Ζήλια

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Κοίταξε για μια ακόμα φορά το ρολόι της. Πρέπει να ήταν η πέμπτη ή η έκτη φορά που το κοιτούσε μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά. Ο χρόνος δεν περνούσε με τίποτα, ο λεπτοδείκτης φάνταζε κολλημένος και τα δευτερόλεπτα περνούσαν απελπιστικά αργά. Από στιγμή σε στιγμή θα έπρεπε να ακούσει το ασανσέρ, και έπειτα τον ήχο από τα κλειδιά στην πόρτα. Αυτή θα ήταν η λύτρωσή της. Έσβησε με μια κοφτή κίνηση το τσιγάρο της. Παρατήρησε το γεμάτο τασάκι, και αναρωτήθηκε πότε είχε καπνίσει όλα αυτά τα τσιγάρα. Σηκώθηκε να το αδειάσει. Δεν υπήρχε λόγος να καταλάβει ο Νίκος ότι είχε καπνίσει τόσο πολύ.
Πήρε μια βαθιά ανάσα και έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό της. Χαμογέλασε στο είδωλό της στον καθρέπτη, και χτένισε λίγο τα μαλλιά της. Ώρες ώρες αναρωτιόταν ποιο πρόσωπο ήταν τελικά το αληθινό. Αυτό που είχε όταν ήταν μόνη της ή αυτό που είχε όταν ήταν μαζί του. Τώρα έβλεπε ένα ήρεμο βλέμμα, που δεν είχε καμία σχέση με αυτό που είχε δει λίγες στιγμές νωρίτερα, όταν σκεφτόταν το ενδεχόμενο να αργήσει να γυρίσει από την δουλειά. Το μυαλό της έκανε συνέχεια σενάρια, φανταστικά, εξωπραγματικά. Κι εκείνη, ανήμπορη να τα σταματήσει, χανόταν μέσα τους, και φανταζόταν όμορφες γυναίκες, θελκτικές, να αγκαλιάζουν το Νίκο της.
Καταλάβαινε την παράνοιά της, την υπερβολή των σκέψεων της. Προσπαθούσε να εξηγήσει στον εαυτό της ότι ο άντρας της την αγαπούσε, την σεβόταν, ποτέ δεν θα πήγαινε με άλλη γυναίκα. Στα δέκα χρόνια που ήταν μαζί, ποτέ δεν της είχε δώσει το παραμικρό δικαίωμα. Πάντα την ενημέρωνε που βρίσκεται, αν θα αργούσε και τι ώρα θα επέστρεφε. Και όσες φορές είχε τολμήσει να ελέγξει τα λεγόμενά του, πάντα ήταν αληθινά. Αυτά έλεγε στον εαυτό της, αλλά εκείνος δεν πειθόταν. Συνέχιζε να φτιάχνει σκηνές άγριου πάθους με άλλες γυναίκες, εξακολουθούσε να ψάχνει να βρει τη ρωγμή στο οικοδόμημα της λογικής της.
Τα απογεύματα της ήταν εφιαλτικά. Το κεφάλι της μούδιαζε, και πολλές φορές ένιωθε το στομάχι της να σφίγγεται, να συσπάται, και ήξερε ότι ήταν αδύνατο να φάει οτιδήποτε, αφού δεν θα έμενε ούτε ένα λεπτό μέσα της. Καθόταν κοντά στο παράθυρο, με σβηστά τα φώτα, και κάπνιζε κοιτώντας τον δρόμο. Τι κι αν ήξερε ότι θα περνούσαν ώρες μέχρι να γυρίσει. Δεν την ένοιαζε. Καθόταν εκεί, και άφηνε το κρύο χέρι της ζήλιας να την αρπάξει και να την παρασύρει σε επικίνδυνα μονοπάτια. Πόσες φορές δεν σκέφτηκε ότι η μόνη λύση ήταν να χωρίσει. Το μόνο γιατρικό της θα ήταν αυτό. Να μην είναι δικός της. Όμως την επόμενη στιγμή απόδιωχνε αυτή τη σκέψη. Δεν υπήρχε ζωή χωρίς το Νίκο της. Προτιμούσε να ζει στην παράνοια, παρά να ζει χωρίς αυτόν.
Επιτέλους άκουσε τα κλειδιά στην πόρτα. Το πρόσωπό της έλαμψε και έτρεξε να τον προϋπαντήσει. Μια σφιχτή αγκαλιά και ένα βαθύ, πραγματικό φιλί από εκείνον, έφταναν για να ξεχάσει όλα αυτά που σκεφτόταν τόσες ώρες. Την αγαπούσε. Ίσως γιατί δεν ήξερε τον άλλο της εαυτό. Ίσως γιατί είχε εκπαιδευτεί να τον κρύβει καλά. Σημασία όμως είχε ότι την αγαπούσε. Και όλα θα πήγαιναν καλά. Μέχρι το επόμενο απόγευμα, που πάλι θα καθόταν μπροστά στο παράθυρο, καπνίζοντας και φτιάχνοντας σενάρια μες στο μυαλό της.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

1 σκέψη για το “Ζήλια”

  1. Avatar
    Νικος Καλυμνιου

    Είναι μια ζωντανή αφήγηση για πραγματική ζήλια.Μιλάω για μια εμπειρία 50 ετών που ζούσα με τη γυναίκα μου και εκείνη ζήλευε τρομερά.Αν δεν χώρισα είναι ακριβώς στο θέμα οτι την αγαπούσα πραγματικά αν και εκείνη με αγαπούσε αλλά με ζηλεύε.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook