To παρελθόν πονάει

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Έλα γλυκιά μου να σου δώσω ένα φιλάκι για καληνύχτα είπε ο παππούς στην εγγονή του, κάποτε έδινα και στην μαμά σου και την κρατούσα αγκαλιά ώσπου να την πάρει ο ύπνος της , είπε κι αυτό έκανε εντύπωση στην μικρή, μα πιο πολύ έκανε στην μαμά του κοριτσιού.

Μέσα της έκλαψε η γυναίκα , και έβριζε, μα πόσο ψέμα , σκέφτηκε! Αλλά δεν ήθελε να αντιδράσει άσχημα, για το παιδί της. Εκείνη την στιγμή ήθελε να σηκωθεί και να αρχίσει στα χαστούκια και στο βρισίδι τον ίδιο της τον πατέρα.
Να του ζητήσει το λόγο που είπε τέτοιο ψέμα, στην πραγματικότητα δεν το ΄πε πότε του, αυτό! Ούτε μία φορά δεν την είχε πάρει αγκαλιά , ούτε ένα φιλί , ούτε ένα σε αγαπώ κόρη μου.

Ποτέ δεν πήγε σε καμία σχολική γιορτή, ποτέ δεν την καμάρωσε πουθενά, από τότε που έφυγε από το σπίτι ήταν σα να μην υπήρχε στη ζωή του, κι απλώς ήταν μια υποχρέωση να την βλέπει αραιά και που.

Πόσες φορές τον περίμενε να την πάρει, εκείνη όλο χαρά να δει τον μπαμπά της κι εκείνος την είχε απλώς ξεχάσει άλλη μια φορά. Πως μπορεί να ξεχάσει που τον περίμενε με την βαλίτσα της για διακοπές ώσπου είχε φτάσει πια νύχτα κι όταν κατάφερε να τον βρει στο τηλέφωνο, της είπε απλά ότι α έφτασα τώρα πια σε ξέχασα δε μπορώ να γυρίσω πίσω να σε πάρω …

Αξέχαστες αναμνήσεις, που πάντα ήθελε απλώς να της σβήσει από το μυαλό της, ένα απλό delete όπως κάνουν στους υπολογιστές.

Θέλει να πιστεύει πως τώρα που είναι παππούς πια θα έχει αλλάξει και θα βγάλει λίγη αγάπη και στο παιδί της αλλά και σε εκείνη, θα ακούσει ένα καλό λόγο, μα μάταια . Η κακία και η άσχημη κουβέντα είναι έτοιμα στο στόμα του. Κι εκείνη αναρωτιέται μα, γιατί; Δεν είμαι παιδί σου; Δεν έχω αξία; Τι σου έχω κάνει; Την μια λες Είσαι παιδί μου και την άλλη Φύγε μακριά!

Αλλά παιδιά χάνουν τον πατέρα τους, μα πόσο βάρβαρο και πόσο πονάει να τον έχεις εκεί να υπάρχει και απλά είναι σα να μην υπάρχει.

Πόσο πονάει να θυμάται όλα τα άσχημα, δε θέλει, θέλει αυτό το delete. Μα, μήπως δε θέλει πραγματικά να το κάνει; θέλει να ξεσπάει πάνω του να του πει όλα όσα την πονέσαν όσα έκανε, μα μάταια, χαμένα λόγια, χαμένα συναισθήματα. Ξέρει πως θα πάνε χαμένα .

Το παρελθόν πονάει, και πονάει πολύ. Θέλει να το θάψει,να το κάψει, να το κρύψει, να το κάνει delete. Βολεύει, είναι ιδανικό. Όχι άλλες κακές αναμνήσεις, όχι άλλο πόνο, πόνο που μένει τόσα χρόνια χαραγμένος μέσα στη καρδιά της.

Ένας είναι ο τρόπος. Βάζει την όμορφη μασκούλα της, συνήθισε πια τόσα χρόνια την βάζει, χαμογελάει και λέει στο παιδάκι της : Ένα φιλάκι στον παππού για καληνύχτα.

Βάζει το παιδάκι της για ύπνο, με την δική της αληθινή αγκαλιά, με όλη της την αγάπη.

Όση αγκαλιά και όση αγάπη δεν πήρε,την βρήκε μέσα της για το παιδί της χωρίς ψέματα, χωρίς δικαιολογίες, χωρίς να το πληγώνει, χωρίς να το ξεχνά!

Χωρίς να του δημιουργεί αναμνήσεις που να το πονάνε! Γιατί ξέρει πως το παρελθόν πληγώνει και ένας γονιός δε θα ήθελε ποτέ το παιδί του να πονέσει, ούτε μια στιγμή!

Φύγε παρελθόν, φύγε! Όχι άλλο πόνο! Μόνο delete…

 

RCP

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook