Θα ήθελα πολύ να γράψω ένα χαρούμενο κείμενο ή μια ιστορία αγάπης. Δεν μου βγαίνει ρε γαμώτο. Ίσως γιατί περνάω σκατένια φάση. Πολύ μου αρέσει αυτή η λέξη. Άσχετο. Σκέφτηκα λοιπόν, να σας κάνω μια μίνι εξομολόγηση, έτσι να ξελαφρώσω, να φύγει λίγο βάρος. Ασήκωτο είναι πια.  Αυτό με συμβούλεψε η φίλη, Όλια. Θα το κάνω λοιπόν. Που ξέρεις καμιά φορά;

Έχετε νιώσει ποτέ ό,τι ότι φοβάστε στην ζωή το έλκετε; Τι μυστήριο και τούτο ε; Αυτό ακριβώς όμως παθαίνω. Ζω χρόνια με τις φοβίες. Όλα όμως έχουν μια αρχή. Ας το πιάσουμε λοιπόν από ‘κει.

Πάντα ήμουν αγχώδης. Από μικρό παιδί. Αρχικά, ξεκίνησε με άγχος για την υγεία της οικογένειάς μου. Νταξ, πολύ ελεγχόμενα πράγματα. Τίποτα σπουδαίο. Μεγάλωσα, άρχισα να βγαίνω και έζησα πολλά χρόνια ήρεμη. Είχα τις παρέες μου, κάναμε τις τρελές μας. Η ζωή περνούσε χαλαρά! Εν τω μεταξύ, γνωρίζω τον άντρα μου. Άλλα υπέροχα χρόνια. Προχωρά η ζωή και γίνομαι μάνα για πρώτη φορά. Τι στο καλό έγινε, τι στο καλό έπαθε το είναι μου ακόμα δεν έχω καταλάβει! Να είναι οι ορμόνες; Να είναι οι ευθύνες; Επικρατεί πλήρης ανισορροπία μέσα μου. Σκεφτόμουν ότι έπρεπε να είμαι η τέλεια μάνα και το έκανα πράξη, σύμφωνα πάντα με αυτά που εγώ θεωρούσα σωστά. Κρασσάρω. Ανεβασμένη πίεση, αίσθημα πνιγμού, αϋπνίες, σκέψεις καταστροφολογίας, εφίδρωση, ταχυπαλμίες, αφαγία. Δεν άφηνα το παιδί να ανασάνει. Παντού έβλεπα κινδύνους. Ανάγκαζα την οικογένειά μας, να απολυμαίνει χέρια, πόδια, πρόσωπο, αν μπορούσα να τους βουτήξω ολόκληρους μέσα στο απολυμαντικό θα το έκανα. Όλα αυτά, δύο χρόνια μετά την γέννηση της. Αρχίζω πια, να μην μπορώ σύρω τα πόδια μου από τον καναπέ ως το κρεβάτι. Ο άντρας μου, δίπλα μου. Με τάιζε γάλα με το κουταλάκι ώστε να μην κλείσει το στομάχι μου. Λίγο λίγο κάθε μέρα. Έχασα πολλά κιλά. Γύρισα αρκετούς γιατρούς μέχρι να αποδεχτώ ότι το θέμα ήταν ψυχολογικό. Νόμιζα ότι πεθαίνω, χθες! Ότι έχω κάποια ανίατη αρρώστια που σιγά σιγά με κατατρώει. Βρίσκω έναν άγιο άνθρωπο που μου εξηγεί ακριβώς τι έχω και τι θα σε σέρνω μαζί μου, για όλη μου την ζωή. Νταξ, με υφέσεις και εξάρσεις. Αλλά το παντρεύεσαι. Χαρακτηριστικά, μου είπε, “κορίτσι μου, δεν χρειάζεσαι τίποτα, πήγαινε για ψυχοθεραπεία, το άγχος σου σε καταστρέφει”, ψυχίατρος ο κύριος διευκρινίζω. Διστάζω αλλά ξεκινάω. Άλλος ένας άγιος που συνάντησα στην ζωή μου ήταν ο ψυχοθεραπευτής μου. Ετών 37 με όγκο στον εγκέφαλο. Πόση δύναμη είχε αυτός ο άνθρωπος σκεφτόμουν, για να βοηθάει ανθρώπους σαν και μένα!

Ένιωθα αχάριστη ώρες ώρες, άλλες απλά πνιγόμουν στο πρόβλημα μου. Δύσκολος δρόμος, ψέματα δεν θα πω.

Ο Θεός με λυπήθηκε όμως και όπως ξεκίνησε το θέμα μου, έτσι σταμάτησε. Δεν κατάλαβα πώς. Ζω τέσσερα χρόνια ήρεμα. Με άγχος αλλά ήρεμα. Και ερχόμαστε στο 2015. Ουφ! Μου ‘ρχέται να κλάψω μόνο που έγραψα αυτό το έτος. Ένα πρόβλημα υγείας ενός φίλου, αρχίζει πάλι να κάνει βόλτες στο μυαλό μου. Το έκρυβα. Έδειχνα ότι δεν με επηρέασε και απλά χαμογελούσα. Όταν όμως ξάπλωνα στο μαξιλάρι μου, το έκανα μούσκεμα. Κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Ώσπου, πάλι δεν μπορούσα να σηκωθώ, πάλι δεν είχα την δύναμη να αντικρίσω τον ήλιο, πάλι σκοτάδι. Κάποτε είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα με άφηνα να πέσω ξανά. Γιατί το ξέχασα; Γιατί το επέτρεψα;

Λεφτά για ψυχολόγο δεν υπάρχουν πια. Πάνε εκείνες οι εποχές. Εγκλωβισμένη αρχίζω να ψάχνω τι στο διάολο να κάνω για να βγω απ’ τον βούρκο. Τα σωματικά μου, αρχίζουν να με πεθαίνουν. Μουδιάσματα σε όλο το σώμα που κρατάνε μέρες, δεν φεύγουν. Κι εγώ πανικόβλητη να ψάχνω τι έχω! Αυτή τη φορά όλα ταίριαζαν. Σκλήρυνση κατά πλάκας. Αυτό είχα. Τρέχω σε όλους τους νευρολόγους της πόλης μου. Όλα φυσιολογικά. Κάνω μαγνητική, όλα φυσιολογικά. Αποφασίζω να το δεχτώ και ψάχνω έναν άνθρωπο που θα με βοηθήσει. Αφιλοκερδώς. Ότι οικονομίες είχα τις έδωσα στους γιατρούς. 300 ευρώ σε εξετάσεις. Δυσκολεύτηκα αλλά βρήκα έναν γιατρό ο οποίος εφάρμοζε εναλλακτικές θεραπείες. Τον εμπιστεύτηκα γιατί δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς.

Πολλές βιταμίνες και συζήτηση μπόλικη ήταν η θεραπεία μου. Η πορεία ήταν ελπιδοφόρα. Θα περνούσαν όλα.

Κι έτσι έγινε. Τώρα πίνω καφέ με τον άντρα και τα παιδιά μου, αρχές Μάρτη και είμαι αισιόδοξη. Είμαι ευγνώμων σ’ αυτόν τον άνθρωπο που δίχως φράγκο με βοήθησε, απλά και μόνο γιατί επέλεξε να θεραπεύσει και όχι να πλουτίσει. Γι’ αυτόν ήμουν άνθρωπος και όχι ευρώ!

Αν είστε σε παρόμοια θέση, αναζητήστε λύσεις και Ανθρώπους! Υπάρχουν. Σας το εγγυώμαι. Μην φοβάστε. Ότι φοβόμαστε, δεν ξέρω πώς αλλά το έλκουμε και είναι μεγάλη μαλακία να μην ζούμε αλλά απλά να υπάρχουμε!

Τους αρρωστοφοβικούς μου, χαιρετισμούς.