Το ρολόι στον τοίχο του γραφείου κίνησης στον μικρό, απομονωμένο σταθμό του Corrour, βαθιά μέσα στα σκωτσέζικα Χάιλαντς, έδειχνε 23:45. Ο Γιάννης άφησε την κούπα με τον ζεστό καφέ πάνω στο ξύλινο γραφείο και πλησίασε το παράθυρο κοιτάζοντας το απόλυτο σκοτάδι που είχε τυλίξει τα πάντα έξω. Η υγρασία του Ιανουαρίου είχε δημιουργήσει ένα λεπτό … Continue reading Το τελευταίο βαγόνι