Το κουτσομπόλικο πουλάκι

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Κάπου στα 4 ,απ’ όταν δηλαδή ξεκίνησα να πηγαίνω σχολείο έμαθα πως υπάρχει ένα κουτσομπόλικο πουλάκι.

“Ένα πουλάκι μου είπε ότι σήμερα μάλωσες με τον τάδε”,”ένα πουλάκι μου είπε ότι σήμερα η δασκάλα σε μάλωσε”. Άρα λοιπόν αυτό το πουλάκι βρισκόταν έξω αλλά κ μέσα στα κτίρια. Γιατί πώς στο καλό μάθαινε τι μου είπε η δασκάλα ενώ είχαμε κλειστές πόρτες και τραβηγμένες κουρτίνες; Πρέπει να ήταν μικρό και καμιά φορά να μην πετούσε αλλά να σερνόταν στο πάτωμα, σαν τους καταδρομείς, για να κρυφτεί σε καμιά τρυπούλα και να ακούσει.

Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση να γινόταν αόρατο. Αυτό με φόβιζε λίγο κ έτσι προσπαθούσα να το ξεχάσω αυτό το πουλάκι.

Στο δημοτικό πήγαινε και έλεγε ότι με έπιασε αδιάβαστη ο δάσκαλος κ ότι με μάλωσε η μαμά της συμμαθήτριας μου. Στο γυμνάσιο ότι έχασα επίτηδες το λεωφορείο για να κάνω βόλτα (ευτυχώς δεν είπε ότι μου άρεσε κάποιος και ότι τον ακολουθούσαμε για να δούμε που μένει). Βέβαια την διήμερη αποβολή δε την είπε. Δε ξέρω γιατί! Έλειπε; Ήταν άρρωστο; Με λυπήθηκε; Πάντως εγώ δεν είπα τίποτα και πηγαινοερχόμουν κανονικά δήθεν στο σχολείο. Ούτε θυμάμαι πού ξεροστάλιαζα! Θυμάμαι την ανακούφιση μου που το πουλάκι επιτέλους για μια φορά το βούλωσε. Στο λύκειο πάλι δε μου έδινε πολύ σημασία. Κάθε Πέμπτη πρώτη ώρα είχα χημεία κι εγώ μάθαινα καταπληκτικό τάβλι. Έγινα σούπερ ταβλαδόρος. Στη χημεία το χρωστάω!
Στο θέμα μας όμως.

Κιχ το πουλάκι που λέτε! Μάλλον είχε αρχίσει να με συμπαθεί. Τα επόμενα χρόνια σπάνια με κάρφωνε. Καλά όχι και καθόλου! Απλά μετά παρακαλούσα να τα πει το πουλάκι για να μην αναγκαστώ κ τα πω εγώ. Να τους προετοιμάσει ρε παιδί μου. Δεν είναι εύκολο, να πεις “μαμά δουλεύω σε κλαμπάκι” (απέφυγα τη λέξη “μπαράκι”. Η λέξη “μπαρ” νομίζω πως θα χτυπούσε σε αγριεμένους νευρώνες του εγκεφάλου). “Κλαμπάκι” λοιπόν και όλα πήγαν καλά. Ήταν και δεύτερη δουλειά οπότε πήρα και τα συχαρίκια για την εργατικότητα μου!!!

Τι λέγαμε; Α ναι. Για το πουλάκι. Το ξέχασα που λέτε κάποια στιγμή αυτό το πουλάκι. Μέχρι που έγινα μάνα .

“Ένα πουλάκι μου είπε πως δεν άκουγες τη γιαγιά”(“Λάδι” η γιαγιά. Είναι καλή. Δε καρφώνει ούτε παραπονιέται).
” Ένα πουλάκι μου είπε πως σήμερα έκλαιγες στο σχολείο…γιατί;”
(Λογικά το πουλάκι θα έπρεπε να ξέρει και το λόγο. Μισές δουλειές!!!)
Κάπως έτσι λοιπόν αυτό το πουλάκι το άτιμο βρίσκεται παντού ,ταυτόχρονα, σε όλη την Ελλάδα. Δε ξέρω τι πουλάκι είναι. Πιθανολογώ καρδερίνα. Καμιά φορά αναρωτιέμαι, γτ να μην κάνει αυτή τη δουλειά ένα μυρμηγκάκι; Μια αραχνούλα; Κάτι άλλο ρε παιδί μου! Τελοσπάντων. Αφού ήθελαν πουλάκι ,πουλάκι. Η δουλειά μας να γίνεται.
Δε τα λέει όμως όλα. Μιλάω εκ πείρας!

Και τα χρόνια περνάνε. Και το παιδί μεγαλώνει. Και το πουλάκι κάποια στιγμή θα σιωπήσει. Και τότε τι γίνεται; Λυπάμαι αλλά αποφάσισα να του “κλείσω την πόρτα” και ας μου θυμώσει.

“Μικρό και όμορφο πουλάκι, η αποστολή σου τελείωσε. Τώρα εγώ και το μικρό μου θα φροντίσουμε να σε απαλλάξουμε από το καθήκον σου. Με ένα φλιτζάνι καφέ ή σοκολάτα θα λέμε τα νέα μας. Θα μιλάμε, θα γελάμε, θα προβληματιζόμαστε, θα λύνουμε προβλήματα…Οκ μπορεί να χρειαστεί να κάνω και λίγο γιόγκα για να αντέξω και για να παραμείνω ψύχραιμη αλλά δε θα σε έχω πλέον ανάγκη “.

Υ.Γ: Για όλες τις μαμάδες που η εφηβεία τους χτυπάει την πόρτα.

 

Νατάσα Φ.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook