Όπως όλοι μας, έτσι και εγώ είμαι πολύ περήφανη για την καταγωγή μου. Θρακιώτισσα (κατά το ήμισυ, καθώς έχω και μεσσηνιακή καταγωγή), κυλάει μέσα μου ο πολιτισμός μας, η κουζίνα μας, η μουσική μας. Αχ, αυτή η μουσική μας! Την ακούς και ευφραίνεται η καρδιά σου! Ναι, ναι ξέρω. Όλοι τα ίδια λένε για τη μουσική του τόπου τους. Ναι, οκ, δε λέω καλή η κρητική μουσική, και η ηπειρώτικη, και η νησιώτικη, αλλά σαν τη θρακιώτικη δεν έχει.

Κάνουμε τον πόνο χαρά ρε παιδί μου. Δεν μοιρολογούμε (καλά, έχουμε και μοιρολόγια, αλλά κυρίως η μουσική μας είναι μες την τρελή χαρά που λέω και εγώ). Να ακούσεις για τον Στέργιο που πισμάνεψε και δεν θέλει να παντρευτεί, για τον Γιάννη τον δήμαρχο που έχει 3 γυναίκες, άλλη θέλει και η δημαρχέσσα από την άλλη το περηφανεύεται, για τις τρεις αδερφές που ετοιμάζονται για γάμο, αλλά αυτό που ξεχωρίζει είναι η Βασιλική.

Τι δεν ξέρετε, τη Βασιλική; Τον εθνικό ύμνο της Θράκης, όπως λέει και ο σύζυξ; Μη νομίζετε και γω νόμιζα ότι την ήξερα και γκρεμοτσακίστηκα από το ροζ συννεφάκι μου όταν έμαθα ότι η Βασιλική δεν είναι 100% Θρακιώτισσα. Τι με λες μπρε! (όπως θα έλεγε και ο παππούς μου) αναφώνησα όταν το διάβασα σε ένα άρθρο. Πάμε, λοιπόν, να γνωρίσουμε την Βασιλική.

Καταρχήν, η Βασιλική είναι ένα παραδοσιακό ποίημα της Μακεδονίας, το οποίο έντυσε ο Νίκος Ζιώγαλας με θρακιώτικη μουσική. Και κάπως έτσι θεωρείται παραδοσιακό της Θράκης, και ανήκει στην κατηγορία του ζωναράδικου. Ο ίδιος ο τραγουδιστής έχει αναφέρει:
– Ένα τραγούδι σας που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παραδοσιακό, από κάποιον φυσικά που δεν γνωρίζει ότι η μουσική του είναι δική σας, είναι η Βασιλική.
– Νίκος Ζιώγαλας: Επειδή είμαι κοντά σε αυτό το είδος, αφού παίζω κι ακούω τέτοια τραγούδια, μερικές φορές επηρεάζομαι άμεσα και δημιουργικά από αυτό. Κάτι παρόμοιο συνέβη με τη Βασιλική. Αυτό το τραγούδι θα μπορούσε να είναι παραδοσιακό, ενώ μόνο οι στίχοι είναι παραδοσιακοί κι η μουσική δική μου. Το έγραψα σε μια εποχή που άκουγα πολύ θρακιώτικα. Βρέθηκα τότε και με τον Μανώλη Φάμελλο και τους Ποδηλάτες, οι οποίοι έπαιζαν ιρλανδέζικα κι έγινε μια μείξη παράξενη. “.
(Από συνομιλία της Μαρίας Κασίτα με το Νίκο Ζιώγαλα, περιοδικό “Δίφωνο” του Μαΐου του 2009, σελίδα 65.)

Και καθώς πρόκειται για έρωτα, αγάπη, θάνατο υπάρχει και εδώ η φήμη ότι είναι αληθινή ιστορία. Η Βασιλική είναι ένα νέο κορίτσι που ερωτεύθηκε τον Στέργιο. Βέβαια, όταν λέμε ερωτεύθηκε, μάλλον του δόθηκε ψυχή και σώμα και τελικά ο Στέργιος την παράτησε. Φανταστείτε, λοιπόν, πόσο ντροπιαστικό και αμαρτωλό ήταν αυτό την εποχή του 30; Ίσως και πιο πίσω. Η Βασιλική, γυναίκα πλέον και όχι παρθένα, θα βρισκόταν αντιμέτωπη με όλο το χωριό, ενώ ο Στέργιος θα καμάρωνε για την «αντροσύνη» του. Έτσι, η καημένη η Βασιλική αποφάσισε να αυτοκτονήσει. Το Μαρίφ τώρα που αναφέρεται, όπως διαπίστωσα από μία μικρή έρευνα, είτε είναι ένα ψυχιατρείο στη Βέροια όπου αργότερα έγινε το νεκροταφείο της πόλης, είτε ήταν από την αρχή νεκροταφείο, ή πρόκειται για τη Γέφυρα Μαρίφ (αν υπάρχουν Βεροιώτες θα ήθελα να με κατατοπίσουν επί του θέματος).

Και πάμε στου στίχους του τραγουδιού.
«Βασιλική τον έρωτα πολύ βαρύ τον πήρες
και στο Μαρίφ κατήντησες εκεί να ξεψυχήσεις
Δεν έπρεπε Βασιλική το Στέργιο ν’ αγαπήσεις
μον’ έπρεπε Βασιλική να τον απαρατήσεις
Βασιλική `σουν όμορφη ξανθιά σαν το κουκλάκι
πώς έκανες απόφαση και πήρες το φαρμάκι
Γω το φαρμάκι το `κανα ωραία λεμονάδα
το σήκωνα και το `πινα με τόση νοστιμάδα»

Και επειδή, οκ, καλοί οι στίχοι, αλλά πώς θα καταλάβετε τι εννοώ για τη χαρά και την ευθυμία της μουσικής, ας το ακούσουμε κιόλας (και γιατί όχι να το χορέψουμε. Εγώ στο τσακ είμαι να σηκωθώ)

https://www.youtube.com/watch?v=AYJTC1r-IIY

Αυτή είναι, λοιπόν, η Βασιλική. Η Βασιλική της Βέροιας, της Θράκης, η Βασιλική που για τον έρωτα και τον πόνο που έζησε, για την ταπείνωση και τον χλευασμό της κοινωνίας, προτίμησε να αυτοκτονήσει

.
Και εδώ έρχεται η μουσική επένδυση, η οποία σε ξεγελά. Χαρούμενη, ξεσηκωτική, αν δεν παρατηρήσεις τους στίχους, εύκολα μπορείς να φανταστείς ότι πρόκειται για μία ιστορία αγάπης και χαράς. Και όμως. Είναι μία ιστορία πόνου. Μία ιστορία που κάλλιστα μπορεί να αντιπροσωπεύει τον κάθε έναν. Αλλά ακόμα και τον πόνο, καταφέρνουμε να τον κάνουμε χαρά. Μία ιστορία από ανθρώπους που έζησαν τον πόνο του ξεριζωμού και κατάφεραν να τον μετατρέψουν σε επιβίωση, δημιουργία, προκοπή.

Γιατί, ναι ρε φίλε, όσο πόνο κι αν μου δώσεις, εγώ πάντα θα το διασκεδάζω, όπως και η Βασιλική.