Τι είναι άραγε ο χρόνος; Ένα τίποτα. Αυτό πιστεύω. Προφανώς και μπορεί να μην ενδιαφέρει κανέναν η δική μου άποψη. Ο καθένας έχει δική του γνώμη και κρίση.
Ορισμένες φορές φαντάζει ένα τίποτα. Κυλάει τόσο γρήγορα που δεν συνειδητοποιείς ότι μεγάλωσες, ότι πρέπει να ωριμάσεις. Πως μαζί με εσένα, μεγαλώνουν και οι υποχρεώσεις σου. Άλλες φορές ο χρόνος σταματά. Χωρίς να το θέλεις. Είναι δευτερόλεπτα, λεπτά, ώρες. Όσες φορές και να κοιτάξεις το ρολόι, ο δείκτης είναι εκεί, ακίνητος. Σαν να έχει παγώσει ο χρόνος. Εκείνη τη στιγμή, που το μόνο που ζητάς είναι να κυλήσει όσο πιο γρήγορα γίνεται, αυτός κολλάει εκεί. Λες και το κάνει επίτηδες ρε παιδί μου. Γιατί το κάνει αυτό; Σταματάει τις πιο ακατάλληλες στιγμές. Όταν εύχεσαι να ξεφύγεις από κάτι, να περάσει η ώρα και να φύγεις. Να τρέξεις μακριά.
Είμαι σίγουρη πως έχεις σκεφτεί ή ακόμα έχεις ευχηθεί να είχες ένα μαγικό κουμπί στο χέρι σου να τον σταματούσες όποτε ήθελες εσύ. Να το πατούσες εκείνη τη στιγμή που σε είχε αγκαλιά αυτός. Αυτός ο ένας. Με τα καστανά μάτια. Να μην σε άφηνε από την αγκαλιά του, γιατί δεν θα μπορούσε. Επειδή εσύ σταμάτησες το χρόνο την πιο κατάλληλη στιγμή. Να έμενες για πάντα εκεί που νιώθεις ασφαλής. Να σε κρατάει και να μην φοβάσαι τίποτα.
Και από τη στιγμή που όλα πάνε στραβά και δεν έχεις αυτό το μαγικό κουμπάκι που λέγαμε; Τότε τι εύχεσαι; Έχεις ευχηθεί ποτέ εκείνη τη στιγμή που κλαις με ένα τσιγάρο στο χέρι, καθισμένη κουβάρι σε μια καρέκλα, να σταματήσεις να πονάς; Έχεις ευχηθεί να γίνει κάτι, να σβήσουν όλα και να εξαφανιστείς για λίγο; Να βρεθείς σε ένα μέρος που όλα θα είναι διαφορετικά; Να μην σε νοιάζει τίποτα παρά μόνο να σταματήσει ο πόνος; Γιατί ο ψυχικός πόνος είναι αυτός που σε τρελαίνει περισσότερο. Είναι ο χειρότερος από όλους. Βέβαια κάποια στιγμή, μετά από ώρες, μέρες, μήνες σταματά και αυτός. Γιατί ο χρόνος έχει περάσει πλέον. Όπως κυλάει ο χρόνος σιγά σιγά, τα χρόνια και οι μέρες και ξεχνάς το χθες, έτσι ξεχνάς και τον πόνο. Όλα συνδέονται με το χρόνο. Δεν μπορείς να αποφύγεις ούτε αυτόν, ούτε τη χαρά, ούτε τη λύπη.
Πολλά ερωτήματα μαζεμένα. Και η δική μου απάντηση σε αυτά είναι πως ναι, τα έχω ευχηθεί όλα. Ένα προς ένα. Τίποτα δεν άλλαξε όμως. Τίποτα δεν πραγματοποιήθηκε από τις ευχές μου. Τίποτα. Έχει μείνει ένα κενό πλέον. Αυτό που σου δημιουργεί ο ψυχικός πόνος, πριν προλάβει να χαθεί μέσα στο χρόνο. Ένα απόλυτο κενό. Ένα σκοτάδι χωρίς όνειρα για το μέλλον. Ένα τίποτα. Απλά βαδίζεις στο ίδιο μονοπάτι που οδηγεί στην αυτοκαταστροφή σου. Σε ένα γκρεμό που δεν τον βλέπεις ακόμα.
Μέχρι που επιτέλους συνειδητοποιείς πως όλα έχουν περάσει. Γιατί πέρασε ο καιρός. Πέρασαν οι ώρες και ο χρόνος συνεχίζει να κυλά ασταμάτητος. Όπως αυτός δεν μπορεί να σταματήσει ή να διακοπεί από κάποιον, έτσι και εσένα δεν μπορεί να σε σταματήσει τίποτα. Μπορεί να κλάψεις, να πονέσεις, αλλά θα είναι για λίγο. Γιατί αύριο είναι μία καινούρια μέρα και ο δείκτης του ρολογιού έκανε τον κύκλο του και το ρολόι σήμανε νέα ώρα. Νέα μέρα. Νέο ξεκίνημα. Και να που έφτασε η στιγμή να πεις “ευτυχώς πέρασε γρήγορα”…
Εύη Γουΐδα