Ήταν ξημερώματα, 20 του Ιούλη, όταν οι σειρήνες ξερίζωσαν τη σιωπή του νησιού. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, φώναζαν με τη βραχνή, μεταλλική τους φωνή για να θυμίσουν εκείνον τον μαύρο Ιούλιο του ’74.Δεν ξεχνώ.Συνθήματα γραμμένα στους τοίχους με μπογιά και αίμα.Στις γωνιές της Λευκωσίας, φιγούρες σκυφτές, σιωπηλές — μάνες με φωτογραφίες στις χούφτες, … Continue reading Η Καλαμαρού