You know I’m no good

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Μπαίνεις στο δωμάτιο μας και με κοιτάς να ντύνομαι. Κοντό μαύρο φόρεμα με ανοιχτή πλάτη και ψηλές κόκκινες γόβες. “Που θα πας πάλι;” με ρωτάς κάπως αδιάφορα παρατηρώντας κάθε σπιθαμή του κορμιού μου. “Μια βόλτα εδώ γύρω” απαντώ δήθεν αδιάφορα και σου αφήνω το σημάδι από το κόκκινο κραγιόν μου στα χείλη σου καθώς περπατώ προς την έξοδο. Μένεις και κοιτάς, ματιές μπερδεμένες καθώς ανοίγω την πόρτα και φεύγω. Δεν προλαβαίνεις καν να αντιδράσεις. Περπατώ στην πόλη και σκέφτομαι πως στο είχα πει από την αρχή. “Δεν είμαι καλή για εσένα, είμαι μπελάς”. Αλλά εσύ με τραβούσες στην αγκαλιά σου και με παιχνιδιάρικη διάθεση χαμογελούσες και με έσφιγγες πιο πολύ πριν γίνουμε ένα στα μεταξωτά μας σεντόνια. Τώρα πλέον ξέρεις αλλά ακόμη δεν λες πολλά. Προδίδω εσένα και τον εαυτό μου μαζί οπότε σε αφήνω πίσω μου φεύγοντας από το σπίτι μας.

Γυρνάω χαράματα σε βλέπω να με περιμένεις με το ουίσκι σου στο χέρι. Κοιτάς τα ανακατεμένα μαλλιά μου και το τσαλακωμένο μαύρο μου φόρεμα. Καθισμένος στον διπλό δερμάτινο καναπέ που τον διάλεξες για εμένα πριν κάποιους μήνες και με έναν απλό αναστεναγμό πας στο δωμάτιο. “Ελπίζω να πέρασες καλά” λες απλά κλείνοντας την πόρτα πίσω σου και εγώ με θράσος απαντώ ένα απλό ναι, λίγο πριν καταρρεύσω κλαίγοντας στο πάτωμα του σαλονιού. Δεν είμαι καλή για σένα το ήξερες σκέφτομαι ανάμεσα στα αναφιλητά ενώ κοιτάζω τα πρόσφατα σημάδια στο σώμα μου, τα οποία δεν μου έκανες εσύ. Ξέρω θα τα δεις αύριο αλλά έως τότε απλά κλείνω τα μάτια και κοιμάμαι με δάκρυα στο πάτωμα.

Λίγες μέρες ηρεμίας σε βλέπω πάλι να χαμογελάς. Δεν θέλω να στο χαλάσω προσπαθώ να σε φροντίζω όσο καλύτερα μπορώ. Σου φτιάχνω το αγαπημένο σου κοκτέιλ και με τα πόδια μου πάνω στα δικά σου καθισμένοι στον καναπέ σου λέω ότι είσαι ο άντρας της ζωής μου. Δύσπιστο το βλέμμα σου μα χαμογελάς. Άραγε με πιστεύεις; Η ξέρεις πως και εγώ η ίδια αμφιβάλλω για εμένα; Καθώς με παίρνεις αγκαλιά βγάζοντας μου τα ρούχα με βάζεις στην μπανιέρα. Κάποια παλιά σημάδια στο σώμα μου υπάρχουν ακόμη, δεν μιλάς. Λούζεις τα μαλλιά μου με φιλάς στο κεφάλι και βγαίνεις από το μπάνιο.

Μεσάνυχτα στο μπαρ σε βλέπω ξαφνικά μπροστά μου ιδρώνω σε κοιτάω μα δεν σου δείχνω τρόμο. Έρχεσαι δίπλα μου ενώ οι δύο άντρες που κάθονταν μαζί μου διακριτικά φεύγουν. “Πάλι εδώ” λες χωρίς να με ρωτάς. Με πιάνεις από το χέρι για να φύγουμε. Ανέκφραστος χωρίς μίλια με βλέπεις να παραπατάω. Άραγε ποιος πονάει πιο πολύ από τους δύο μας σκέφτομαι καθώς η σιωπή σου με πνίγει. Πάλι πρόδωσα τον εαυτό μου μαζί με εσένα. “Δεν σου αξίζω” λέω σιγά καθώς οδηγείς προς το σπίτι. Με κοιτάς και απλά βλέπεις τα σημάδια πάνω μου. Ξέρεις ότι δεν είναι από εσένα μα ούτε πάλι ρωτάς κάτι. Πόσο θα βαρέθηκες τις δικαιολογίες και τα ψέματα συλλογίζομαι καθώς παρκάρεις, και έτσι δεν λέω τίποτα, αυτή την φορά ούτε προσπαθώ να τα κρύψω.

Μέρες και νύχτες δίχως νόημα περνούν. “Καταστρέφεσαι και χαραμίζεσαι” μου λες και εγώ απορώ με την υπομονή σου. Τόσο πολύ με αγαπάς και δεν φεύγεις; Ή, απλά συνήθισες μαζί μου; Ότι κι αν είναι από τα δύο ξέρω καλά πως δεν είμαι εδώ για το καλό σου, ένας μπελάς που ήρθε για να σε καταστρέψει και να σε τραβήξω στον πάτο μαζί με εμένα. Σαν να διαβάζεις την σκέψη μου σκουπίζεις τα δάκρυα μου. Βάζω τα χέρια μου κάτω από τα μάτια σου να σκουπίσω και τα δικά σου. Μα εσύ δεν κλαις απλά κοιτάς και κάτι σκέφτεσαι. Να μπορούσα να μπω λίγο στο μυαλό σου, έστω λίγο. Λες να τρόμαζα; Με παίρνει ο ύπνος στην αγκαλιά σου.

Τελευταία πράξη σήμερα. Το ήξερα από καιρό πως θα φτάναμε εδώ. Πράγματα χωμένα σε μια βαλίτσα, ρούχα ανακατεμένα με δάκρυα. Τα βάζεις νευρικά καθώς παρατηρείς τα έντονα καινούργια σημάδια πάνω στο κορμί μου. “Δεν είσαι καλή για εμένα, είσαι μπελάς” λες καθώς σφραγίζεις την βαλίτσα σου. Το ήξερα αλλά είναι αλλιώς να το ακούω δυνατά από εσένα. Καθώς φεύγεις με κοιτάς. Μεγάλη δύναμη η σιωπή. Όσα κράταγες τα είπες με τα μάτια εκείνη την στιγμή. Η πόρτα κλείνει και εγώ στο πάτωμα της κουζίνας μετράω τα δευτερόλεπτα από το ρολόι του τοίχου.

Πέρασε άραγε πολλή η λίγη ώρα αναρωτιέμαι. Σηκώνομαι και πάω στον ολόσωμο καθρέφτη, μένω απλά με το εσώρουχο και παρατηρώ τον εαυτό μου. Μισοβαμμένο πρόσωπο, μάσκαρα ξεραμένη κάτω από τα μάτια. Σημάδια παντού. Χέρια πόδια τρυπημένα από το δηλητήριο που στάζω τόσο καιρό στο αίμα μου. Μια σύριγγα στο συρτάρι. Έλα μια φορά ακόμα λέω. Ένα σημάδι παραπάνω. Πρόδωσα ξανά εσένα και τον εαυτό μου. Νιώθω ηρεμία καθώς μπαίνει στο αίμα μου. Λίγο μόνο μετά αηδιάζω. Άραγε ποιο πολλά να είναι τα σημάδια η οι όμορφες στιγμές που πέρασα με εσένα; Σκέφτομαι καθώς ψάχνω ξανά για φλέβα. Ας τελειώσει έτσι εξάλλου μπελάς ήμουν και δεν σου άξιζα.

Κλείνοντας πια τα μάτια φαντάστηκα λίγο πριν το τέλος μια ζωή αλλιώτικη. Χωρίς τρυπημένο σώμα και κατεστραμμένη ψυχή. Τελευταία μου επιθυμία και εικόνα.. Η μόνη τρύπα πάνω μου να ήταν από το βέλος του έρωτα που ένιωσα για εσένα στην καρδιά μου αλλά πλέον είναι αργά. Η αυλαία κλείνει…

Amy Winehouse
(14 Σεπτεμβρίου 1983 – 23 Ιουλίου 2011)

– Γραμμή SOS ΟΚΑΝΑ 1031 –

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook