Βζζζζζ…

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Το ήξερες πάντα, από μικρό παιδί. Έβλεπες ταινίες με άγριους μηχανόβιους, έβλεπες ροκάδες, έβλεπες τον θειό σου που πήγε στα καράβια τέλος πάντων, αλλά το ήξερες. Όταν μεγαλώσω θα κάνω ταττού.
Κανείς δεν σε πίστευε, η μάνα σου πέταγε κατά καιρούς καμιά ατάκα για φυλακόβιους, η αδερφή σου πέταγε ειρωνικά χαρτάκια από τσίχλες για να κολλήσεις πάνω σου, αλλά εσύ απτόητη. Και όσο έφτανε η ώρα της ενηλικίωσης, τόσο έψαχνες, τόσο ζωγράφιζες.
Πήγες έτοιμη, στο παρακμιακό τατουατζίδικο στο κέντρο της πόλης που σπούδαζες. Ναι, ομολογουμένως είχες μερικές δεύτερες σκέψεις για το χώρο, άφησες άλλους φίλους σου να κάνουν πρώτοι και εσύ πήγες μετά από δυο χρόνια αφού σιγουρεύτηκες ότι παραμένουν υγιείς και αρτιμελής. Ναι, εντάξει, το σχέδιο ήταν λίγο αμφίβολο, αφού ο Ινδός συγκάτοικος που το σχεδίασε ίσως ήταν λίγο μαστουρωμένος όταν του ζήταγες το ινδικό σύμβολο για την αρμονία και παίζει να σου έφτιαξε μια όμορφη μουτζούρα. Ναι, ok, ο τατουατζής σου παίζει να έμαθε να χτυπάει όντως στη φυλακή και το γεγονός ότι στον ίδιο χώρο χτύπαγαν άλλους 4 θα έπρεπε να σε κάνει να το σκεφτείς λίγο καλύτερα. Και ναι, το χεσμεντέν κολλητάρι σου δεν ήταν η καλύτερη επιλογή συνοδού, γιατί είναι πρόβλημα να σου χτυπάνε ταττού κι εσύ να χτυπάς χαστούκια στο Βασιλάκη που σωριάστηκε στο πάτωμα με το πρώτο βζζζ.
Αλλά το έκανες. Και το λάτρεψες. Και δεν σε ένοιαξαν μια-δυο μικρές ατέλειες που προέκυψαν από την κακή επούλωση, αφού στις φυλακές και στα καράβια που βάραγε το παλικάρι δεν βάζανε κρεμούλα. Και ούτε σε ένοιαξε χρόνια αργότερα που το σημείο που το έκανες ήρθε στις εγκυμοσύνες και έγινε τρισδιάστατο και ποτέ δεν επέστρεψε στο αρχικό του μέγεθος. Και μεταξύ μας, καθόλου δεν σε ένοιαξε που αρμονία δεν βρήκες ποτέ στη ζωή σου. Το έκανες.
Αυτό που σε ένοιαξε ήταν το βζζζζ. Αυτό που δεν ήξερες ήταν ότι το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι βγαίνοντας από το (οι θεοί να το κάνουν) στούντιο, είναι το επόμενο ταττού. Κανείς δεν σε προετοιμάζει αρκετά για το νέο σου εθισμό. (Παρένθεση: Γυρνάς σπίτι. Το βλέπει η μάνα σου. «Γιάννη, η κόρη σου έκανε τατουάζ!» Υστερίες. Κλαυθμοί και οδυρμοί. «Που αποτύχαμε σα γονείς?» Μέχρι το βράδυ το έχουν ξεπεράσει. Κλείνει η παρένθεση)
Και ψάχνεις. Και ψάχνεσαι. Που θα κάνεις τι. Ένας νέος κόσμος ανοίγεται μπροστά σου. Αλλάζεις τον τρόπο που βλέπεις το σώμα σου. Είσαι πια ένας καμβάς. Πρέπει να είσαι προσεχτική. Ό,τι χτυπήσεις, είναι για πάντα. Ξέρεις ότι μπορείς να το αφαιρέσεις ή να το καλύψεις. Αλλά δεν θέλεις. Το νόημα είναι το «για πάντα».
Και κάπως έτσι, μερικά χρόνια αργότερα, καταλήγεις στο δεύτερο. Που κάτι γίνεται και δεν το κλείνεις το ραντεβού, και έρχεται καλοκαίρι που δεν το χτυπάς μην το χαλάσεις από τον ήλιο και τη θάλασσα και έρχεται Σεπτέμβρης και Οκτώβρης και περιμένεις να ξεμαυρίσεις και μέχρι να έρθει ο Νοέμβρης είσαι άφραγκη και μέχρι να έρθουν τα Χριστούγεννα και να τσεπώσεις κάνα φράγκο συμβαίνει κάτι που σε σημαδεύει και μήπως να έκανες εκείνο πρώτα; Δίλημμα. Έφτασε Πάσχα για να αποφασίσεις. Χτύπησες και τα δύο.
Και βγαίνοντας σκέφτεσαι το επόμενο. Βζζζζζζ… Το επόμενο θα είναι μεγάλο. Σκέφτεσαι έργα τέχνης. Δέντρα ζωής. Να γεμίσεις την πλάτη σου με στίχους. Ή το αριστερό σου μπούτι. Τόσες ιδέες, τόσος λίγος χώρος.
Ώπα. Ξέφυγες.
Ανασυντάσσεσαι. Το θέμα θέλει σκέψη. Σκέφτεσαι. Σχεδιάζεις, παίρνεις ιδέες, συζητάς. Πιάνεις τους αγαπημένους σου ζωγράφους και τους αναλύεις. Παντρεύεσαι, κάνεις παιδιά. Καταλήγεις. Θα είναι για τα παιδιά. Θα κάνεις τη «Γαλάτεια των Σφαιρών» του Νταλί με τα πρόσωπα των παιδιών σου μωρά. Κάνεις meeting με τρείς γραφίστες και 5 τατουατζήδες. Ούτε στο χαρτί δεν βγαίνει. Αυτό που στο περίπου βγάζετε δεν έχει σχέση με αυτό που φαντάστηκες. Και θα σου κοστίσει περίπου δυόμισι χιλιάρικα. Και 40 ώρες χτύπημα. Εεεεε…
Κοιτάς τα παιδιά σου. Πας μετά από δύο μήνες στον τατουατζή και χτυπάς δυο κύκλους στον καρπό. Να συμβολίζουν το απόλυτο. Το τέλειο. Το αιώνιο. Βζζζζζ…
Βγαίνεις και σκέφτεσαι το επόμενο. Ναι, το έχεις καταλάβει πια ότι δεν θα σταματήσεις. Άρχισε ο κόσμος γύρω σου να χτυπάει ταττού. Είναι μόδα λένε. Η κόρη του τατουατζή σου είναι συμμαθήτρια με τη μικρή σου κόρη στον παιδικό σταθμό. Πας σε παιδικό πάρτυ και συζητάτε. Οι άλλες μαμάδες παίρνουν και δίνουν ιδέες. Ωραίο πράγμα η μόδα. Σκοτώνει τα ταμπού. Αστειεύεστε για το πώς θα γίνουν τα ταττού όταν γεράσετε. Η μάνα σου δεν ταράζεται πια. Κουνάει λίγο το κεφάλι.
Έχεις ραντεβού την επόμενη βδομάδα για να σχεδιάσετε το επόμενο. Έχεις χρόνο. Να το σκεφτείς, να το απολαύσεις. Να βρεις ακριβώς το επόμενο «για πάντα» που θα στιγματίσει το σώμα σου. Κοιτάς το πρώτο που χτύπησες πριν από 21 χρόνια. Ένα ταλαιπωρημένο σύμβολο αρμονίας που ποτέ δεν βρήκες. Και που ποτέ δεν έψαξες. Το χαϊδεύεις.
Βζζζζζζζζ…

 

N.Κ

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook