Zωή Εν Τάφω

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

– Μου λείπεις. Μου λείπεις εσύ που μου έχεις δώσει ζωή. Κι εγώ θρηνώ που δεν κατάφερα να στο ανταποδώσω.
– Κάθε τέτοια μέρα σε θυμάμαι . Μάταια περιμένω ένα χαμόγελο σου ,ένα χάδι ,μια αγκαλιά.
– Μαύρο, μωβ σκούρο, μελιτζανί, παίρνουν θέση μέσα μου, με πλακώνουν, με πετάνε στο πάτωμα και με αφήνουν εκεί. Χορεύουν δίπλα μου, γελάνε μαζί μου, με βρίζουν, με χλευάζουν, γίνονται ο επιτάφιος μου. Μα έρχεται η Ανάσταση, το βλέπω, το νιώθω, παλεύω! Ναι, βγαίνω στο φως!
– Θρηνώ μόνο και μόνο για να μπορώ να ξαναελπίσω. Γιατί μετά το θάνατο είναι η Ανάσταση, μετά το σκοτάδι το Φως,μετά το βασανο η λύτρωση.
– Μου λείπετε. Eύχομαι μόνο να είστε όλοι μαζί εκεί πάνω, να σας βγάζει φωτογραφίες ο Γιώργος, ο Ανδρέας να καπνίζει το τσιγαράκι του κι όλοι μαζί να με προσέχετε. Δι ‘ ευχών. –
– Και είναι τέτοιες κάθε χρόνο οι Μεγάλες Παρασκευές που θες δεν θες νιώθεις μικρός. Και πάντα ο ουρανός συννεφιαζει έστω για λίγο. Και πάντα οι καμπάνες ηχούν διαφορετικά.Και όταν νυχτώνει μέσα σε φως από κεριά και αρώματα λουλουδιών όλοι γινόμαστε ένα. Σε μια διαδρομή, που ενώ έχει αρχή και τέλος ποτέ δεν έχει Αρχή και Τέλος.
– Η σύγκρουση σταμάτησε το ρολόι σου στις 4 και 20. Ήταν ακαριαίο είπαν. Είχες καραμέλες στην τσέπη, για μένα. Από μικρή προτιμούσα το Πάσχα. Το πένθος του πηγαίνει και είναι σε ασφαλή απόσταση από την 23η Δεκεμβρίου.
– Δεν προσδοκώ Ανάσταση Νεκρών. Προσδοκώ να γείρω δίπλα σου να κοιμηθώ. Να γίνω ξανά, ένα με σένα.
– Κάθε μέρα, έστω και για 1″, είναι Μεγάλη Παρασκευή. Κάθε μέρα.-
– Κάθε Άνοιξη ένας Θρήνος.Κάθε Άνοιξη μία Ανάσταση.Ελπίδα.
– Κάθε Μεγάλη Παρασκευή ένα πρόσωπο είναι πάντα στο μυαλό μου. Εκείνος που δεν πρόλαβα ποτέ να δω, ένα πρόσωπο που μόνο στα όνειρά μου μπορώ να φαντάζομαι. Πραγματικά προσδοκώ Ανάσταση Νεκρών ελπίζοντας πως ίσως το δω τότε. μέχρι τότε όμως θα το βλέπω μόνο με τα μάτια της καρδιάς.
– Όσο ζω θα είσαι εδώ γύρω. Μέσα από την σκέψη μου, μέσα από τις μνήμες μου.Δεν φοβάμαι. Μόνο να είχα μια αγκαλιά ακόμη, ένα χάδι.
– Καταφερα τον Επιτάφιο μου να τον κανω Ανάστασή μου . Σε έβαλα απέναντι μου και σε νίκησα !
– Θα μου λείπεις πάντα αγαπημένη μου. Τέτοιες μέρες μου λείπεις περισσότερο. Είναι τόσα τα χρόνια που με άφησες μόνη εδώ . Μου λείπει το χαμόγελο σου. Μου λείπει το χάδι σου κάθε φορά που το είχα ανάγκη .Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών με την ελπίδα να δω το γεμάτο αγάπη πρόσωπο σου.
– Μεγάλωνα, τα παπούτσια που μου μου είχαν δώσει, τα άσπρα για την άνοιξη που τα έβαψε ο τσαγκάρης καφέ για να περάσω τον χειμώνα που ερχόταν ,δεν μου έκαναν πια.Είχαν αρχίσει και ξεκολλούσαν από μπροστά, έπρεπε να πάμε στον Επιτάφιο και το πόδια μου πονούσαν κι είχε πιάσει βροχή. Βρέχτηκαν τα παπούτσια και άνοιξαν απο μπροστά τελείως, πλαπ πλαπ πλαπ. Κάθε βήμα και ντροπή και πήγαινα πίσω πίσω να μην τα δουν. Τα κορίτσια και τα αγόρια έκαναν πασαρέλα και φλερτάκια και ομορφιές. Εγώ πίσω πίσω, μακριά απο τις χαρές.
– ‘Εδωσα τ’όνομα σου στον γιο μου, για να τ’ακούω, καθημερινά μέχρι να σε συναντήσω ξανά, εσένα που ήσουν η αγκαλιά-ασπίδα ,εσένα που με έκρυβες όταν μπορούσες να μην με πληγώσουν κι άλλο.Σ’αγαπώ. Εσένα που πάντα είχες καραμέλες βουτύρου στην τσέπη.
– Αν δεν υπάρξει η ταφή, το πένθος και ο θρήνος καμιά Ανάσταση δεν θα είναι όπως της αξίζει.
– Άνθρωπος που δεν έχει βιώσει στη ζωή του την δική του Μεγάλη Παρασκευή, είναι άνθρωπος που δεν έχει συναίσθηση της ζωής του .
– Δε χορτάσαμε αγκαλιές και κουτσομπολιά, δε χόρτασα ανήψια, ένα ξερω ομως. Όταν έρθει εκείνη η ώρα δε θα φοβάμαι, θα έχω εσένα εκεί ψιλά και θα με περιμένεις.
– Λείπεις πολύ ρε γμτ
– Κάθε τέλος σηματοδοτεί μία αρχή. Δεν έχει νόημα να εύχομαι να μη σε χάσω, έχει ουσία να ελπίζω ότι κάπως κάπου κάποτε θα σε ξαναβρώ
– Ελπίδες που μου έθαψες όνειρα που μου γκρέμισες, νερό που μού στέρησες, ζωή που μού πήρες, σε θρήνησα πολλά χρόνια, έκλαψα άλλα τόσα.
–  “Ω γλυκύ μου Έαρ” μουρμούριζες στο αυτί μου κάθε χρόνο τέτοιο βράδυ. Κάθε χρόνο ουρλιάζει απο τα σπλάχνα μου, “Ω γλυκύ μου Έαρ, γλυκύτατε πατερα”. Για να μου απαντήσει η ήρεμη, γαληνεμενη ευωδιαστή αύρα σου. “Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών, κοριτσάκι.” Και ο πόνος μαλακώνει και γίνεται σαν ζυμαράκι απαλός. ‘Ετοιμη και πάλι να πλάσω και να πλαστώ.
– Είναι στιγμές που μυρίζω τη μυρωδιά σου κ όλο το είναι μου γεμίζει από σένα. Μου λείπεις
– Μια εικόνα που εχει μείνει Μ. Παρασκευή απόγευμα πριν πολλά χρόνια, μόνη στο δωμάτιο, μόνο κεριά αναμένα κι εσυ να λείπεις, ήταν η αρχή του τέλους. Πάντα θα θυμάμαι αυτή τη νύχτα. Κι εσένα.
– Τα ανεκπλήρωτα ταξίδια σου με ταξιδεύουν κάθε φορά που οι θύμισες χτυπάνε την πόρτα της καρδιάς μου που πονάει ακόμα.
–  Ο κάθε άνθρωπος ανεβαίνει τον δικό του Γολγοθά.
– Σήμερα κλείσαμε 30 χρόνια μαζί με τον μπαμπά σου,τον προστάτη μου,που ήρθε πριν 14 χρόνια μόνος του,να σε δει χωρίς ανάσα ,γιατί εγώ δεν άντεχα να το κάνω, ήθελα εγωιστικά ίσως, μόνο να θυμάμαι την πικρή ζεστασιά οταν γλιστρούσες από μέσα μου και με άφηνες για πάντα εδώ ,λειψή, μαυρισμένη.
– Mου λείπει η μυρωδιά σου. Πολύ.
– Όσο περνούν τα χρόνια μου λείπεις περισσότερο. Ο χρόνος δεν γιατρεύει τον πόνο που νιώθω στη σκέψη πως δεν θα σε ξανάδω,δεν θα σε ξαναφιλήσω,δν θα σε ξανά αγκαλιάσω.. Μου λείπεις καθε μερα κ πιο πολύ μα οσο σε σκέφτομαι, ζεις μέσα μου, μεσα στις σκέψεις κ τα όνειρά μου! Θα σε αγαπάω για πάντα.
– Τα πολυ ξεχωριστά πλάσματα, τα παίρνει Ο Θεός γρήγορα πίσω. Τι άλλο να δουν εδώ, τι άλλο να τους προσφέρει αυτός ο “μικρός” κόσμος; Δεν ανήκουν εδώ!
– Πότε θα σε χορτάσω εγώ ρε μάνα; όπως όταν ήμουν μικρή που μ αγκάλιαζες και σε μύριζα. Πάντα θα κουβαλάω το δικό σου το κενό και ποτε δεν θα μπορώ να το εξηγήσω.Σ αγαπώ, ο θεος ας μου δώσει δύναμη για εκείνα που πρόκειται να΄ρθουν.
– Δε θέλω να πενθήσω, δε θέλω να θρηνήσω. Μεγάλη Παρασκευή απλώς θα έχω προσμονή για την Ανάσταση που θα έρθει. Πάντα έρχεται η Ανάσταση, έτσι δεν είναι ;
– Ω γλυκύ μου Τέκνο! Τι θρήνος Θεέ μου! Κι αν άντεξε μάνα τέτοιο πόνο, κι αν άντεξε Θεός τέτοια προδοσία, ποια είμαι εγώ που σπαταλαω την ψυχή μου σε δάκρυα; Που πνιγομαι στην στερια; Που αχαριστη ξεχναω τις ευλογιες που εχω; Στεκομαι μπροστά στον Σταύρο σου με ντροπή. Ζητώ την συγχώρεση σου για όλες τις δικές μου Παρασκευές.
– Ήταν η αγαπημένη σου μέρα. Θρήσκος δεν ήσουν, παλιός αριστερός γαρ, όμως, αυτή τη μέρα πενθουσες. Πενθουσες μαζί με τη Μανα, για κάθε μανα και τώρα που δεν είσαι εδώ και είμαι εγώ μια μανα, σε αναζητώ στις πασχαλιές, να δακρύσουμε μαζί.
– Το άρωμα της πασχαλιάς που περιφέρεται στην ατμόσφαιρα θυμίζει τη θλίψη που κουβαλάει αυτή η μέρα και ταυτόχρονα τη προσμονή της Αναστάσεως, που θα ξυπνήσει ότι έχει πεθάνει μέσα μας.
– Είμαι εγώ που κάθε χρόνο τέτοια μέρα έρχομαι στον τάφο σου και μένω βουβή. Σέβομαι τη Μάνα που στέκει δίπλα μου και κλαιει για τα δυό παιδιά της που έγιναν άγγελοι. (Θεέ μου, μην της πάρεις και το τρίτο )
– Αυτή τη μεγάλη παρασκευή, που η θλίψη σου τρυπάει την ψυχή κ ότι κ να συμβεί νιώθεις το σύμπαν να βουρκωνει, πόσο πολύ την αγαπώ.
– “Βιάσου” μου λέει η μάνα μου, “πρέπει να κατέβουμε στα μνήματα” , μα ξέρουμε και οι δύο πως τα μνήματα τα χουμε στις καρδιές μας…
– Μεγάλη Παρασκευη 9 η ωρα, νταν η ωρα που βγαινει ο Επιτάφιος, έκλεισες τα μάτια σου μες τα δυο μου χέρια ,15 χρόνια σ ανασταίνω.
– Εύχομαι η μεγάλη Παρασκευή που έχει κατακλύσει τις καρδιές όλων μας, να γίνει το μονοπάτι που θα μετατρέψει τις ψυχές μας σε μεγάλο Σάββατο. Φωτεινό, αληθινό, λυτρωτικο.
– Πάντα έλειπες, μα ήξερα πως κάπου θα ξανα ανταμωσουμε.Τώρα πια σε τι να ελπίζω;
– Προσπαθώ να θυμηθω τη χροιά της φωνη σου, είναι δύσκολο. Δώδεκα χρόνια σχεδόν απο την τελευταία φορά που σε άκουσα.Τρεμω μην ερθει η μέρα που θα προσπαθώ και δε θα τα καταφέρω. μπαμπά μου.
 Ένα ποτό. Ένα χορό. Ένα τσιγάρο ακόμα. Δεν σε χόρτασα.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook