Ήταν από εκείνες τις μέρες που η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη σκόνη. Από την Αφρική, είπαν. Δεν ξέρω αν έφταιγε αυτή η σκόνη που της θόλωσε τα μάτια και, όταν τον γνώρισε, δεν πρόσεξε την καταχνιά στο βλέμμα του. Πολλοί έμειναν σπίτι εκείνη τη μέρα για να αποφύγουν να εισπνεύσουν τη σκόνη. Εκείνη όμως βγήκε έξω…

“Δεν θέλω να πάω πουθενά φέτος. Αφήστε με ήσυχη. Θα κάτσω μόνη μου. Σπίτι. Ούτε Χριστούγεννα ούτε Πρωτοχρονιά θέλω να βγω”, είπε με μάτια κουρασμένα η Κίτσα και ήπιε μια γουλιά καφέ.“Καλά ρε μαμά, όπως θέλεις. Πάντως το να μείνεις μόνη τέτοιες μέρες δεν θα σε βοηθήσει…”“Είδα και τα προηγούμενα χρόνια, Στέφανέ μου, πώς με…

Κάθε μέρα συναντιούνταν τρεις φίλες που ζούσαν με τις οικογένειές τους σε διπλανά διαμερίσματα. Μαζεύονταν όλες μαζί και έπιναν το καφεδάκι τους σε μια μικρή, ζεστή καφετέρια της γειτονιάς. Αγαπούσαν η μία την άλλη και είχαν ανάγκη από συντροφιά. Έμοιαζαν αχώριστες και δεμένες σφιχτά, άσχετα με τις δυσκολίες και τα βάσανα που τους είχε φέρει…

Φοβάται τους ανθρώπους που της θυμίζουν χελιδόνια· εκείνους που, μόλις αντικρίσουν τον χειμώνα που κρύβεται στο βάθος των ματιών της, θα πετάξουν μακριά. Φοβάται τα μυστικά που κρατά πίσω από τα σφραγισμένα της χείλη, μήπως, αν τα ξεστομίσει, αντηχήσουν σαν συναγερμός καταδίωξης.Την τρομάζει ο κρότος της βροχής στο παράθυρο, γιατί της θυμίζει τον κρότο των…

Η κυρία Μαρία ζούσε μόνη της, αλλά αγαπούσε πολύ τα ζωάκια, θεωρώντας τη μοναδική (εν ζωή) οικογένειά της. Τάιζε γατούλες στην αυλή, φρόντιζε αδέσποτους σκύλους και πετούσε ψίχουλα στα περιστέρια. Μα η αδυναμία της ήταν ένα ιδιαίτερο περιστέρι, ένα τυφλό περιστέρι που επισκεπτόταν καθημερινά το μπαλκόνι της. Μπορεί να μην είχε μάτια να δει, αλλά…