«ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΗΣ ΚΑΜΠΟΥΛ» (Kabuli Kid)

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Αν κάποιος έχει την περιέργεια να μάθει πέντε πράγματα για την Καμπούλ, το Αφγανιστάν και τον τρόπο ζωής των Αφγανών, υπάρχουν δύο τρόποι : Ο ένας να ταξιδέψει μέχρι εκεί και ο άλλος να δει ένα ντοκιμαντέρ! Αυτή η δεύτερη επιλογή καλύπτεται άνετα από την ταινία «Το Μωρό της Καμπούλ». Δεν υπάρχει άλλος λόγος να παρακολουθήσει κανείς αυτή την γαλλο-αφγανική παραγωγή του 2008, εκτός από την περιέργεια να μπει για λίγο στους δρόμους, στα σπίτια και στην καθημερινή ζωή των Αφγανών.

Η ιστορία της ταινίας, ένας ταξιτζής βρίσκει ένα μωρό αφημένο στο πίσω κάθισμα του ταξί και προσπαθεί να εντοπίσει τη μητέρα που το ξέχασε (;), είναι μάλλον απλοϊκή και τα ευρήματα για να εξελίσσεται τραβηγμένα από τα μαλλιά!
Δεν θα σε απασχολήσει όμως η ρηχή ιστορία και κάποιες φορές παράλογη, γιατί οι εικόνες της πόλης και της ζωής των κατοίκων, με τον τρόπο που καταγράφονται από την κάμερα, θα σου κρατήσουν όλη την προσοχή. Κι έχει τόσο ενδιαφέρον να γνωρίσει κανείς πως μπορούν να τα φέρνουν βόλτα σε μια πόλη περίεργη, αναχρονιστική και αφιλόξενη για έναν δυτικό.

Κάθε λεπτό της ταινίας είναι μια βουτιά στο street view της Καμπούλ που σου προσφέρει ο σκηνοθέτης Barmak Akram, μιας κι η google θα αργήσει πολύ να το κάνει και περιπλανιέσαι στην κατεστραμμένη από Ρώσους πρώτα και Αμερικανούς μετά, πόλη.

Μαθαίνεις πώς συνεχίζει να λειτουργεί ο κόσμος εκεί μετά τους πολέμους και πώς είναι η οικογενειακή ζωή. Τι σημαίνει να είσαι άντρας, γυναίκα, παιδί, ηλικιωμένος. Τι σημαίνει να μεγαλώνεις παιδιά σε μια χώρα που δεν θα πήγαινες το δικό σου ούτε για μία ώρα! Τι σημαίνει να υπάρχουν 50.000 ορφανά και παρατημένα παιδιά, να μεγαλώνουν στα ορφανοτροφεία και τους δρόμους. Πόσο πολύ πια αυτό έχει ενσωματωθεί σε μια αποδεκτή, λόγω ανάγκης, καθημερινότητα. Απορείς σε πολλά σημεία στην ταινία και μαθαίνεις πως ο κόσμος είναι μεγαλύτερος και πολύ διαφορετικός από όσο έχεις φανταστεί. Τόσο κοντά και τόσο μακριά ταυτόχρονα!

Η βασική δυσκολία του Χαλίντ, του άμοιρου ταξιτζή και οικογενειάρχη, είναι να βρεθεί η μητέρα του παρατημένου αγοριού, μιας και την είδε μεν να φεύγει, αλλά φορούσε μπούργκα! Αδύνατον να την αναγνωρίσει. Πηγαίνοντας το μικρό αγόρι στο σπίτι ώστε να το φροντίσει προσωρινά η γυναίκα του, έρχεται αντιμέτωπος με την επιθυμία της να το κρατήσει μιας και εκείνοι έχουν μόνο κόρες! Ο ταξιτζής λοιπόν, ταλαντεύεται ανάμεσα στο να επιστρέψει το ανεπιθύμητο παιδί στην πραγματική μητέρα ή απλώς να το κρατήσει κάνοντας πως δεν συνέβη τίποτα, ρισκάροντας – όμως – να το ψάξουν από την πραγματική του οικογένεια κάποια στιγμή και να κατηγορηθεί ότι το έκλεψε! Αν το ψάξουν!

Δοκιμάζει μάλιστα κάποια στιγμή να κάνει το ίδιο σε έναν συνάδελφο ταξιτζή, όμως ο Χαλίντ δεν φοράει μπούργκα και ο συνάδελφος τον εντοπίζει αμέσως και του ξαναπαραδίδει το μωρό! Ζητάει τη βοήθεια κρατικών φορέων, φίλων, μέχρι και ανθρωπιστικών οργανώσεων. Στο τέλος βρίσκει κάποιον που τον βοηθά να αποφασίσει τι θα κάνει, αλλά δεν θα σου πω εδώ ούτε ποιος ούτε πως τελειώνει η ταινία.

Ξαναλέω, την ταινία δεν θα την δεις για την πλοκή. Θα την δεις για να γνωρίσεις έναν κόσμο που νομίζεις πως έχει εξαλειφθεί κάπου στην πορεία της εξέλιξης του ανθρώπου, αλλά ανακαλύπτεις ότι υπάρχει ακόμα και κάποιοι άνθρωποι πρέπει να τα βγάζουν πέρα καθημερινά εκεί. Νομίζω πως όλη η αξία της ταινίας, είναι να καταλάβεις πως ο πόλεμος δεν τελειώνει όταν πέφτει η τελευταία σφαίρα. Ο πόλεμος κρατά όσο οι ζωές των ανθρώπων επηρεάζονται από τις συνέπειές του και κάθε ένας παίρνει μαζί του τουλάχιστον μια γενιά!

Αν όλο αυτό σου τράβηξε την προσοχή και θέλεις να μάθεις περισσότερα, αν δεις την ταινία και θα μπορούσες να σηκώσεις λίγο βάρος ακόμα, μπορείς να διαβάσεις το βιβλίο «Ο Βιβλιοπώλης της Καμπούλ» : Ένα βιβλίο – ντοκιμαντέρ γραμμένο από μία Νορβηγίδα για μερικές ακόμα ματιές στον βαθιά διαφορετικό κόσμο του Αφγανιστάν.

 

Κ.Λ

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook