Η Γκέλυ βγήκε από την αίθουσα του meeting και ξεφύσηξε τόσο δυνατά, σαν να κρατούσε την αναπνοή της εδώ και δύο ώρες που διεξαγόταν η συνάντηση. Πήγε στο γραφείο της, πέταξε τους φακέλους με δύναμη και έκατσε στην καρέκλα της. Γύρισε το κεφάλι πίσω και έμεινε να κοιτάζει το ταβάνι. Δεν πέρασαν δύο λεπτά και στην πόρτα εμφανίστηκε ο Νάσος.
Συνάδελφος με όλη τη σημασία της λέξης! Ήταν από πάντα εκεί ο ένας για τον άλλον. Πολλές φορές αναλάμβαναν μαζί τις υποθέσεις που έρχονταν στο γραφείο, μελετούσαν για ώρες τους νόμους και τους κώδικες, ώστε να βρουν τον καλύτερο τρόπο υπεράσπισης για τον πελάτη, κάλυπταν πάντα ο ένας τα νώτα του άλλου, ώστε να μην φτάσει στα αυτιά του αφεντικού το παραμικρό λάθος – που φυσικά φρόντιζαν να μην υπάρξει καν – και εκτός των επαγγελματικών μοιράζονταν και προσωπικές ανησυχίες, προβλήματα, ευχάριστα και δυσάρεστα νέα.
Έτσι και σήμερα.
Η Γκέλυ είχε την ευθύνη να συλλέξει και να παρουσιάσει στα ανώτερα στελέχη της μεγάλης δικηγορικής εταιρίας καθετί που θα ‘ξελάσπωνε’ τον πάμπλουτο πελάτη τους. Και έχοντας διαπράξει πλήθος οικονομικών εγκλημάτων με το πιο απλό να είναι η φοροδιαφυγή, δούλευε μερόνυχτα – πάντα με την βοήθεια και την υποστήριξη του Νάσου – για να δώσει μια αξιοπρεπή λύση στο πρόβλημα, ακόμα κι αν ήξερε πως όλο αυτό είναι αθέμιτο. Αυτό ζητούσε ο εργοδότης, αυτό έκανε…
– Λοιπόν; Πώς πήγε;, την ρώτησε όλο αγωνία ο Νάσος
Η Γκέλυ έφερε μπροστά το κεφάλι της και του χαμογέλασε.
– Τα κατάφερα! Θα σώσω το καθίκι και θα πάρω προαγωγή!
– Το ήξερα!, απάντησε όλο χαρά ο Νάσος και περνώντας το κατώφλι, έκλεισε την πόρτα πίσω του, ήρθε κοντά της και την πήρε μια μεγάλη αγκαλιά
– Χωρίς τα φώτα σου δεν θα ήταν τόσο εύκολο όσο φάνηκε. Σε ευχαριστώ πολύ! Χρωστάω κέρασμα!, ολοκλήρωσε η Γκέλυ και βγήκε από την αγκαλιά του
– Όποτε μπορείς και θες!, της είπε ο Νάσος, γνωρίζοντας ότι είναι παντρεμένη κι ότι έχει κι άλλες υποχρεώσεις εκτός του γραφείου
Η Γκέλυ έσκυψε το κεφάλι κι άρχισε αμήχανα να ταξινομεί τους φακέλους, ενώ ο Νάσος έκατσε στην καρέκλα μπροστά απο το έπιπλο του γραφείου.
– Εσύ με τη Στέλλα πώς τα πας;, ρώτησε κοφτά
Εκείνος βούρκωσε.
– Ώπα! Τι σου έκανε;, ρώτησε με γουρλωμένα μάτια κι έκατσε στη θέση της
– Είναι πολλά… Το θέμα είναι ότι με κορόιδευε τόσο καιρό. Αρκούνταν στο να μιλάμε online και κάθε φορά που της ζητούσα να βγούμε όλο κάτι της τύχαινε. Θυμάσαι που είχαμε βγει μόνο μια φορά για μια ώρα και δεν έκανα κίνηση;
Η Γκέλυ κούνησε καταφατικά το κεφάλι
…Ε από τότε είναι ψυχρή και όλο το φέρνει στη κουβέντα σαν παράπονο. Δηλαδή τι να κάνω πια; Να μην τις σέβομαι; Για όλες είμαι το καλό παιδί! Είμαι αρκετός για να μιλάμε, αλλά όχι για σχέση. Δεν το καταλαβαίνω! Τι κάνω λάθος;
– Αυτό ακριβώς που είπες. Είσαι ευγενικός. Δεν εκτιμάται από όλες, δυστυχώς…
– Ναι, αλλά εκείνη μου άρεσε από την πρώτη στιγμή που την είδα! Το πρώτο βράδυ στο μπαρ είπαμε τόσα πολλά, που ένιωσα σαν να την ήξερα! Σαν να είχα απέναντι το άλλο μου μισό!
– Εγώ νόμιζα ότι μετά το τελευταίο μήνυμα που της έστειλες και ουσιαστικά της έκανες ερωτική εξομολόγηση, ότι λύθηκε κι εκείνη. Ότι θέλει να είναι μαζί σου…
– Καλά, έτσι τα λες τώρα αυτά. Μου τα έλεγες εξ αρχής εσύ, αλλά δεν άκουγα. Κάποιον ‘δεδομένο’ έψαχνε να παίρνει την επιβεβαίωσή της. Ποιος μου λέει εμένα ότι δεν μιλάει με άλλους τώρα που έχουμε ελαττώσει τα μηνύματα;
Η Γκέλυ σήκωσε τους ώμους της. Την κουβέντα αυτή την είχαν κάνει πάρα πολλές φορές τον τελευταίο καιρό και του είχε επισημάνει τα όσα την προβλημάτιζαν. Από το ότι κρατάνε επαφές μόνο online, μέχρι το ότι δεν είχε επιδιώξει ποτέ η ίδια να βρεθούν από κοντά.
Ο Νάσος άφησε τα δάκρυα να κυλήσουν. Τον είχε φθείρει πολύ αυτή η ιστορία. Είχε βγει εδώ και δύο χρόνια από μια πολύ δύσκολη σχέση και μετά την γνωριμία του με την Γκέλυ, που τον ώθησε στο να ξαναπιστέψει ότι μπορεί να επενδύσει σε έναν άνθρωπο, αφέθηκε συναισθηματικά στη Στέλλα.
Η Γκέλυ σηκώθηκε από την καρέκλα της και στάθηκε μπροστά του.
– Σε παρακαλώ, μην κλαις τώρα για μια γυναίκα! Ξέρεις ότι είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος κι ένας πανέμορφος άντρας που η καθεμία θα ήθελε να ήταν μαζί του!
Ο Νάσος σήκωσε το βλέμμα και με κόκκινα μάτια την κοίταξε σχεδόν με θυμό.
…Μην με κοιτάς εμένα έτσι! Ξέρεις πως ό,τι λέω το εννοώ! Αν αυτή δεν μπορεί να το δει, θα βρεθεί εκείνη που θα το εκτιμήσει!
Ο Νάσος έκλεισε το πρόσωπό του μέσα στα χέρια του.
…Αχ και να μην ήμουν παντρεμένη! Ξέρεις πως θα σε διεκδικούσα βρε βλάκα;
Σιγή.
Ο Νάσος σηκώθηκε όρθιος.
Η Γκέλυ του σκούπισε τα δάκρυα με τα ακροδάχτυλά της.
– Με κοροϊδεύεις;, τη ρώτησε αυστηρά
– Αα να σου πω, με προσβάλεις! Τόσο καιρό που με ξέρεις, αυτή την εντύπωση σου έχω δώσει; Ίσα ίσα που είμαι και απόλυτα ειλικρινής!
– Είσαι;
– Αμφιβάλλεις;
Για δύο λεπτά απλά κοιτάζονταν στα μάτια και είχαν πλησιάσει πολύ κοντά ο ένας στο πρόσωπο του άλλου. Ώσπου ακούστηκε ο ήχος κλήσης από το κινητό του Νάσου. Αμέσως απομακρύνθηκαν.
Η Γκέλυ με δύο μεγάλα βήματα επέστρεψε στην καρέκλα της, ενώ ο Νάσος κοίταζε επίμονα την οθόνη του κινητού και μόλις που κατάφερε να ψελλίσει: “Η Στέλλα…”
– Σήκωσε το!, του φώναξε η Γκέλυ, αυτό δεν περίμενες;
Ο Νάσος έσυρε το πράσινο κουμπί προς τα πάνω και έβαλε το ακουστικό στο αυτί του.
Ακολούθησε μια αρκετά σύντομη συζήτηση κατά την οποία η Στέλλα του πρότεινε να βγουν για φαγητό το βράδυ. Με την ολοκλήρωση της κλήσης γύρισε και κοίταξε με μάτια γεμάτα χαρά την Γκέλυ.
– Θα την δω απόψε! Λες να πάνε όλα καλά;
– Όλα καλά θα πάνε!, απάντησε η Γκέλυ όχι με τον ίδιο ενθουσιασμό. Να είσαι ο εαυτός σου!
– Αύριο πρωί θα σου τα πω όλα!, είπε και τη φίλησε στο μάγουλο. Έφυγε σαν σίφουνας και άφησε την πόρτα να κλείσει μόνη της.
Η Γκέλυ έκλεισε για λίγο τα μάτια της και αναλογίστηκε όσα συνέβησαν τα τελευταία λεπτά. “Σίγουρα είναι καλύτερα έτσι…”, μονολόγησε κι έστρεψε το βλέμμα της στον υπολογιστή, με σκοπό να ξεκινήσει την έρευνα για την επόμενη υπόθεση που της είχε ανατεθεί.
Αγγελική Ανδριοπούλου