«Συγγνώμη, Μαντμαζέλ… Σας γνωρίζω;», ακούστηκε μία διστακτική φωνή δίπλα της και η Ζαν γύρισε ξαφνιασμένη. Ο νεαρός άνδρας την κοιτούσε με μάτια διάπλατα ανοιχτά, φανερά σαστισμένος. Ξαφνικά ήρθε και κόλλησε σχεδόν το πρόσωπό του στο δικό της, κοιτώντας την εξεταστικά. Η μυρωδιά του καπνού, αναμειγμένη με ακριβή ανδρική κολώνια την τύλιξε.«Δεν είναι δυνατόν!», ψέλλισε στα … Continue reading Η ζωή που τους ανήκε