Τι γίνεται ο θυμός που καταπίνουμε; Όταν ‘βράζουμε’ από τα νεύρα μας, αλλά για τον οποιοδήποτε λόγο, δε γίνεται να το εξωτερικεύσουμε… Που πάει αυτό το μαύρο σύννεφο από βρισιές, τσατίλα, διάθεση να τα κάνεις όλα λίμπα, να πλακωθείς με τον άλλο στο ξύλο, δε πα να είναι πιο δυνατός από σένα, δε πα να είναι 10 και να είσαι μόνος, που πάει το “τώρα θα γίνει της πουτάνας” όταν το καταπίνεις;

Πάει στο στομάχι λογικά, εξ ου και διπλώνεσαι στα δύο από πόνο. Ίσως πάει και στο έντερο, ξέρεις κόσμο που μία που πήρε ανάποδες, μία που τον πήγε 5παρά5. Και νεύρα και διάρροια μαζί, το λες και 8η πληγή του Φαραώ. Σφίγγεις τα δόντια και νιώθεις την αδαμαντίνη να συνθλίβεται, οι σιαγόνες να μαγκώνουν σα τανάλιες και καταλαβαίνεις πως μόνο με ουρλιαχτά θα ανοίξουν – το στόμα σου κλείνει με κωδικό, το ξέρεις καλά τον pin, ξεκινάει από “ΘΑ-ΣΟΥ” και καταλήγει στο γενεαλογικό δέντρο και τα θρησκευτικά πιστεύω εκείνου που σε έφερε σ’ αυτό το σημείο.

“Εν βρασμώ ψυχής” σκέφτεσαι. Υπολογίζεις στα γρήγορα, πόσα χρόνια θα φας. Ανάλογα βέβαια και τη ζημιά που θα κάνεις. Όσο περισσότερο καιρό καταπιέζεις το θυμό σου, τόσο πιο βίαιο το ξέσπασμα. Πιθανολογείς πως θ’ αρπάξεις και συ μπόλικες πάνω στη μανούρα, αλλά νταξ κλάιν, εκεί που έφτασες ‘όσες ρίξουμε – όσες φάμε’ το λιγότερο που σ’ απασχολεί είναι αυτό.

Αναπνέεις. Βαθιά, αδειάζεις τον αέρα εντελώς από τους πνεύμονες, εισπνοή – εκπνοή. Επανάληψη. Κοιτάς τον αέρα που βγαίνει από τα ρουθούνια σου, και “διαβάζεις” μέσα του καντήλια. Βάζεις καθαρό αέρα μέσα σου και εκπνέεις την 7η πύλη της κολάσεως, έχει μολυνθεί ο αέρας από την οργή που κάνει πανηγύρι μέσα στο σώμα σου.

Επιτρέπεις στον εαυτό σου να οραματιστεί, τι ακριβώς θες να κάνεις. Θες να κάνεις ντου, σωστά; Θες. Θες να ορμήξεις σαν τον Καριμπού, με το κεφάλι, να τους βάλεις κάτω και να κάνεις τραμπολίνο στο στομάχι τους. Να τους μετρήσεις τα δόντια στο χώμα, να τσεκάρεις αν τα έπλεναν σωστά – δεν έχει σημασία πια, χα χα!

Η λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει το “ΠΟΥΤΑΝΑ ΟΛΑ” από το “ΚΑΝΕ ΓΑΡΓΑΡΑ ΤΟ ΘΥΜΟ ΣΟΥ” είναι wow πραγματικά πολύ λεπτή. Αδιόρατη σχεδόν! Η κοινωνία όμως απαιτεί να τη διακρίνεις και να τη σέβεσαι. Αν την περάσεις, σε μαζεύουν. (και καλά κάνουν βασικά, γιατί αν την περάσεις δεν έχει επιστροφή). Οπότε, καταπίνεις. Όχι όμως χωρίς κόστος. Τα θυμάσαι τα ψυχοσωματικούλια σου; Ε από δω τα ψώνισες!

Ένα παλιό κινέζικο ρητό λέει “πο μα ντι ται φι λα ναι τσαν ντο” . Και προσθέτει πολύ σοφά “σουν σαι λιου γιε, σι κουί σι γιε”. Νταξ τα είπε όλα, ο τύπος.

Ένα άλλο ρητό που λέγαμε εμείς οι βετεράνοι στη Καμπότζη, πίνοντας τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο, ήταν το εξής : Θεέ μου δίνε μου υπομονή, γιατί αν μου δώσεις δύναμη θα πάρω το κατάνα και θα τους φιλετάρω τα συκώτια.

Κανείς δεν ξέρει που πάει ο θυμός που καταπίνουμε, με ένα “άστο να πάει στο διάολο και σήμερα”. Κανείς δεν ξέρει τι ενεργοποιεί τον εσωτερικό μηχανισμό “κρατήσου, όχι μη!”.

Αλλά όλοι ξέρουμε πια, πως δε θέλει πολύ να ξεφύγει ο άνθρωπος. Το μυαλό όλων μας είναι μια χύτρα ταχύτητας. Αντέχει τόσο – όσο. Καμιά φορά όμως ακούμε για χύτρες που εξερράγησαν. Από κακή χρήση προφανώς. Ε πόσο “ας κάνω το μαλάκα άλλη μια φορά” να χωρέσει πια κι αυτή η κατσαρόλα! Και για πόσο καιρό!

Γι’ αυτό να προσέχουμε όλοι λίγο, ναι; Η χύτρα ταχύτητας όταν σκάσει, είναι σαν να πέφτει Ναπάλμ στο χώρο, θρηνούμε θύματα! Σας το λέω εγώ, που έχω πιει και 2 ρακές έξω από τη Καμπότζη. Και σας λέω, ξεκάθαρα : ΓΙ ΟΟΥ ΣΑΝ ΣΑ ΓΟΥ ΛΙ Ο ΤΑΟ ΓΟΥΑΝΓΚ ΣΙ ΣΑΝ ΝΤΟ.