Ζωή σε δύο πράξεις

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τελικά είναι δύσκολο να γεννιέσαι δίχως άστρο στην ζωή. Κάπως έτσι είναι η δική μου ζωή. Όλα τα είδα, όλα τα έζησα, δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι που μπορεί να με πονέσει πια. Πριν αρκετά χρόνια έφτασα εδώ, σε ένα κόσμο βρώμικο και άσχημο.

Αυτό που θυμάμαι έντονα όμως είναι την μάνα μου να με έχει παρατήσει στο έλεος του Θεού. Ναι ουσιαστικά μεγάλωνα μόνη μου. Αυτή πάντα κοιμόταν, μόνιμα κοιμόταν, όταν μεγάλωσα αρκετά κατάλαβα πως έπαιρνε χάπια . Ο πατέρας έφευγε το πρωί και γυρνούσε ξημερώματα σουρωμένος . Πάντα κρυβόμουν όταν τον έπαιρνα χαμπάρι. Ευτυχώς ήταν ελάχιστες οι φορές που άπλωσε το χέρι του επάνω μου.

Τα χρόνια περνούσαν και εγώ όσο μεγάλωνα τόσο έχανα τον εαυτό μου. Και όσο έχανα τον εαυτό μου τόσο έχανα τα όρια μου. Και όσο έχανα τα όρια μου τόσο δοκίμαζα καινούρια πράγματα. Σε πολύ μικρή ηλικία μετρούσα πολλούς ερωτικούς συντρόφους και πολλές καταχρήσεις . Δεν πήρα αγάπη, δεν έδωσα αγάπη, ζούσα και δεν ζούσα . Περνούσαν από μπροστά μου τα χρόνια και το μόνο που με ένοιαζε ήταν το πάθος μου… έκανα τα πάντα γι αυτό, άλλωστε ποιος να με έλεγχε; Έφυγα από το σπίτι αμέσως μετά την ενηλικίωση μου. Έπιασα πάτο νταβάδες, ναρκωτικά, πορνεία απ’ όλα είχε ο μπαξές.

Πέρασα τουλάχιστον μια 7ετία πίνοντας και κάνοντας ότι μπορεί να βάλει ανθρώπινος νους. Ήρθε και εκείνη η στιγμή όμως που έφτασα στο χείλος του γκρεμού, πέθαινα , ναι πέθαινα ! Πείσμωσα κλείστηκα για πολύ καιρό σε ένα ψυχρό δωμάτιο. Μόνη μου , η μόνη μου επαφή ήταν με το εγώ μου. Αν με ρωτήσεις εσύ που με διαβάζεις πως την πάλεψα θα σου πω μόνο πως πόνεσα πολύ, πόνος ρε φίλε ! πόνος! Κάθε φορά που πονούσα μια δύναμη μου έλεγε συνέχισε ! Κάθε φορά που πονούσα μια φωνή μου έλεγε πάμε καλά! Τι και αν σκίστηκαν τα σωθικά μου πολλές φορές; Το πέρασα και αυτό μόνη μου. Καλύτερα έτσι σκέφτηκα. Μόνη σου να μην χρωστάς και χάρη σε κανένα πούστη. Το μεγαλύτερο κατόρθωμα μου ήταν γεγονός. Ξαναγεννήθηκα , για δεύτερη φορά και αυτή την φορά δεν θα χαριζόμουν σε κανένα.

Για κοίτα ρε φίλε παράξενα πράγματα για μία και μοναδική φορά κατάλαβα τι είναι αγάπη ΑΓΑΠΗ! Αγάπησα τον εαυτό μου και αφού αγάπησα τον εαυτό μου άρχισα να βλέπω τους ανθρώπους με άλλη ματιά . Άνοιξα την καρδιά μου διάπλατα να μπει φως. Έφυγα από την βρωμιά, άλλωστε τώρα ήμουν καθαρή, πεντακάθαρη. Άλλαξα πόλη , πήγα σε μέρη που δεν με ήξερε κανείς. Διέγραψα το παρελθόν και δεν επέτρεψα ποτέ ξανά στον εαυτό μου να κλάψει για εκείνους που δεν το άξιζαν. Τελείωσα το σχολείο μου ταυτόχρονα με την δουλειά μου. Έκανα φίλους, αληθινούς φίλους που με αγάπησαν γιατί είμαι εγώ.

Σταμάτησα να πηδιέμαι και επιτέλους ένιωσα πως είναι να κάνεις έρωτα, πως είναι να νιώθεις ρίγη συγκίνησης από τον άνθρωπο που αγαπάς, ένιωσα την μητρότητα ΝΑΙ ΕΓΙΝΑ ΜΑΝΑ. Ακούς μάνα; Έγινα μάνα αληθινή που έχει την αγκαλιά της ανοιχτή για τα παιδιά της, έγινα μάνα που ζει για τα παιδιά της. ΑΚΟΥΣ ΜΑΝΑ; Και τα παιδιά μου έχουν έναν πατέρα που δίνει την αγάπη του και την βοήθεια του όταν το χρειαστούν, είναι διακριτικά δίπλα τους. ΑΚΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑ; Aκούς; Αλλά τι να ακούσεις και εσύ; Εδώ δεν με άκουσες όταν σου φώναζα με την σιωπή μου! Τώρα θα το κάνεις; Δεν με άκουσες ούτε όταν μετά από πολλά χρόνια με συνάντησες τυχαία στον δρόμο σου και δεν με γνώρισες . Δεν με γνώρισες πατέρα, γιατί ουσιαστικά ποτέ δεν πρόσεξες το πρόσωπο μου. Δεν άλλαξα εμφάνιση, ΜΑΝΑ και ΠΑΤΕΡΑ ! Έχω πάντα τα ίδια μάτια, το ίδιο πρόσωπο, τα ίδια χέρια δεν μου λείπει τίποτα από εσάς λοιπόν και πολύ χαίρομαι γι αυτό. Ότι μου στερήσατε εσείς μου το έδωσαν οι άνθρωποι που αγαπώ και μ’ αγαπούνε. Δεν σας μισώ, δεν θα μπορούσα, δεν είναι όλοι άνθρωποι γεννημένοι για να γίνουν γονείς, σας λυπάμαι όμως γιατί είναι μεγάλη δυστυχία που δεν γίνατε ποτέ γονείς.

Η λύτρωση είναι μέσα μας, όλοι μπορούμε να την βρούμε , όλοι μπορούμε γίνουμε καλύτεροι αν το θέλουμε πραγματικά.

 

Φωτεινή

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook