Έκανε έναν ζεστό καφέ και κουλουριάστηκε στον καναπέ. Επιτέλους, θα χαλάρωνε. Άνοιξε το κινητό να μάθει τα νέα από τον κόσμο, ρούφηξε μια γενναία γουλιά και στην οθόνη της απευθείας βγήκε η φωτογραφία ενός παλιού συμμαθητή της, που την κοιτούσε κατάματα και της χαμογελούσε. Στραβοκατάπιε, κόντεψε να πνιγεί. Στις αλληλεπιδράσεις, φατσάκια δακρυσμένα που δήλωναν ότι…

Ήταν από εκείνες τις μέρες που η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη σκόνη. Από την Αφρική, είπαν. Δεν ξέρω αν έφταιγε αυτή η σκόνη που της θόλωσε τα μάτια και, όταν τον γνώρισε, δεν πρόσεξε την καταχνιά στο βλέμμα του. Πολλοί έμειναν σπίτι εκείνη τη μέρα για να αποφύγουν να εισπνεύσουν τη σκόνη. Εκείνη όμως βγήκε έξω…

“Δεν θέλω να πάω πουθενά φέτος. Αφήστε με ήσυχη. Θα κάτσω μόνη μου. Σπίτι. Ούτε Χριστούγεννα ούτε Πρωτοχρονιά θέλω να βγω”, είπε με μάτια κουρασμένα η Κίτσα και ήπιε μια γουλιά καφέ.“Καλά ρε μαμά, όπως θέλεις. Πάντως το να μείνεις μόνη τέτοιες μέρες δεν θα σε βοηθήσει…”“Είδα και τα προηγούμενα χρόνια, Στέφανέ μου, πώς με…

Κάθε μέρα συναντιούνταν τρεις φίλες που ζούσαν με τις οικογένειές τους σε διπλανά διαμερίσματα. Μαζεύονταν όλες μαζί και έπιναν το καφεδάκι τους σε μια μικρή, ζεστή καφετέρια της γειτονιάς. Αγαπούσαν η μία την άλλη και είχαν ανάγκη από συντροφιά. Έμοιαζαν αχώριστες και δεμένες σφιχτά, άσχετα με τις δυσκολίες και τα βάσανα που τους είχε φέρει…