Κάπου εκεί, στα τρένα, την είχε δει για τελευταία φορά. Έμοιαζε με οπτασία ντυμένη με λευκό φόρεμα˙ με νύφη˙ με αερικό˙ με κάτι άπιαστο, που δεν ανήκε ούτε στη νύχτα ούτε στον κόσμο των ζωντανών˙ ένα όνειρο, που τελικά είχε γίνει εφιάλτης. Στάθηκε πάνω στη γέφυρα των Αμπελοκήπων και κοίταξε κάτω. Οι γραμμές απλώνονταν στο … Continue reading Κάπου στη Δυτική Θεσσαλονίκη…