Κρυμμένη βαθιά στα όνειρα των παιδιών, υπάρχει μια πανέμορφη χώρα. Η χώρα αυτή δεν έχει όνομα κι αν έχει, είναι μυστικό. Μοιάζει με μικρό νησί αλλά αντί για νερό γύρω του, έχει αφράτα σύννεφα. Τα σύννεφα αυτά δεν είναι λευκά αλλά έχουν απαλά διαφορετικά χρώματα. Μόλις πετάξεις ανάμεσά τους, ασημόσκονη σε λούζει και αστράφτεις ολόκληρος μέχρι να ακουμπήσεις το πόδι σου σε αυτό το υπέροχο μαγικό μέρος.

Το πρώτο που αντικρίζεις από μακριά είναι η κορυφή ενός διαμαντένιου κάστρου. Το έντονο φως το διαπερνά και τα ιριδίζον χρώματα του σε τυφλώνουν. Γύρω σου απλώνονται πανέμορφα χρωματιστά λιβάδια και αμέσως μετά, δάση με πολύχρωμα ψηλά δέντρα. Το φύλλωμα τους είναι σαν χνούδι, σαν τεράστιες μπαλίτσες που αποζητούν το χάδι του ανέμου.

Ένα αστραφτερό μονοπάτι σχηματίζεται μπροστά σου όσο προχωράς. Κάθε βήμα που κάνεις, σκορπάς γύρω σου μικροσκοπικά λουλουδάκια. Όλα σε οδηγούν στο απίστευτα όμορφο κάστρο.

Μέχρι να φτάσεις όμως εκεί, μπορείς να θαυμάσεις τους υπέροχους κήπους με τα πιο παράξενα φυτά. Λουλούδια που φωσφορίζουν μαγικά μόλις τα αγγίξεις. Πανέμορφες πεταλούδες και απίστευτα όμορφα πουλιά, πετούν γύρω σου. Μπορείς να παίξεις με τα πιο γλυκά και παράξενα πλάσματα. Κάποια μοιάζουν με κουταβάκια, κάποια με κουνελάκια, κάποια άλλα με σκιουράκια. Όλα είναι όμως πολύχρωμα και φουντωτά, σαν ψεύτικα. Τα μάτια τους αστράφτουν σαν διαμάντια και οι ήχοι που βγάζουν είναι απόκοσμα παράξενοι σαν μελωδίες που ενορχήστρωσαν άγγελοι.

Αφού χορτάσει το κάθε παιδί από την απίστευτη ομορφιά της φύσης και το παιχνίδι με τους νέους του φίλους, νιώθει κούραση και πείνα. Έτσι συνεχίζει στο μονοπάτι που σχηματίζεται μπροστά του. Αυτό θα το οδηγήσει σε ένα τεράστιο στολισμένο τραπέζι με τις πιο νόστιμες λιχουδιές. Αμέτρητα παιδιά καταφτάνουν ταυτόχρονα και με χαρά κάθονται το ένα δίπλα στο άλλο. Εκεί δεν μιλούν διαφορετικές γλώσσες και ας έχουν διαφορετικό χρώμα. Ούτε φοράνε διαφορετικά ρούχα και ας είναι από διαφορετικές χώρες. Είναι όλα ντυμένα με χρωματιστά ρούχα και μιλούν την ίδια παράξενη γλώσσα που μοιάζει με τραγούδι, με μελωδία μαγική. Αφού χορτάσουν από φαγητό και κουβέντα, θα συνεχίσουν το μονοπάτι τους.

Κάθε παιδί έχει διαφορετικό μονοπάτι από δω και πέρα. Κάθε παιδί είναι μοναδικό και ξεχωριστό, έτσι κάθε μονοπάτι το οδηγεί σε διαφορετική πόρτα του κάστρου. Κάθε παιδί ακούει διαφορετικό τραγούδι και διαφορετική φωνή. Είναι η φωνή της μητέρας του να το καλεί κοντά της.

Φτάνοντας στο κάστρο, κάθε παιδί ανοίγει την δική του κρυστάλλινη πόρτα. Ένα τεράστιο, διαφανές σχεδόν, δωμάτιο εμφανίζεται μπροστά του. Ένας τεράστιος διαμαντένιος πολυέλαιος κρέμεται από ψηλά στο κέντρο, τόσο ψηλά που δεν μπορεί να δει μέχρι που φτάνει. Είναι εντελώς άδειο αλλά μέσα στην μέση αυτού του χώρου, υπάρχει μια λευκή μεγάλη σκαλιστή πολυθρόνα που κοιτά αντίθετα.

Το τραγούδι της μητέρας του ακούγεται πιο δυνατό τώρα και το παιδί νιώθει κουρασμένο, γεμάτο από συναισθήματα. Αποζητά την θαλπωρή, την ασφάλεια και την ηρεμία. Μόλις πλησιάζει βλέπει ξεκάθαρα την μορφή της μητέρας του. Τρέχει με λαχτάρα στην αγκαλιά της. Εκείνη θα το φιλήσει στο κεφάλι απαλά και θα το πάρει αγκαλιά. Θα συνεχίσει να τραγουδά και εκείνο θα αφεθεί εντελώς στην μαγεία της αγκαλιάς της και στην απίστευτη θέα του μαγικού κόσμου που φαίνεται μέσα στα μάτια της.

Αυτή είναι η στιγμή που ίσως ξυπνήσεις το παιδί σου για χίλιους δυο λόγους. Όταν ένα παιδί βλέπει όνειρο βαθύ, ταξιδεύει στην χώρα αυτή να ξέρεις. Το χαμόγελο που σχηματίζεται στα χείλη του είναι ευτυχία. Η ευτυχία που νιώθει θαυμάζοντας την φύση και η αγάπη που αισθάνεται παίζοντας με τα ζώα. Η χαρά και η ολοκλήρωση που νιώθει γνωρίζοντας άλλα παιδιά και δοκιμάζοντας νέες γεύσεις μαζί τους. Την μεγαλύτερη όμως ευτυχία την βρήκε στο διαμαντένιο κάστρο.
Πριν ξυπνήσεις το παιδί σου βιαστικά, δώστου ένα φιλί, αγκάλιασε το και θα έρθει όπου κι αν είσαι, θα ακολουθήσει το μονοπάτι του και θα σε βρει. Ότι χρώμα κι αν έχεις, ότι γλώσσα κι αν μιλάς, ότι ρούχα κι αν φοράς. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια αγκαλιά και ένα τραγούδι, το δικό σου τραγούδι.