Εγώ ποτέ δεν ήθελα δόξα και λεφτά. Ήθελα αγάπη και χαμόγελα. Σφιχτές αγκαλιές και φάτσες αναψοκοκκινισμένες. Φιλιά στο μάγουλο και πλεγμένα χέρια. Ήθελα έρωτα και πάθος. Νύχτες και μέρες σε τσαλακωμένα σεντόνια. Πόδια παγωμένα που ψάχνουν σάρκα για να ζεσταθούν. Εγώ ποτέ δεν ήθελα μέτρια και χλιαρά. Ήθελα βάθος κι ας το φοβάμαι. Ήθελα πάγο…

Καθόμουν μια ωραία μέρα, στο γραφείο μου και σκεφτόμουν την επική ατάκα που άκουσαν τ’ αυτιά μου πριν πιω καφέ.«Δεν ξέρω τι κάνει αυτός ο άνθρωπος, αλλά είναι φυσικό ταλέντο! Ό,τι κι αν κάνει, το κάνει τέλεια…». Αυτή η φράση ειπώθηκε από αρχισυντάκτρια (όχι τη δικιά μας παιδιά! Η δικιά μας είναι μια μικρή θεότητα!).…

Ωωωω! Μα δεν είναι πολύ γλυκούλι! Κοίταξε τα ματάκια του. Τ’ αυτάκια του. Τις ροζ τις πατουσίτσες του. Είναι μωρούλι μωρέ! Όσοι έκαναν το λάθος να ξεστομίσουν αυτές τις προτάσεις, μόλις πήραν ένα κουταβάκι, να σηκώσουν το χέρι. (Εγώ σήκωσα και τα χέρια και τα πόδια!). Αν δεν είχες κουτάβι, δεν μπορείς να φανταστείς πως…

Δεν ξέρω τι κάνει τους άλλους ανθρώπους ευτυχισμένους και μεταξύ μας, δε με νοιάζει! Ο καθένας τα όνειρά του και τις επιλογές του. Μπορώ όμως να σου πω τι κάνει εμένα ευτυχισμένη. Κι αν σου φαίνεται το επίθετο υπερβολικό, θα κάνω την καρδιά μου πέτρα και θα χρησιμοποιήσω το επίθετο χαρούμενη. Ετοιμάσου λοιπόν να σου…

Όλοι την ξέρετε κι όλοι, κατά βάθος, την έχετε αγαπήσει.Είναι όλα όσα δεν μπορείτε να είστε εσείς.Είναι όλα όσα της χρεώνετε κι ίσως λίγα παραπάνω.Είναι όλα όσα δε θα είστε εσείς ποτέ.Είναι εκείνη. Είναι εκείνη που αποκαλείς άσχημη χωρίς να έχεις σκεφτεί ποτέ πως κάθεται και κλαίει μπροστά στον καθρέφτη της κάθε φορά που προσπαθεί…