“ταπ”“ταπ”“ταπ”Με τον δεξί της αντίχειρα κράτησε σταθερή την εικόνα του story που πετάχτηκε μπροστά της. Ατελείωτα πόδια, μοντελικό σώμα, μακριά, ξανθιά αλογοουρά, κλειστά μάτια και τα χείλη της να είναι ένα με τα χείλη του. Μελαμψός, ένα κεφάλι πιο ψηλός από εκείνη, έντονες γωνίες, μεγάλες πλάτες, καστανά μαλλιά και δύο μάτια στο χρώμα του ταουπέ.…

Η ζωή της, από την ημέρα που γεννήθηκε, αποτελούσε είδηση. Οι βόλτες στα πάρκα, το παιχνίδι με τους γονείς, οι βουτιές στη θάλασσα, αργότερα οι έρωτές της, συνοδευόταν πάντα από περίεργο κόσμο και φωτογράφους, που τους απομάκρυναν οι άντρες της προσωπικής τους ασφάλειας. Όλη της η ζωή, σε δημόσια έκθεση. Ειδικά από τότε που σκοτώθηκαν…

Περίμενε πώς και πώς την ενηλικίωσή του ο Νικήτας, που πλησίαζε. Όνειρό του να πάρει δίπλωμα οδήγησης αυτοκινήτου και μοτοσικλέτας ταυτόχρονα. Οι ρόδες και η ταχύτητα ήταν πάντα η αδυναμία του. Από μικρό παιδί ήθελε να ανεβαίνει στα ποδήλατα των μεγαλύτερων, τα παιδικά ποδήλατα του ήταν μικρά, έκλαιγε για να τον αφήσουν να οδηγήσει εκείνα…

Η ώρα τρεις το πρωί. Η υγρασία και το κρύο έχουν γίνει ένα, όπως το αλεύρι με το νερό, όταν φτιάχνουν το ζυμάρι. Ο κόσμος όλος κοιμάται ή μήπως όχι; Ο κυρ-Γιώργης, ένας μεσήλικας ψαρομάλλης άντρας, μόλις έχει σηκωθεί από το ζεστό του κρεβάτι. Το ξυπνητήρι ούτε που πρόλαβε να χτυπήσει, ήξερε από πριν τι…

Ανοίγω τα μάτια, σκοτάδι. Προσπαθώ να σκεφτώ. Ζαλίζομαι. Προσπαθώ να κινηθώ, αδύνατο! Κανένα μέλος μου δεν ακολουθεί τις εντολές. Ακούω ομιλίες. Παρέλυσα; Πού βρίσκομαι; Τι έγινε; Πώς έγινε; Συγκεντρώσου, Γιάννη! Έλα μaλάka, βάλε το μυαλό σου να σκεφτεί, μην πανικοβάλλεσαι! ΑΝΝΑ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ; σε χρειάζομαι… Ξέρεις τι θέλω, να το πεις. Να τους το πεις……

Τελευταίες πινελιές στο μακιγιάζ της και ανυπόμονη να βρεθεί κοντά του. Έκλειναν έναν χρόνο σχέσης. Δεν είχε ιδέα πού θα πήγαιναν, αλλά ήθελε να είναι περιποιημένη. Έκλεισε το μάτι στο είδωλό της στον καθρέφτη κι έφυγε. Την πήγε στο παρκάκι που συναντήθηκαν τυχαία δέκα τρεις μήνες πριν. Η Φαίδρα γούρλωσε τα μάτια της. – Μάριε!…