ξαφνικά μεταλλασσόμαστε σε απαισιόδοξους τύπους που είναι μονίμως καχύποπτοι και φοβούνται να αφεθούν στο άγνωστο; Δεν ξέρω. Ανάθεμα κι αν ήξερα. Ίσως αν γνώριζα, θα γύριζα εκείνη ακριβώς τη στιγμή που έκανα τη σύνδεση μέσα στο κεφάλι μου και είπα: «Ώπα μεγάλη, κομμένη η χαλαρότητα και ο αυθορμητισμός, ώρα να μεγαλώσεις και να κόψεις τις αηδίες, με-γα-λω-σες πλέον», θα έπαιρνα αγκαλιά τον εαυτό μου και με αμέτρητη αγάπη θα του έλεγα πως καλά κάνει, ποτέ μη χάσει αυτό το κομμάτι του αλλά αντιθέτως να φροντίσει να το ενδυναμώσει, να διώξει μακριά όλες εκείνες τις αρνητικές πεποιθήσεις που θα τον κρατήσουν δεμένο στη γη και να συνεχίσει ακάθεκτος παρακάτω.

Έλα, παραδέξου το κι εσύ που με διαβάζεις.
Πόσες φορές έχεις αισθανθεί ότι είσαι παγιδευμένος μέσα στο πρότυπο του ενήλικα και ενώ θα ήθελες πραγματικά να βγεις στη βροχή και να χορέψεις τραγουδώντας σαν τον παλαβό ενώ ταυτόχρονα χοροπηδάς μέσα σε λασπωμένες λακκούβες, εσύ αντίθετα γκρίνιαξες για τον καταραμένο καιρό που έχει φτάσει καλοκαίρι και δεν λέει να φτιάξει, που μας ψεκάζουν τελικά, δεν εξηγείται αλλιώς και πρέπει τώρα να φτάσεις σπίτι για να συνεχίσεις τις αμέτρητες δουλειές που έχεις να κάνεις γιατί δεν θα προλάβεις…. Αλήθεια, τι ακριβώς δεν θα προλάβεις; Ποιες ουσιαστικές υποχρεώσεις έχεις να διεκπεραιώσεις που δεν μπορείς να αφιερώσεις ΠΕΝΤΕ λεπτά από το χρόνο σου για να αφεθείς στη βροχή; Πέντε λεπτά μόνο σου χρειάζονται. Τόσα για να θαυμάσεις λίγο το ηλιοβασίλεμα και να αδειάσει το κεφάλι σου από τα προβλήματα, τόσα για να χαϊδέψεις το σκυλάκι που περνάει δίπλα σου, τόσα για να πεις μια φιλική κουβέντα με το γείτονα, τόσα για να ακούσεις το αγαπημένο σου τραγούδι στο ραδιόφωνο πριν βγεις από το αυτοκίνητο.

Τελειώνει η μέρα σου και πέφτεις στο κρεβάτι τόσο σφιγμένος από τα τόσα που έχεις να κάνεις την επόμενη μέρα, αντί να χαλαρώσεις το κεφάλι σου και να οραματιστείς υπέροχες παραλίες, βαθυγάλαζες θάλασσες και καταπράσινα βουνά. Αφήνεις το χρόνο να κυλάει και, στανταράκι, θα ξυπνήσεις κάποια στιγμή στη ζωή σου αναρωτώμενος τι σκατά έκανες τόσα χρόνια. Κάποιοι ξυπνούν αρκετά νωρίς για να κάνουν την αλλαγή στη ζωή τους. Κάποιοι φεύγουν από αυτή τη ζωή και ποτέ δεν κατάλαβαν τι έχασαν.

Ξέρω πως περιμένεις σ’ αυτό το σημείο να σου πω τον τρόπο. Δεν γνωρίζω τι είναι αυτό που θα σε κάνει εσένα συγκεκριμένα να ξαναβρείς τον εαυτό σου αλλά το μόνο που θα σου πω είναι να κάνεις κάτι γι’ αυτό. Μην κλαίγεσαι, εσύ έχεις τη δύναμη στα χέρια σου και κατά βάθος το γνωρίζεις. Άσε λοιπόν τις δικαιολογίες «μα δεν μπορώ, δεν ξέρω, δεν γίνεται, αδύνατο, αυτός/ή είμαι και δεν αλλάζω, δεν θα τα καταφέρω» και ξεκίνα.

Για αρχή ασχολήσου με κάτι που σου αρέσει. Κάτι στο οποίο θα αφιερώσεις λίγο από τον πολύτιμο χρόνο σου καθημερινά και θα σου φτιάξει το κέφι. Μην το κάνεις υποχρεωτικά, κάν’το για σένα. Κάν’το γιατί ξέρεις ότι αυτό θα σε κάνει να αισθανθείς όμορφα. Ακούω ήδη τη δικαιολογία «μα δεν έχω χρόνο!» οπότε σβήσ’την κιόλας από το μυαλό σου, δικαιολογία είναι. Πάρ’το απόφαση.

Επίσης διάβασε. Μην πεις ότι δεν έχεις χρόνο, βεβαίως και έχεις, για αρχή τώρα είσαι στο ίντερνετ και με διαβάζεις οπότε ξεκίνα να διαβάζεις πράγματα που σε ενδιαφέρουν και θα σε εξελίξουν ως οντότητα. Ασχολήσου με κάτι που θα σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Γυμναστική, γιόγκα, γυμναστήριο, εναλλακτικές θεραπείες, ψυχοθεραπεία, εσύ μέσα σου ξέρεις καλύτερα τι είναι αυτό που το συνειδητό σου δεν θα απορρίψει για αρχή. Και μετά πέταξε. Γίνε κι εσύ η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου.
Κάθε άνθρωπος έχει μία αφύπνιση. Άκου τον εαυτό σου, σου χτυπάει το καμπανάκι ότι δεν αντέχει άλλο, πνίγεται. Μην του επιτρέψεις να σε οδηγήσει σε κάποιο πρόβλημα υγείας για να θυμηθείς ποιος είσαι. Πίστεψε με, σου το λέω εκ πείρας, είναι άδικο για σένα αυτό. Μπορείς να το καταφέρεις και χωρίς να φτάσεις στα άκρα.

«Καλό καλοκαιλάκι σε όλους μας φωνάζουν τα παιδάκια και τλέχουν χαλούμενα στη θάλασσα με τα κουβαδάκια!!!» τελειώνει η ηρωίδα μου πάνω στη σκηνή λάμποντας ολόκληρη και νιώθοντας άτρωτη και κυρίαρχη του μέλλοντος της και την ώρα που όρθια πλέον τη χειροκροτώ, εύχομαι ολόψυχα να της μοιάσω.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook