Το πλέξιμο

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Ξεκαθαρίζοντας τις προάλλες τα υλικά μου, έφτασα στα δυο τεράστια αποθηκευτικά κουτιά που έχω με νήματα και βελονάκια. Νήματα πολύχρωμα. Νήματα χρωματιστά που σου φτιάχνουν τη διάθεση και νήματα πιο σκούρα, πιο μουντά. Αλλά όλα, νήματα σε κουβάρια και κούκλες που περιμένουν να τα πιάσεις και να διαλέξεις σε τι θες να τα μεταμορφώσεις.

Καταλήγεις σε ένα σχέδιο, το στρώνεις μπροστά σου, το βλέπεις, το μελετάς και λες εδώ είμαστε! Και παίρνεις το κουβάρι σου, παίρνεις το βελονάκι σου και αρχίζεις. Ο σκοπός και το όνειρό σου είναι το καλοτυλιγμένο νήμα σου να ξετυλιχτεί όμορφα και να μεταμορφωθεί σε κάτι όμορφο, ό,τι και αν είναι αυτό. Ένα μικρούτσικο ή μεγαλούτσικο κασκόλ ή σκουφάκι, μια μεγάλη και ζεστή ζακέτα.

Στην αρχή μπορεί να δυσκολεύεσαι. Το σχέδιο δεν σου βγαίνει ή κάπου κολλάς. Μπορεί ξαφνικά να ανακαλύψεις ότι δεν είναι και τόσο εύκολο όσο το υπολόγιζες. Μπορεί να κάνεις λάθη. Να χάνεις πόντους, να γυρνάς πίσω, να ξηλώνεις και να ξαναρχίζεις από την αρχή. Και καλά εκεί. Όλα διορθώνονται εύκολα. Τι γίνεται όμως όταν έχεις πια ξεπεράσει τη μέση ή κοντεύεις να τελειώσεις και ξαφνικά ανακαλύπτεις λάθος πόντους στην αρχή; Το ξηλώνεις και ξαναπροσπαθείς ή το παρατάς και πας για άλλο;

Τι γίνεται όταν το κουβάρι σου ξαφνικά αρχίζει να μπερδεύεται και εσύ παρατάς το πλέξιμο για να το ξεμπερδέψεις; Και μη νομίζετε ότι τα κουβάρια ξεμπερδεύονται πάντα εύκολα. Όχι βέβαια! Άλλωστε τι θα ήταν το κουβάρι αν μπερδευόταν και ξεμπέρδευε στο τσακ-μπαμ; Σε παιδεύει. Σε ζορίζει. Σε τσαντίζει. Σε κάνει να θες να πάρεις το ψαλίδι και να κόψεις το μπερδεμένο νήμα για να τελειώνεις και να συνεχίσεις το τύλιγμα.

Ωα, ναι! Μπορείς να το κάνεις. Πολλές φορές το κάνουμε όταν ο κόμπος είναι τόσο σφιχτός, που δεν μπορείς να τον λύσεις. Αλλά και να μπορείς, το νήμα σου θα έχει τσουρομαδηθεί και εκείνο το σημείο του πλεκτού σου θα φαίνεται άσχημο. Παίρνεις λοιπόν το ψαλίδι, κόβεις αυτό που έχει χαλάσει, το πετάς στα σκουπίδια για να μην το ξαναδείς, ενώνεις με τον γνωστό μαγικό τρόπο που έχεις μάθει τις δύο άκρες και συνεχίζεις. Αλλά πλέον ξέρεις και προσέχεις το κουβάρι σου, φροντίζεις το νήμα σου ενώ πλέκεις και καταφέρνεις να ολοκληρώσεις το πλεκτό σου χωρίς άλλα μπερδέματα.

Βέβαια, υπάρχει και η άλλη τρομερή περίπτωση. Να πλέκεις χαζεύοντας. Να χαζεύεις τηλεόραση, να χαζεύεις στο διαδίκτυο. Και να πάλι το μπέρδεμα επειδή δεν πρόσεχες. Να που αποσπάστηκες για λίγο και έχασες πάλι τους πόντους, έγινε μια μπερδεμένη μάζα το κουβάρι σου. Και προσπαθείς να το ξεμπλέξεις χαζεύοντας τον πειρασμό μπροστά σου, αλλά η δουλειά δεν γίνεται τόσο γρήγορα, ούτε τόσο αποτελεσματικά. Κάπου εκεί που ξεμπερδεύεις χαζεύοντας, τραβάς λίγο πιο ατσούμπαλα, δεν πιάνεις στο σωστό σημείο, δεν περνάς τους κόμπους από εκεί που πρέπει και το κουβαράκι σου γίνεται ένας γόρδιος δεσμός που λες ότι δεν θα τον ξεμπερδέψεις ποτέ.

Τι κάνεις τότε; Ή το αφήνεις κατά μέρος και ασχολείσαι με αυτό που απέσπασε την προσοχή σου αφήνοντας το ξεμπέρδεμα για αργότερα, ή διώχνεις τον πειρασμό από μπροστά σου και ασχολείσαι με τον στόχο σου. Να ξεμπερδέψεις το ρημαδοκουβάρι για να συνεχίσεις και να ολοκληρώσεις αυτό που έχεις κατά νου.

Και συνεχίζεις το πλέξιμο και όταν αυτό που θέλεις να φτιάξεις αρχίζει να σχηματίζεται μπροστά σου ενθουσιάζεσαι! Έχει σχήμα, έχει μορφή! Τώρα, το μόνο που μένει είναι να το μεγαλώσεις για να το φτάσεις στο μέγεθος που επιθυμείς. Και πλέκεις, πλέκεις, πλέκεις. Άλλες φορές δεν θες να σταματήσεις και άλλες φορές κουράζεσαι. Και τότε, καρφώνεις το βελονάκι σου στο κουβαράκι σου, τυλίγεις το πλεκτό σου για να μη σκονίζεται, το βάζεις στην άκρη και ασχολείσαι με κάτι άλλο για να ξεκουραστείς.

Να όμως που μπορεί να ασχοληθείς πολύ με αυτό το κάτι άλλο και όταν ξαναπιάσεις το πλεκτό σου να μη θυμάσαι πού είχες μείνει. Και αρχίζεις ξανά το μέτρημα των πόντων στο σχέδιο και το μέτρημα των πόντων στο πλεκτό σου και χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο που το παράτησες τόσο καιρό και ξέχασες τα βήματα. Σου τρώει χρόνο, σου τρώει ενέργεια. Θες να το παρατήσεις διά παντός, ή για κάποια στιγμή που θα είσαι πιο ξεκούραστος, με πιο πολύ ελεύθερο χρόνο. Βαθιά μέσα σου όμως ξέρεις ότι αυτό είναι πολύ δύσκολο να συμβεί, αν συμβεί ποτέ. Οπότε, αν αγαπάς πολύ αυτό που πλέκεις, ή αν πρέπει να το τελειώσεις για κάποιο λόγο, σφίγγεις τα δόντια και προχωράς. Αν όχι, το αφήνεις και το πιθανότερο είναι να το ανακαλύψεις κάπου, κάποτε, να σε περιμένει παραπεταμένο σε κάποιο κουτί, ή σε κάποια σακούλα.

Και όταν θα το βρεις ξανά, λυπάσαι για αυτό που κάποτε ονειρευόσουν να φτιάξεις και το παράτησες στη μέση. Ίσως έχεις ακόμα χρόνο όμως. Και τα χέρια σου αρχίζουν να τρέχουν και το πλεκτό σου μεγαλώνει. Κοντεύει. Και το βλέπεις το βράδυ στον ύπνο σου. Και πόσες φορές δεν πετάγεσαι για να κάνεις μια ακόμα βελονιά και τελικά σε παίρνει η ώρα και σε βρίσκει το χάραμα πλέκοντας; Γιατί έχεις ακόμα χρόνο να το τελειώσεις. Γιατί είσαι τυχερός και δεν είναι πια αργά. Γιατί ακόμα μπορείς, τα χέρια σου μπορούν, το μυαλό σου μπορεί, τα μάτια σου μπορούν και γεμίζουν τη μπάρα της θέλησής σου. Γιατί είσαι ακόμα σε θέση να πεις, «Ευτυχώς που μπορώ ακόμα. Ευτυχώς που δεν είναι ακόμα αργά…»

Άννη Μπουλούκου

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook