Πίσω από κλειστές πόρτες, κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι συμβαίνει, τι κρύβεται. Όλοι όταν βγαίνουν από την κλειστή τους πόρτα φοράνε ένα προσωπείο και πορεύονται. Μα κανείς δεν δύναται να ξέρει τι κρύβεται πίσω του.
Κρίνεις πάντα από όσα βλέπεις. Τα αθέατα, τα σκοτεινά, δεν μπορεί κανείς να τα δει. Και δυστυχώς αυτά είναι τα πιο βρώμικα, τα πιο ψεύτικα. Βλέπεις όλοι ζουν για το θεαθήναι, αλλά πίσω από τις κλειστές τους πόρτες δείχνουν τον πραγματικό τους εαυτό. Πολλές φορές είναι σκληρός και απάνθρωπος, άλλοτε μπορεί να είναι γλυκός και όμορφος. Πολλές φορές, ενώ βλέπεις και πίσω από τα κοινωνικά προσωπεία, κάνεις τα στραβά μάτια. Άλλοτε για να κερδίσεις λίγες στιγμές αγάπης και ενδιαφέροντος, άλλοτε γιατί νομίζεις πως εσύ μπορείς να γίνεις η αλλαγή του. Πόσο μεγάλο ψέμα το τελευταίο! Κανείς δεν μπορεί να γίνει η αλλαγή κανενός. Κανείς δεν επιλέγει να αλλάξει για κανέναν.
Είναι και θέμα εγωισμού. Δεν γίνεται να επιτρέψεις να πουν για σένα “Κοίτα πως άλλαξε! Δεν ήταν έτσι αυτός/ή. Τυφλώθηκε και δεν το έχει καταλάβει…”. Δεν επιτρέπεις σε κανέναν να κάνει τέτοιες δηλώσεις για το άτομό σου. Δεν μπορείς να αφήσεις κανέναν να αλλάξει την εικόνα σου στον κόσμο. Γιατί πάλεψες πολύ για να την χτίσεις και δεν θα αφήσεις κανέναν να στην χαλάσει.
Την έχτισες με κόπο και ιδρώτα, να δείχνεις κάθε μέρα κάτι άλλο από αυτό που είσαι πίσω από την κλειστή σου πόρτα. Μα θα σε ρωτήσω το εξής, είσαι χαρούμενος με αυτό που βλέπουν οι άλλοι γύρω σου, με αυτά που σκέφτονται για σένα; Και θα μου απαντήσεις ναι προφανώς, γιατί την εικόνα σου εσύ την έπλασες, βλέπουν όλα όσα εσύ τους αφήνεις να δουν. Όμως η πιο σημαντική μου ερώτηση έρχεται τώρα, πες μου, είσαι χαρούμενος με αυτό που βλέπεις πίσω από την κλειστή σου πόρτα; Σ’ αρέσει αυτό που βλέπεις όταν κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη, είσαι ευχαριστημένος; Σ’ αρέσει το πώς φέρεσαι στους άλλους ανθρώπους μέσα στις κλειστές σου πόρτες; Και πιθανόν να μου πεις ναι σε όλα, μα θέλω να σκεφτείς πολύ προσεκτικά. Όλοι έχουμε ψεγάδια, ατέλειες, στιγμές που ούτε εμείς δεν μας αναγνωρίζουμε. Στιγμές που και εμείς οι ίδιοι χάνουμε τον εαυτό μας. Όταν όμως πίσω από αυτή την κλειστή σου πόρτα μπει κάποιος άνθρωπος, που έχει δει πίσω από το κοινωνικό σου προσωπείο, έχει δει τα ψεγάδια σου, τα σκοτάδια σου και θέλει να βοηθήσει να γίνεις λίγο πιο φωτεινός, δώσε του μια χαραμάδα. Γιατί, για να είναι δίπλα σου παρά την σκοτεινιά σου, σημαίνει πως νοιάζεται, πως αγαπάει. Άστον να σε λυτρώσει από την δύνη που σε ρουφάει κάθε τόσο. Μην γίνεσαι απάνθρωπος, μην γίνεσαι βρώμικος και μολύνεις ό,τι αγνό σου προσφέρεται απλόχερα. Γιατί υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που έχουν καλό μέσα τους, έχουν λευκή μπογιά να καλύψουν την μαυρίλα που εσύ έχεις. Άφησέ τους να σε γεμίσουν ζωή, αισιοδοξία… λευκό…
Ίσως αν το κάνεις, να μην χρειάζεται να φοράς πάντα το κοινωνικό σου προσωπείο, ίσως να είναι μέρες που αυτό που δείχνεις να είναι και αυτό που όντως είσαι. Χαρούμενος, αισιόδοξος, λευκός. Και αν έρθουν οι μαύρες μέρες, μπορείς να το φοράς σαν άμυνα, για να μην δει κανείς τις πληγές σου, την μαυρίλα, τα σκοτάδια σου. Αλλά τους ανθρώπους που σου δίνουν λευκό, αγάπησέ τους, κράτησέ τους κοντά σου και άστους να γίνουν η όμορφη πλευρά της ζωής σου. Μην σε νοιάξει ποιος θα πει πως άλλαξες. Σκέψου πως κάποιοι είναι μόνο μαύροι, δεν έχουν δει ποτέ λευκό, δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να ζήσουν την ομορφιά όπως την ζεις εσύ. Μην σε νοιάξει λοιπόν αν σου πουν πως άλλαξες επειδή έβαλες λίγο λευκό στο μαύρο σου, να σκέφτεσαι πως εκείνοι ίσως να μην έχουν ποτέ την ευκαιρία να το δουν αυτό το λευκό. Μα αν αυτούς τους ανθρώπους τους μετράς για δικούς σου, γίνε εσύ το λευκό τους. Δώσε εσύ μια πρέζα λευκού από αυτό που σου δόθηκε. Θα δεις στο τέλος, πως όσο περισσότερο λευκό σκορπάς στον κόσμο, τόσο λιγότερη θα είναι η μαυρίλα που θα υπάρχει γύρω σου. Ίσως κάποια στιγμή καταφέρεις να υπάρχει μόνο γκρίζο και όχι το απόλυτο μαύρο. Και ίσως τότε να μην χρειάζεται κανείς να βγει με προσωπείο έξω από την κλειστή του πόρτα, γιατί δεν θα φοβάται να δείξει και λίγο από το γκρίζο του…
Αθηναΐδα Κ.