Κίνα.
Οκτώ η ώρα το πρωί. Ξεκλείδωσε βιαστικά την πόρτα του εργαστηρίου και μπήκε μέσα. Άναψε τα φώτα και άφησε στην γκαρνταρόμπα τα πράγματά της. Η Γιουν ήταν μοδίστρα νυφικών. Έμαθε να ράβει σε σχολή στο Πεκίνο και ήταν καλή. Στα 28 της χρόνια είχε ράψει εκατοντάδες νυφικά άλλοτε στο μικρό δωμάτιό της και άλλοτε για οίκους νυφικών στο Πεκίνο και τη Σαγκάη. Στη Σαγκάη την είδε εκείνος. Ικανή, έξυπνη και πάνω απ’ όλα τελειομανής, οι λεπτομέρειες στη ραφή, η φινέτσα στη διακόσμηση και η επιμονή της Γιουν να παλεύει μέχρι να δει το νυφικό όπως έπρεπε να είναι τον οδήγησαν να την προσλάβει στο καινούργιο εργαστήριο. Παραπάνω από ικανοποιητικός μισθός, πληρωμένο το νοίκι και μπόνους αν όλα θα πήγαιναν καλά.

Η Γιουν άνοιξε το σημειωματάριό της για να δει τι είχε να κάνει. Δεν ξέφευγε τίποτα. Α! Ναι. Οι καινούργιες δαντέλες και οι ταφτάδες θα έφταναν σήμερα. Γύρισε και κοίταξε το ολοκαίνουργιο μανεκέν και αναρωτήθηκε πως θα ήταν τα καινούργια σχέδια που θα παραλάμβανε. Δεν πρόλαβε να τελειώσει τη σκέψη της καθώς χτύπησε το τηλέφωνο. “Καλημέρα, Γιουν! Σήμερα είναι η μεγάλη μέρα! Μην ξεχάσεις ότι είπαμε. Παραλαμβάνεις και θα βγεις από το ατελιέ όταν θα τελειώσεις. Κανείς δεν θα το δει πιο πριν. ΚΑ-ΝΕΙΣ! Τα υφάσματα έγιναν μόνο γι’ αυτό. Και αυτό θα είναι μοναδικό. Έχεις μπροστά σου ένα μήνα ακριβώς. Θες να με ρωτήσεις κάτι;” “Ναι. Ποια θα το προβάρει; Χρειάζομαι ένα μοντέλο. Το μανεκέν δεν αρκεί.” “Κάτι δεν λέω καλά, Γιουν; Το νυφικό είναι για τα μάτια σου μόνο!”

Μόλις παρέλαβε τα υλικά, έδωσε σαφείς οδηγίες στην αντικαταστάτριά της και κλείστηκε στο μεγάλο ατελιέ του πρώτου ορόφου. Άνοιξε τα πακέτα με τα υφάσματα και έμεινε αποσβολωμένη από τα σχέδια της δαντέλας και την σχεδόν ανύπαρκτη ύφανση στους ταφτάδες. Σαν να ακουμπούσε τη θάλασσα. Πως στο καλό υφάνθηκαν τέτοια υφάσματα; Έκλεισε για λίγο τα μάτια της προσπαθώντας να φανταστεί το νυφικό που θα έφτιαχνε. Τα σχέδια ήταν ήδη εκεί κλειδωμένα σε ένα ξύλινο κουτί. Τα άνοιξε κι άρχισε να τα μελετάει. Δεν υπήρχε μακέτα, που σήμαινε ότι θα το έβλεπε μόνο όταν θα ήταν πια έτοιμο να ολοκληρωθεί. Κομμάτια πατρόν, οδηγίες με λεπτομέρειες και προσεκτική αρίθμηση. Τα μελέτησε καλά, χωρίς βιασύνη. Περιθώρια λάθους δεν υπήρχαν. Ούτε ίντσα υφάσματος δεν θα χανόταν.

Έλεγξε τα εργαλεία πάνω στον πάγκο. Να μη λείπει τίποτα. Μέτρησε και ξαναμέτρησε τα υφάσματα και ξετύλιξε από το νάιλον το μανεκέν. Είχαν σχεδόν τις ίδιες διαστάσεις, σκέφτηκε και χαμογέλασε. Ξεκίνησε να κόβει, να τρυπώνει και να στήνει πρώτα το μπούστο. Διπλό, ταφτάς και δαντέλα έπρεπε να παντρευτούν έτσι ώστε να μη φαίνονται οι ραφές που τα ενώνουν. Μόνο ένας τρόπος υπήρχε. Έπρεπε να κεντάει τη δαντέλα και να την δένει στον ταφτά για να φαίνεται σαν το ένα ύφασμα να γεννιέται από το άλλο. Την πήρε η νύχτα όταν τέλειωσε με το μπούστο και το έστησε πάνω στην κούκλα. Πονούσε ολόκληρη. Χτύπησε το τηλέφωνο. “Πως πάει;” “Τέλειωσα με το μπούστο, κύριε. Θα κλείσω και θα πάω στο σπίτι.” “Γιουν, λυπάμαι αλλά δεν έχεις να πας πουθενά. Θα μείνεις στο ατελιέ μέχρι να τελειώσεις. Ότι χρειαστείς το έχεις ήδη εκεί. Μπορείς να το καταφέρεις, Γιουν. Καληνύχτα.”

Τα τελευταία τρία χρόνια που η Γιουν δούλευε στην εταιρία είχε αποδείξει τις ικανότητές της άπειρες φορές. Όπου δεν μπορούσε η ραπτομηχανή, μπορούσαν τα χέρια της δίνοντας υπέροχες λύσεις. Όμως δεν μπορούσε να φανταστεί για πόσα χιλιόμετρα ραφής η ραπτομηχανή δεν θα ήταν ο σύμμαχός της τώρα. Κένταγε και έραβε στο χέρι. Έστηνε κομμάτια από ταφτά και δαντέλα πάνω στην κούκλα και την ίδια ώρα, όπου έβλεπε κάτι να ξεφεύγει, το ξήλωνε με προσοχή και άντε πάλι από την αρχή. Το νυφικό βρισκόταν πια μπροστά της σχεδόν τελειωμένο. Μα της έλειπε το μοντέλο. Να δει το ρούχο στημένο πάνω σε ανθρώπινο σώμα. Τρεις μέρες είχαν μείνει μέχρι να το παραδώσει. Θα ερχόταν να το παραλάβει εκείνος. Δεν ήξερε άλλες λεπτομέρειες. Όσο για την ίδια, κάθε ξημέρωμα που έμπαινε ο ήλιος από τις περσίδες και το φώτιζαν, καθόταν και το χάζευε. Πόσο το αγαπούσε αυτό το ρούχο! Πόσο τυχερή θα είναι αυτή που θα το φορέσει στην πασαρέλα!

Ήταν δεν ήταν επτά το πρωί όταν χτύπησε η πόρτα του ατελιέ. Η Γιουν άνοιξε και σκύβοντας το κεφάλι ελαφρά “Καλημέρα, κύριε. Περάστε. Είναι έτοιμο.” Μπήκε εκείνος και όταν το είδε εκστασιάστηκε. Πήρε τα χέρια της στα δικά του και πήγε να τα φιλήσει, αλλά εκείνη τα τράβηξε απότομα. “Όχι, κύριε. Είναι γεμάτα πληγές. Είστε ικανοποιημένος;” “Γιουν! Έκανες ένα θαύμα! Σαν να το έραψαν νεράιδες! Ούτε ραφή δεν φαίνεται! Μαγικό είναι! Ζήτα μου ό,τι θες! Πόσα, Γιουν; Πες έναν αριθμό και θα σου δώσω τώρα την επιταγή. Πόσα;” Τα μάτια της Γιουν γέμισαν δάκρυα. Ο πόνος και η κούραση την είχαν καταβάλει τελείως πια. “Μπορώ να πάω στο σπίτι μου, κύριε; Α! Υπάρχει μόνο ένα θέμα, κύριε. Η εφαρμογή του.” “Το ξέρω, Γιουν. Θα κάνεις κάτι τελευταίο για μένα;” “Φυσικά. Πείτε μου.”

International Expo Bridal and Prom Dress 2017. Νέα Υόρκη. “Μόνο εσύ μπορείς να τα καταφέρεις, Γιουν. Αυτή είναι η δική σου ώρα. Άντε, κορίτσι μου!”