WINGARDIUM VIZIOSA

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Έχω καινούργια ΒΥΖΓΙΑΑΑΑ!! Έχω καινούργια ΒΥΖΓΙΑΑΑΑΑ!!! Θα βγω να το φωνάξω δυνατάαααα!! ΕΧΩ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΒΥΖΓΙΑ.
Βασικά είχα ήδη βυζιά (στήθος, μαστός, insert appropriate politically correct word ένθεν). Το πρόβλημα τους ήταν ότι δεν έμοιαζαν πια με στήθη. Έμοιαζαν με….πως να το περιγράψω… ξέρετε αυτές τις μπλιαχ λευκές αθλητικές κάλτσες; Ε, με αυτές έμοιαζαν. Γάριαζαν κιόλας ΑΚΡΙΒΩΣ όπως αυτές οι κάλτσες. Λίγο οι εγκυμοσύνες, λίγο θηλασμός (λίγο όμως απ’ αυτό ), λίγο οι απότομες και πολλές αυξομειώσεις βάρους, έχασα τα βυζγιά μου και βρήκα κάλτσες (που μεταξύ μας αυτές μονίμως τις χάνω, αλλά έχω βάλει κρυφή κάμερα στο πλυντήριο και θα ξεράσει το πούστικο το γάλα της μάνας του σιχτίρ συρτάρι ολόκληρο αταίριαστες κάλτσες ξεπαραδιάστηκα. Στο θέμα μας τώρα).

Τι έλεγα; Α, ναι. Τα βυζγιά μου. Τα κοίταγα που λέτε και αυτά ποτέ δεν σήκωσαν βλέμμα να με κοιτάξουν στα μάτια. Είχαν ηττηθεί από την βαρύτητα (πουτάνααααα, το ίδια κάνεις και με τον κώλο μου αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά) και το έφεραν βαρέως. Και από εκεί που κάποτε ατένιζαν περήφανα και αγέρωχα με νάζι και με μπρίο (και αλίμονο στον απέναντι εάν έκανε κρύο. Η ρώγα μου του έβγαζε το μάτι) την άτιμη την κενωνία, να σου ξαφνικά η στροφή 180 μοιρών. Μου μεταμορφώθηκαν σε χαμηλοβλεπούσα, παρθενοπιπίτσα, με κότσο και κλαρωτή φούστα ως τη μέση της γάμπας (κορίτσια, αυτό το μήκος κόβει το πόδι. Δεν είστε Σκλεναρίκοβα. Έλα τώρα μεταξύ μας, ένα και ένα μίλκο είμαστε οι περισσότερες). ΕΓΩ, η δισεγγόνα της Σαπουντζάκη, να έχω τέτοιο βύζο; ΖΑΜΕ καλοί μου αναγνώστες!! Νιώστε λίγο το δράμα μου.

Δρόμο παίρνω και δρόμο αφήνω η άμοιρη καλτσού. Κολωνάκι, Ψυχικό, Κηφισιά και τούμπαλιν. Στο δρόμο της αναζήτησης του αγαπητού γιατρούλη που θα προσφέρει το μαγικό ξόρκι wingardium viziosa! *
*όσοι δεν ξέρετε τι σημαίνει αυτό πάει να πει ότι δεν έχετε διαβάσει Harry Potter. Όσοι δεν έχετε διαβάσει Harry Potter είστε απόβλητα της κενωνίας, είστε ουμπα λούμπα που συνευρεθήκατε ερωτικά με τον Σαροομαν (ΝΑΙ και άλλη άγνωστη λέξη) και ως εκ τούτου δεν θέλω να διαβάζετε τα κείμενά μου. Θα μου τα ματιάξετε και θα μου πέσουν τα καινούργια μου βυζγια.

Μπαίνω που λέτε σε ιατρεία, βγαίνω από ιατρεία. Θωπεύω τρυφερά μπαλάκια σιλικόνης, στέκομαι μπροστά σε ολόσωμους καθρέπτες με τον καλό γιατρούλη να κρατάει τα εν λόγω μπαλάκια μπροστά από τις κάλτσες στο στέρνο μου, βλέπω φωτογραφίες πριν και μετά ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ. Εντάξει, δεν αποφάσισα αμέσως. Έκανα και ένα γαμάτο deal πρώτα με κάτι νταβατζήδες στη Συγγρού για κάλυψη του κόστους χοχοχοχο.

Αποφασίζω τέλος πάντων, παίρνω άδεια από τη δουλειά (αν σας ρωτήσουν πέθανε μία θεία από το Γαιδουρονήσι και δεν έχει καράβια ρε γαμώτο και θέλω δυο βδομάδες άδεια), κανονίζω τα παιδιά (αν σας ρωτήσουν η μαμά είχε πάει να κάνει μετεκπαίδευση στα μεσοφόρια που φόραγαν οι Tudor) γατιά, σκυλιά (εδώ πείτε την αλήθεια, τάφοι είναι τίποτα δε λένε). Αν σας ρωτήσει ο πρώην άντρας μου ΠΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΑΣΕΙ. Και μπαίνωωωωω…

Φτάνει η μέρα του χειρουργείου. Και φτάνω στην χειρουργική αίθουσα όπου με στήνουν για την παραδοσιακή φωτογράφιση του ΠΡΙΝ. Εγώ, κουκλάκι ζωγραφιστό. Με την ωραία μου τη ρομπίτσα τη γαλάζια, το ωραίο χάρτινο βρακάκι που δένει στο πλάι. Έκτακτη σας λέω. Χάρμα οφθαλμών. Και να σου να με ξαπλώνουν τρυφερά στο χειρουργικό τραπέζι. Και να σου και ο αναισθησιολόγος (αυτόν ωραίο τον θυμάμαι, να το ερευνήσω) να μου λέει γλυκόλογα και να μου ζητάει να του μετρήσω αντίστροφα από το 10….9…..8……..χρρρρρρρρ

Μετά τι έγινε δεν ξέρω. Θα σας γελάσω και ψέματα δε λέω, υπάρχει Θεός και βλέπει. Ξέρω ότι ξύπνησα και ένιωθα κάτι να με πνίγει στο λαιμό. Ήταν οι καινούργιες μου βυζόμπαλες και ΗΤΑΝΕ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ. Μιλάμε ΤΙΤΑΝΟΤΕΡΑΣΤΙΕΣ. ΣΕ ΒΑΘΜΟ ΠΑΝΙΚΟΥ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ. ΤΟΣΟ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΠΟΥ ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΜΕ ΤΟ ΞΑΝΘΟ ΜΟΥ ΤΟ ΜΑΛΛΙ ΠΑΡΕΠΕΜΠΑ ΣΕ ΣΤΑΡ ΤΟΥ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ. Οκ, Βιβιεν, μπριδ ινννννννν, μπριδδδδδδδ ουτ: ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΤΙΤΑΝΟΤΕΡΑΣΤΙΑ ΤΑ ΒΥΖΓΙΑ ΜΟΥ;;
Ευτυχώς τότε, οι 569 γιατροί και 25789 νοσοκόμοι που μαζεύτηκαν μου απέδειξαν ότι δεν είναι τόσο τιτανοτεράστια όσο νόμιζα αλλά είναι μπανταρισμένοι με γάζα, έχουν πρηστεί από την επέμβαση και μου φοράνε και ένα άθλιο τιτανοτεράστιο σουτιέν.

Στο νοσοκομείο δεν έκατσα πολύ. Γαμώτο. Καλά ήταν, παράγγελνα και ντελίβερι γιατί -ακούτε εκεί στο λουξ νοσοκομειάκι σας; Το catering SUCKS- έπρεπε να φάω στην ανάρρωση ήμουν.

Και πλέον είμαι σπίτι και τα καμαρώνω έτσι στητά, περήφανα και γεμάτα που είναι. Και την άλλη εβδομάδα που θα βγάλω τα ράμματα, θα κυκλοφορήσω και έξω. Γυμνόστηθη. Γιατί δεν ξέρω αν σας το είπα αλλά ΕΧΩ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΒΥΖΓΙΑΑΑΑΑΑ!!

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook