Καλοκαίρι. Παραλία ,ξαπλώστρα ,καφές. Τι άλλο να ζητήσει ο άνθρωπος για να’ ναι ευτυχισμένος. Το μυαλό έχει αδειάσει ,η θάλασσα υπέροχη κι αισθάνομαι ευτυχισμένη. Χτυπάει το κινητό. Σκέφτομαι για μια στιγμή να μην το σηκώσω. Είναι ο γιος μου. Μπορεί να χρειάζεται κάτι. Το πρώτο που ακούω είναι “έλα μαμά ,έμαθες ποιος …”

Κοκαλώνω. Θέλω να μην συνεχίσει. Θέλω να μην είχε χτυπήσει ποτέ το τηλέφωνο. Θέλω να μην είχε συμβεί. Θέλω να συνεχίσω τον καφέ μου. Θέλω να άκουσα λάθος. Δεν θέλω να συνειδητοποιήσω τι μου λέει. Δεν ήθελα να γράψω. Είχα αποφασίσει να αδειάσω το μυαλό μου από κάθε σκέψη. Και βρίσκομαι κλαίγοντας κάτω από μια ομπρέλα θαλάσσης. Να γράφω επειδή αισθάνομαι να πνίγομαι. Να γράφω όλα αυτά που ήρθαν απρόσκλητα στο κεφάλι μου.

Ένας φίλος χάθηκε. Ένας φίλος που χθες έπινε καφέ σε μια παραλία. Που γελούσε ξένοιαστος. Που έκανε όνειρα για το μέλλον. Που ήταν σίγουρος ότι θα περνούσε πολλά καλοκαίρια ακόμη. Που η πουτάνα η ζωή είχε άλλα σχέδια γι’ αυτόν.

Ανακοπή. Μια τόσο μικρή γαμημένη λέξη. Αισθάνομαι να μου κόβετε η αναπνοή. Κλείνω το τηλέφωνο. Σκέφτομαι πως θα το πω στον άντρα μου. Δεν μπορώ καν να μιλήσω. Ήδη έχει καταλάβει ότι κάτι κακό έχει συμβεί. Το μόνο που καταφέρνω να πω είναι το όνομά του. Μπαίνει αμέσως στο νόημα. Το μόνο που με ρωτάει είναι “πως”.

Σηκώνομαι και μπαίνω στη θάλασσα. Τουλάχιστον δεν φαίνονται τα δάκρυα. Ο μικρός έρχεται κοντά μου. Με ρωτάει τι έγινε. Τον παίρνω σφιχτά στην αγκαλιά μου. Συνειδητοποιώ πόσο μικρή είναι η ζωή μας. Και πόσο εμείς τη γεμίζουμε ανούσια πράγματα ,πόσο χρόνο χάνουμε με μικρά κι ασήμαντα.

Ζήστε. Ζήστε την κάθε στιγμή. Το κάθε λεπτό. Την κάθε μέρα σαν να’ ναι η τελευταία. Να γελάτε πολύ. Να λέτε σ’αγαπάω. Να μην κρατάτε μέσα σας τίποτε. Να μην αφήνετε “εκκρεμότητες” με τους δικούς σας ανθρώπους. Χρειάζεται ένα δευτερόλεπτο μόνο για να σβήσει ο γαμημένος ο διακόπτης.

Είναι η φιλοσοφία μου εδώ και λίγα χρόνια. Από τότε που φοβήθηκα ότι κόντεψε να σβήσει ο διακόπτης μου. Κι αποφάσισα να δημιουργώ αναμνήσεις. Να ζω για μένα. Να απολαμβάνω τη ζωή. Να γελάω πολύ. Να αγαπάω περισσότερο. Να απομακρύνω ότι με ενοχλεί, να απομακρύνω ότι δεν μου ταιριάζει. Δεν είμαι απαισιόδοξη. Έχω φιλοσοφήσει όμως ότι ,όπως όλοι ,ήρθα για ένα πέρασμα. Είναι στο χέρι μου όμως αυτό το πέρασμα να το θυμούνται κάποιοι άνθρωποι. Είναι στο χέρι μας αυτό το πέρασμα ,όσο κι αν κρατήσει ,να αξίζει τον κόπο.

Τελειώνοντας το κείμενο και πατώντας αποστολή ,θα μπω στη θάλασσα. Θα παίξω με τα παιδιά μου ,θ’ αγκαλιάσω τον άντρα μου. Θα χαμογελάσω στο πιτσιρίκι δίπλα που παίζει με τα κουβαδάκια του. Θα χαμογελάσω στη ζωή. Και θα ελπίζω ότι θα είμαι εδώ αύριο ,του χρόνου ,πολλά καλοκαίρια ακόμη. Ακόμη όμως κι αν δεν είμαι ,θα έχω ζήσει όπως αποφάσισα εγώ. Έξω από νόρμες και πρέπει. Γιατί τα είπαμε. Είναι απρόβλεπτη η πουτάνα η ζωή. Ζήστε για σας.