Το Μινόρε της αυγής μου

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Το μινόρε της Αυγής μου, μιας αυγής που εύχομαι πότε σε κανέναν να μην ξημερώσει… Κυριακή 17 Απριλίου , 18 μήνες πριν μινόρε μου, μικρό μου εσύ μινοράκι, ξημέρωσε η μέρα που έμελλε να αλλάξει τα πάντα στις ζωές μας, η μέρα που έμελλε να αλλάξει για πάντα τις ζωές μας, η μέρα που η Αυγή σιγοψιθύριζε στα αυτιά μας αυτό το γνώριμο σκοπό. Ένα λαχείο από εκείνα που ποτέ κανείς δε θέλει να κερδίσει, μια μέρα που ποτέ δε θα σβήσει από τη μνήμη μου. Και εγώ παρακαλούσα να ανοίξεις ορθάνοιχτα τα παραθύρια σου, τα πανέμορφα, τα μεγάλα, τα κατάμαυρα, ολοστρόγγυλα μάτια σου να σε δω, να με δεις να σε χορτάσω λίγο ακόμα, και άλλο ακόμα. Θυμάμαι κάθε γαμημένο λεπτό της και το αίμα μου παγώνει, θαρρείς και ο χρόνος σταμάτησε σε εκείνη την ηλιόλουστη μέρα, σε εκείνο το κυριακάτικο πρωινό που “ξύπνησα” και δεν κοιμήθηκα ποτέ ξανά. Με κλάμα βουβό, με πόνο ψυχής σιγοτραγουδούσα μικρέ μου όσες ώρες το κολλώδες φάρμακο έπεφτε αργά βασανιστικά μέσα σου και εγώ δηλητηριαζόμουν, σταγόνα τη σταγόνα, τις μέτρησα όλες, τις ρούφηξα μπας και απαλύνω λίγο τον πόνο σου. Και εσύ φεγγαροπρόσωπε μου με τα τεράστια μάτια σου, με κοίταζες γεμάτος απορία, με “φλέρταρες” με νάζι. Δε μιλάς, άλλα όσα το στόμα σου δε λέει, τα μαρτυράνε τα γεμάτα λόγια μάτια σου. Φλυαρείς και με παρασύρεις και εμένα και κάνουμε διάλογο αλλιώτικο και λίγο πριν τελειώσει το φάρμακο χασκογελάμε σαν να μην πέρασε μια μέρα από το χτες, αχ αυτό το χτες που τίποτα δεν προμήνυε την Αυγή που θα ξημερώσει.

Εκείνα τα 4 λεπτά που σε έχασα γιε μου ακριβέ , εκείνα τα 4 λεπτά που οι γιατροί σε έφεραν πίσω και εγώ στεκόμουν ατάραχη διπλά τους σα θεατής σε όλο αυτό, εκείνα τα 4 λεπτά που δε σε θρήνησα αγόρι μου, εκείνα τα λεπτά Αυτός μου έδωσε δύναμη, και ακόμη και σήμερα μου δίνει να συνεχίσω να ελπίζω. Μα με στοιχειώνουν όπως με στοιχειώνει και αυτός ο γνώριμος σκοπός που σιγοτραγουδούσα, μινόρε της Αυγής μου. Έχω από τότε να κλάψω θαρρείς και στέρεψε το δάκρυ μέσα μου, και για μήνες δε γελούσα πια, θαρρείς και κάποιος μου έκλεψε το γέλιο μου. Και αν κατά τύχη έπαιζε στο ράδιο το μινόρε μας άλλαζα νευρικά σταθμό.

Μα οι μήνες πέρασαν, ήρθε το καλοκαίρι, έφυγε, χειμώνιασε ξανά και αυτό που ζήσαμε, άτονο, άχρωμο και σκοτεινό έπαψε πια να με στοιχειώνει. Τίποτε παραπάνω από αυτό που έζησα εκείνη τη μέρα δε θα με φοβίσει. Περπάτησες γιε μου, μίλησες κιόλας, τα δικά σου αυτά τα λογάκια που με συναρπάζουν, ακούς και βλέπεις και καταλαβαίνεις τα πάντα.

Και τελικά η Αυγή εκείνη φαντάζει τόσο μακρινή και ξένη, σαν να μην ήμασταν πότε εμείς εκεί, σαν να μην ζήσαμε πότε εμείς αυτό, εγώ και εσύ μινόρε και ματζόρε μου και φα δίεση μου, εσύ και εγώ στην κλίμακα αυτή της μουσικής, στην ανηφόρα τούτη της ζωής.

Άκου μινόρε της Αυγής αυτό το γνώριμο σκοπό και ανέβα. Να μεγαλώσεις γιε μου, να ζήσεις, να γεράσεις, να γελάσεις, να κλάψεις, να αγαπηθείς, να κάνεις και να δεις τα πάντα. Αυτή η απροσδιόριστη δύναμη της μάνας που όλες κρύβουμε θα σε συντροφεύει, τόσο όσο, πάντα κοντά σου ανάσα απ ΄την ανάσα μου, μικρό, μινόρε, Αυγή μου μου εσύ. Άκου…

Πηνελόπη Αντωνοπούλου

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook